Rozdziały: [1].

Duże, błękitne oczy błądziły po korytarzu w poszukiwaniu jakiegokolwiek śladu życia. Różdżka oświetlała dziewczynie drogę, lecz ona sama czuła się zgubiona. Nie wiedziała nic. Gdzie się znajduje, jak ma dotrzeć do jakiegoś miejsca, które zna. Ot, zwykłe zgubienie. Wyszła po prostu po szklankę wody do kuchni, a przez jej klejące się oczy zgubiła drogę.
Bose stopy dziewczyny cichutko dotykały kamiennej podłogi, a zmysły pracowały na pełnych obrotach.
- Jesteś wariatem, Tom! Należysz już do naszego Pana i nie masz prawa się wypisać! - Do jej uszu dobiegł jakiś głos. Należał do znanego jej Ślizgona Adriana Zabiniego, który znajdował się tuż za rogiem.
- Nie, nie jestem! Mam gdzieś kim on jest. Mam gdzieś, że jest bardzo potężny. On mi psuje życie, Adrian! - Chłopakowi odpowiedział inny mieszkaniec Domu Węża.
Hope nie chciała nic więcej usłyszeć. I tak dowiedziała się wystarczająco dużo. Jak najciszej spróbowała odnaleźć drogę do Wieży Gryffindoru. Udało jej się.


Poranek był dla Hope koszmarem. Po wczorajszej wędrówce chciało jej się spać, ale niestety wstać musiała.
Na śniadaniu jak zwykle siedziała obok swojej przyjaciółki Emmy. Dzień wydawał jej się być dniem zwyczajnym, a jednak się myliła.
Do Wielkiej Sali weszło dwóch Ślizgonów. Jednym z nich był niski blondyn - Adrian Zabini. Towarzyszył mu zaś dość wysoki, brązowowłosy młodzieniec o silnej posturze.
Hope z zainteresowaniem przyglądała się chłopakowi. Po chwili ich spojrzenia się spotkały. W jego oczach dostrzec można było popłoch, ale i pewność siebie. Druga cecha za bardzo przewyższała ich kontakt wzrokowy, więc dziewczyna pośpiesznie odwróciła wzrok. Wiedziała kim jest owy chłopak. Był nim Tom Black. Syn słynnego Ministra.
Jak każdy Ślizgon cenił on czystość krwi, którą znowu Hope nie miała. Była mugolakiem, a w jego języku po prostu szlamą. Wiele razy ją tak nazywał, a ona za każdym razem płakała w Łazience Jęczącej Marty. Nie wiedziała jak można być tak okrutnym, tak podłym... Czasem chciała wycelować w niego różdżką i wypowiedzieć Zakazane Zaklęcie.
- Hope? Wszystko w porządku?- Z zamyśleń wyrwał ją głos Emmy. Martwiła się, to było jasne.
- Naturalnie - odpowiedziała ze sztucznym uśmiechem na twarzy.


Hope była już zmęczona wszystkimi lekcjami. Chciała odpocząć, lecz nie było im to dane. Teraz czekała na nią ostatnia lekcja - wróżbiarstwo. Niestety, dziewczyna widziała ogromny minus tych zajęć. Były one prowadzone ze Ślizgonami. Dziewczyna wzdrygnęła się na samą myśl o obecności Blacka. Ale cóż, musiała się tam pojawić.
- Dziś powróżycie sobie nawzajem z kuli... Zaczynajcie! - rzekła nauczycielka po czym wróciła do czynności, którą przerwali jej uczniowie.
- Na początek ty - zaproponowała Hope swojej przyjaciółce, z którą tworzyła parę.
- Dobrze... Hope, czy ty jesteś zakochana?- spytała dziewczyna. Co ona bredzi, pomyślała Hope.
- Nie, dlaczego?- zdziwiła się.
- Będziesz miała chłopaka!
- Kto to taki? - dopytywała się teraz ze stoickim spokojem. dziewczyna.. Gdyby tylko wiedziała, o kim chciała jej powiedzieć szklana kula...
- Tom Black! - wypowiedziała na całą salę jej koleżanka. Tom ze zdziwieniem spojrzał się na dziewczyny, po czym wzruszył ramionami i wrócił do słuchania wróżby od swojej dziewczyny. Po chwili kula z trzaskiem rozwaliła się o podłogę, a Ślizgonka zaczęła krzyczeć.
- Mówiłeś, że mnie kochasz!- darła się w niebogłosy.
- Ale...
- Żadne ale Tom! Nienawidzę Cię. - krzyknęła po czym wskazała na Hope. - Ciebie też, ty głupia szlamo!
Po tych słowach wybiegła, zostawiając wszystkich w osłupieniu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.