- Voldemort przez długi czas próbował nękać mojego dziadka - powiedziała Fuerte. - Mówię, że próbował, bo dziadek wiele razy okazywał się od niego sprytniejszy i po prostu dobrze ukrył całą rodzinę. O położeniu całego zbioru ksiąg też, póki co, wie tylko on.
- Co?! - zdziwił się Akkarin.
- Skumaj, że tajemnica jest najlepiej strzeżona, jeżeli ktoś zabiera ją ze sobą do grobu. W przypadku mojej rodziny informacja o położeniu zbioru ksiąg przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. Mój dziadek będąc na łożu śmierci przekaże tajemnicę mojemu ojcu, ponieważ jest najstarszy z braci. Ja o wszystkim dowiem się za kilkadziesiąt lat, kiedy mój ojciec podzieli los dziadka.
- Myśleliśmy, że wiesz, gdzie są te wszystkie księgi! - powiedział Seferyn nieco oskarżycielskim tonem.
- Nie Sef, to nie dlatego jestem taka mądra, bo mam dostęp do najpilniej strzeżonych ksiąg w świecie magii - odparła z ironią Fuerte, a Ab i Ulka zarechotali.
- Nie powiesz mi chyba, że Voldemort przestał się interesować tymi księgami - powiedział Akkarin.
- No wiesz, dzięki Potterowi był jednak jakiś czas... niedysponowany - powiedziała Ulka szczerząc zęby.
- Otóż to - powiedziała całkiem poważnie Fuertianiakis. - Szczerze mówiąc myślę, że teraz, kiedy ten czubek znowu się odrodził, mogę mieć przekichane.
- No dobra, ale dlaczego ty? - zapytał Seferyn kręcąc głową.
- Jestem jedynym dzieckiem moich rodziców - mruknęła Krukonka. - I do tego kobietą.
- Dalej nie...
- Na niej ród Fuertianiakisów wymiera - powiedział z grobową miną Akkarin.
Ulka i Seferyn wytrzeszczyli oczy, a Fuerte uśmiechnęła się blado.
- No niestety, do tej pory zawsze jakiś facet nosił nazwisko Fuertianiakis. Opcja jest więc taka, że albo Voldemort zabije mojego ojca, a wcześniej zmusi go do ujawnienia tajemnicy. Albo zabije mnie, żeby być jedyną osobą na świecie, która posiada wiedzę o położeniu zbioru. - Cała trójka wpatrywała się w Krukonkę z niedowierzaniem.
- Kurna, ale się grobowo zrobiło - wtrąciła Ulka.
- Biorąc pod uwagę, że druga opcja jest dla Voldemorta znacznie prostsza, obstawiam, że niedługo będziecie razem z moimi staruszkami sypać moje prochy do Morza Śródziemnego - zażartowała Fuer, ale nikt się nie zaśmiał. - Wyluzujcie, to jest najczarniejszy scenariusz. Dziadek na pewno dobrze nas ukryje i przekaże te informacje mojemu tacie. Albo rodzice machną sobie synusia i to on będzie miał przerąbane za dwadzieścia lat.
Akkarin potrząsnął głową i westchnął.
- Teraz to się narobiło - powiedział. - Ale tutaj jesteś bezpieczna.
- No jestem, pewnie, że tak - odparła Fuer. - Wy zresztą też. Po prostu martwi mnie, że ten pajac bez nosa może chcieć was skrzywdzić, żeby wyciągnąć ode mnie jakiekolwiek informacje. Bo przecież nie może być pewien, że ojciec nic mi jeszcze nie powiedział.

Pogoda tego dnia była wyjątkowo paskudna. Lejący się z nieba deszcz sprawił, że szkolne błonia bardziej przypominały pola do uprawy ryżu, niż miejsce wypoczynku studentów. Fuerte zaświtał w głowie pewien pomysł, jednak nie miała pewności, czy wszystko powiedzie się zgodnie z planem. Ku jej zaskoczeniu w stronę zamku kierował się właśnie Harry Potter w towarzystwie Granger, Weasleya i dwóch dziewczyn, których Fuerte nie znała. Jedna z nich przyglądała się jej podejrzliwie, co Krukonka skwitowała jedynie uniesieniem brwi.
- Jeszcze jedno spotkanie i wiszę ci kolejne piwo - zagadnęła Pottera. - Naprawdę bardzo przepraszam za to zderzenie.
- Nie ma sprawy - wymamrotał Harry, a jedna z jego koleżanek szturchnęła go nieznacznie w rękę.
Fuerte zmarszczyła czoło i już miała zapytać, o co tej dziewczynie tak właściwie chodzi, ale ta odezwała się pierwsza.
- Chyba powinniśmy wracać do zamku, strasznie tu zimno - zwróciła się do reszty swoich przyjaciół, a Potter pokiwał głową z aprobatą.
- Do zobaczenia - rzucił do Fuer i ruszył w stronę zamku, szepcząc coś na ucho Hermionie Granger.
- Co za dziwni ludzie - powiedziała w duchu Fuertianiakis i powędrowała przez mokre błonia w stronę chatki Hagrida.

Hagrid poczęstował ją starymi ciasteczkami i ogromnym kubkiem herbaty, a Kieł zbił doniczkę z kwiatkiem z radości na widok Fuerte.
- Cisza, Kieł! - ryknął Hagrid, aż zatrzęsła się cała izba. - No, co tam jest, Fuerte?
Dziewczyna nie za bardzo wiedziała od czego zacząć, żeby to wszystko nie wydało się podejrzane. Oczywiście mogła powiedzieć Hagridowi wszystko, ale znając ten jego długi język, zwłaszcza po butelce Ognistej Whisky, nie była do tego szczególnie przekonana. Postanowiła więc wymyślić najgłupszą i najbardziej uwłaczającą historię, jaka tylko mogła przyjść jej do głowy.
- Przyjaźnisz się z Potterem, prawda? - zaczęła nieśmiało i mocniej zacisnęła dłonie na kubku z herbatą.
- A no, pewnie, że tak! - odparł gajowy.
- Bo widzisz, ja... - Fuerte starała się być jak najbardziej przekonująca. - No wiesz, jak to jest, on mi się chyba, tego... Podoba mi się.
Hagrid zagwizdał w charakterystyczny sposób, a czarne jak żuki oczy zaświeciły mu się z uciechy.
- Mam was, cholibka, umówić na randkę?
- No... - Krukonka przeraziła się na samo słowo "randka". - Może szepnął byś mu jakieś miłe słówko na mój temat...
- Załatwione - odparł Hagrid i uśmiechnął się szeroko.
- Tylko wiesz, to tajemnica - powiedziała szybko Fuerte, obawiając się, że to mogłoby wyjść na jaw.
- Sie wie - zaśmiał się Hagrid i puścił do niej oko.

Fuerte wracała szybko do zamku, a w jej głowie kłębiło się pełno myśli. Jeżeli Potter dowie się, że potrzebne są jej jedynie informacje na temat Snape'a, no i ewentualnie peleryna niewidka, to będzie miała przekichane. Poza tym, będzie musiała przejść przez tak wielką katorgę, jaką miała być randka z Wybrańcem.
- Jezu, Ulka, Ab i Sef umrą ze śmiechu, jak im to opowiem...