Jak to jest być ofiarą. ( Pierwsza Miniaturka!)
Mary. Mary Hope. Tak, tak się nazywałam. Straciłam już imię. Straciłam nazwisko. Została mi wtedy tylko rozpacz i poczucie winy. Sumienie, które nie może przestać mnie dręczyć. Szaleństwo wywołane przez samą mnie, przez tą jedną noc, jeden uczynek. Nie myśl o tym - powiedziałam do siebie. I wtedy to powróciło.
To była ciemna noc. Ciemna, zimna noc. Szłam sama drogą przez las, świadoma, że jeśli tego nie zrobię, on ich zabije. Moją rodzinę. W środku lasu stał dom. Wielka, obrośnięta bluszczem posiadłość. Czułam strach, ale motywacja była silniejsza. Podeszłam do drzwi. Nic mnie nie niepokoiło. Odzywały się tylko zwierzęta, a i tak daleko ode mnie. Drzwi były otwarte. Stary głupiec - pomyślałam. Nie wiedziałam, że mnie oczekiwano.
Weszłam do przestronnego holu. Wnętrze kojarzyło się z bogatą willą. Tapety były czerwone, ale nie tak jak krew, raczej jak wino. Meble stojące przy ścianach wyglądały jak z sklepu z antykami - stare, obdrapane, odnowione i miejscowo pozłacane. Wzrok przykuwała mała komoda w samym kącie. Stała tam kula. Cała ze złota, lub na takową pomalowana. Błyszczała. Podeszłam do niej, ale wtedy ona zniknęła. Zobaczyłam tylko twarz odbijającą się w niej. Szybko wyciągnęłam różdżkę i odwróciłam się. Stał tam uśmiechnięty, trzymając złotą kule.
- Czy twój pan naprawdę myślał - powiedział - że tego nie przewidziałem?
Nie odpowiedziałam.
- Najwyraźniej - ciągnął- nie jest tak inteligentny, jak powiadają. Zaprawdę, nie mogę w to uwierzyć!
Otworzyłam usta, pragnąc zrobić to, po co przyszłam.
- Wiem, co chcesz mi zaproponować - przerwał mi. - I sądzę, że znasz odpowiedz. Nie, nie przyłącze się do was.
- W takim razie muszę cie zabić - warknęłam. Nie chciałam tego robić. Musiałam. Roześmiał się.
- Owszem, mogłabyś spróbować, ale wtedy będę musiał zrobić ci krzywdę. Oboje tego chcemy, prawda?
W odpowiedzi uniosłam różdżkę wyżej, tak, że celowała w jego twarz. Zobaczył i zrozumiał gest. Westchnął. Po chwili obydwoje robiliśmy uniki i rzucaliśmy zaklęcia. Ozdoby z komód i szafek potłukły się. Na podłodze leżały szczątki kanapy.
- Avada Kedavra!- krzyczałam.
- Drętwota!
Nie zdążyłam zrobić uniku. Zaklęcie trafiło mnie prosto w twarz. Runęłam na podłogę, a on pochylał się nade mną, uśmiechając się kpiąco.
- Dość! Przestań o tym myśleć! - wrzasnęłam z całych sił, ale nikogo to nie zdziwiło. W tym miejscu to było normalne. Drzwi otworzyły się i do środka wsunęła się miska z jedzeniem. Nie chciałam jeść, ani spać, mieć świadomość, ani żyć. Zobaczyłam skraj czarnej peleryna za drzwiami. Znowu powróciło wspomnienie.
Tym razem siedziałam na drewnianym krześle, przykuta do niego łańcuchem. Ponad mną widziałam dziesiątki, setki ludzi. W samym środku pochylała się w moją stronę twarz, która była mi znajoma z gazet. Który dzisiaj? - zadałam sobie pytanie. Wiedziałam tylko, że dwa tygodnie po bitwie o Hogwart. Powinnam się cieszyć, ale zginęła cała moja rodzina, a ja sama oskarżona byłam o śmierciożerstwo. Byłam zrozpaczona.
- Mary Hope - powiedział mężczyzna. - Oskarżona o aktywne śmierciożerstwo i napaść na Horacy’ego Slughorna, który musiał się po tym incydencie ukrywać. Co oskarżona ma na swoją obronę?
- Powiedział, że zabiją moją rodzinę! Że zabije mnie!- krzyknęłam zrozpaczona. - To nie było z mojej woli.
- Panno Hope – uśmiechnął się pod nosem. - Gdybym wierzył w takie wytłumaczenia, w Azkabanie nie byłoby ani jednej zamieszkanej celi.
- Ale, ale…
- Ile osób jest za wyrokiem skazującym?
Więcej niż połowa uniosła ręce. Minister rozejrzał się się.
- Wygląda na to, panno Hope, że spędzi pani resztę życia w Azkabanie.
Znów byłam sam a w celi. Zostawiona na pastwę losu, sam na sam z własnymi myślami.
Byłam przeraźliwie głodna, spragniona i śpiąca. Wyciągnęłam się na posłaniu, chuda i brudna, przez głowę znów przemknęły mi czarne chwili z mojego życia i zasnęłam po raz ostatni.
Poczułam, że moja dusza wymyka się z ciała, ale nie odlatuje do nieba. Patrzyłam, jak urzędnicy z ministerstwa zabierają moje truchło pod mury więzienia i zakopują je tam. Tak zostałam pochowana - bez nagrobka, niczego, co by świadczyło, że to ja. Byłam po prostu kolejną ofiarą Azkabanu. Poczułam, że unoszę się w górę, ale nie czułam smutku. Szłam do rodziny.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
alekskot
dobrosia1
Nieoryginalna
ale ten element niepewności jest na plus 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
A.
W sumie podoba mi się. Nie ma wielkiego łał, bo Twój styl pisania nie jest jeszcze do końca wypracowany. Czasami pojawiały się malutkie zgrzyty, wiele razy powtarzałaś praktycznie te same słowa (np. ciało, które w drugim zmieniłam na truchło, mam nadzieję, że się nie obrazisz o to ;D ). Trochę też nie do końca rozumiem, o co chodzi na początku. Mamy Mary i mamy mężczyznę, który nie chce się przyłączyć do... Śmierciożerców? Mary była prawdziwym Śmierciożercą i po prostu kłamała z tym Slughornem? Nie wyobrażam sobie, by Horacy był w stanie grozić Śmierciożercy wybiciem jego rodziny, to by było niedorzeczne.
A może w to wszystko ją wplątali? Mary jest niewinna? Tylko z drugiej strony co robiła na początku w tej willi?
Bardzo podoba mi się końcówka. Jest smutna, ale nie patetyczna. Jakie to okrutne, że chowali ich w bezimiennych grobach, chociaż z drugiej strony trafiali tam zazwyczaj przestępcy, który nawet na to nie zasługiwali... Miałaś też niezłe opisy, podobało mi się to porównywanie czerwieni do wina ;D