Bohaterowie: Teddy Lupin.

- Było nie chodzić nocą po zamku. - Hagrid w końcu wygarnął chłopcu, który kulejąc u jego boku, stąpał po liściach drzew Zakazanego Lasu.
Było ciemno. Mimo wiosny, wiatr wiał tak mocno, że temperaturę w myślach obaj przyrównywali do zera. Bardzo mroźnego zera...
- A co dokładnie mamy tu zrobić? - Puchon zerknął na profesora, widząc jego zmieszanie na twarzy. - Nie wie pan profesor, prawda?
- Ja? Ja.. Ja wim. Zobaczysz - odpowiedział mężczyzna, poprawiając brodę. - No, różdżka w górę, jesteśmy niedaleko.
Chłopiec wyciągnął magiczną gałązkę, cicho mówiąc zaklęcie. Koniec się zapalił jakby to była latarka - jasnym białym światłem.
Przeskakując wystające z ziemi korzenie potężnych drzew, mieszkańcy Hogwartu musieli się rozdzielić. Widzieli siebie, jednak szli w odległości blisko dwóch metrów.
- Oby to nie były wilkołaki, oby to nie były wilkołaki... - mruczał syn Remusa Lupina.
Był to wysoki i szczupły chłopiec, niczym nie przypominający ojca. Miał ciemne włosy oraz oczy, pasujące do dostatecznie bladej cery. Przez wiele dziewczyn uznawany za przystojnego, preferował życie w skromnym gronie rodziny oraz najlepszych przyjaciół.
- Bądź czujny - zarzucił Hagrid, wyciągając parasolkę.
Rozśmieszyło to Puchona na tyle mocno, że rzucił się na ziemię z próbą powstrzymania śmiechu.
- Z parasolką na stado wilkołaków? Bezpieczne, Hagridzie.
I chociaż nauczyciel Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami zaczął się śmiać razem z nim, nie przestawał rozglądać się po okolicy.
Lupin Junior przyłożył rękę z różdżką do ziemi. Usiłował wstać. Dzięki światłu zauważył jakiś błysk. Podniósł przedmiot z ziemi, jednak nie sprawdził co to, bo gdzieś niedaleko zawył wilk...

***

Poranek w Hogwarcie wydawał się zwykłą codziennością. Na początku wszyscy zeszli do Wielkiej Sali na śniadanie, a potem udali się na lekcje w towarzystwie mocnego słońca rozlewającego się na błoniach. Zamek o tej porze roku wyglądał niewinnie i pięknie. Od zdobionych okiennic odbijały się promienie, które łamiąc się, tworzyły różne wzory w salach lekcyjnych. Nawet nauczyciele dzisiejszego dnia byli milsi, pogoda ma jednak duży wpływ na samopoczucie.
Ted, korzystając z wolnej godziny, udał się do swojej sypialni. Uwielbiał samotność. Zdecydowanie wolał odpocząć chociaż na chwilę od kolegów, którzy chcieli robić jakieś głupoty.
Z kieszeni wyciągnął znaleziony poprzedniego wieczora kamyk, który zachwyciłby swoją głęboką czernią każdego, kto by na niego spojrzał. Nawet z pozoru twardego Ślizgona.
Tak też się stało. Chłopiec z zachwytem zaczął przewracać go w rękach, zatapiając się w pięknym przedmiocie. Słońce, które odbijał, w niezapomniany sposób tańczyło po obrazach.

I nagle coś się stało...

- Mamo? Tato? Co wy tu robicie? - zapytał przerażony i zastygł jak pomnik.
Koło łóżka, na którym leżał, pojawiły się dwie postacie. Obie wyglądały pięknie i młodo, trzymały się za ręce i uśmiechały do ucznia Hogwartu. Sam Teddy mimo szoku był przeszczęśliwy. Kolor jego włosów od razu zmienił się w rudawy, a oczy zaszkliły od łez szczęścia.

To była chwila w której mógł poznać swoich rodziców. Tych, którzy oddali życie w obronie Harry'ego Pottera, jego ojca chrzestnego.

***

Victorie obserwowała szczęśliwszego ostatnimi razy chłopca ze zdziwieniem. W pewnym stopniu obstawiała pogodę, ale wiedziała, że ona nie jest zdolna do aż takiej poprawy samopoczucia.
- Ted, skarbie, wszystko w porządku? - zapytała cichym głosem. delikatnie łapiąc za ramię rozmówcę.
- W jak najlepszym! - odpowiedział z uśmiechem, który powodował beztroskę na jego twarzy.
Nikt nie znał jego sekretu, nikt nie wiedział dlaczego Lupin zaczął zdobywać lepsze stopnie, pomagał innym, przyczyniał się do prowadzenia w pucharze swojego Domu, a także w quidditchu Hufflepuff prowadził.

Jednak potem było coraz gorzej.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.