Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

Parring: Snarry (g³ówny), DM/HP, DM/BZ
OstrzeÂżenia: “pierwszy raz”, alkohol, przekleĂąstwa, scena erotyczna (moÂżna uznaĂŚ za PWP), niewiernoœÌ, brak kanonu, zignorowane ostatnie tomy HP, mĂłj „pierwszy raz” w pisaniu Scenki

G³ównymi postaciami s¹ Harry i Snape; tak wiêc osoby, które nie lubi¹ tego pairingu (oraz zwi¹zków homoseksualnych) nie znajd¹ tutaj nic interesuj¹cego.

Ze wzglĂŞdu na scenĂŞ erotycznÂą opowiadanie dla dorosÂłych czytelnikĂłw.

***

Nie miaÂł zamiaru siedzieĂŚ tutaj do koĂąca.

To byÂła wiekopomna chwila - Bal BoÂżonarodzeniowy. Pierwsze ÂświĂŞta od Tego Wielkiego Dnia, jak nazywano ten, w ktĂłrym ZÂłoty ChÂłopiec pokonaÂł Czarnego Pana. W uroczystoÂści brali udziaÂł nie tylko uczniowie i kadra nauczycielska, ale nawet Minister Magii, przedstawiciele ministerstwa oraz prasa. Sama Âśmietanka. Nikt nie mĂłgÂł przegapiĂŚ tak wielkiego ÂświĂŞta organizowanego w Hogwarcie, miejscu, w ktĂłrym rozegraÂła siĂŞ Ostateczna Bitwa. SzczegĂłlnie, Âże byÂły tam osoby, ktĂłre przyczyniÂły siĂŞ do upadku Czarnego Pana - z samym Harrym Potterem na czele.

Dla Severusa Snape’a byÂło tu jednak zbyt radoÂśnie i gÂłoÂśno. Owszem, sam miaÂł powody do ÂświĂŞtowania - zostaÂł okrzykniĂŞty bohaterem wojennym, otrzymaÂł Order Merlina Pierwszej Klasy, zaÂś Dumbledore osobiÂście upewniÂł siĂŞ, Âże jego zasÂługi bĂŞdÂą powszechnie znane, a imiĂŞ wymawiane z szacunkiem rĂłwnym temu Albusa i samemu ZÂłotego ChÂłopca. Ludzie, uwaÂżajÂący go niegdyÂś za jednego ze ÂŚmiercioÂżercĂłw, teraz patrzyli na niego z podziwem.

Jednak mimo tych wszystkich tytu³ów Severus Snape wci¹¿ byÂł tym samym czÂłowiekiem. Nawet wojna go nie zmieniÂła. CiÂągle wiĂŞc nie lubiÂł tÂłumĂłw, nadmiernego entuzjazmu czy teÂż tych „przeklĂŞtych bachorĂłw”, ktĂłre nauczaÂł rĂłwnieÂż teraz, w czasie pokoju. Nic wiĂŞc dziwnego, Âże Bal BoÂżonarodzeniowy nie przypadÂł mu do gustu. Gdzie by nie spojrzaÂł, ktoÂś taĂączyÂł, ÂśmiaÂł siĂŞ, obÂżeraÂł, pozowaÂł do zdjĂŞĂŚ czy teÂż zajmowaÂł swoim partnerem w jakimÂś ciemniejszym kÂącie, myÂślÂąc, Âże nikt tego nie zauwaÂży.

Nie. To naprawdĂŞ nie byÂło miejsce dla niego. Zdecydowanie wolaÂł znikn¹Ì w swoich kwaterach w towarzystwie butelki – albo nawet dwĂłch czy trzech – ognistej whisky. DokÂładnie tak, jak spĂŞdzaÂł kaÂżdÂą poprzedniÂą wigiliĂŞ w ciÂągu ostatnich kilkunastu lat. Przynajmniej tam nikt nie patrzyÂł na niego jak na bohatera albo nie rzucaÂł mu zniesmaczonych spojrzeĂą, bo Snape nie szczerzyÂł siĂŞ jak gÂłupi z niewiadomego powodu jak wszyscy obecni w Wielkiej Sali.

Zbyt szanowa³ siebie, swój honor i dumê, by robiÌ z siebie idiotê tak jak inni. Nie mia³ pojêcia, co te dzieciaki widz¹ w skakaniu po parkiecie, szczególnie, ¿e czêœÌ z nich nie robi³a tego nawet w rytm muzyki. Najgorsze, ¿e nie by³y to tylko dzieciaki. Dumbledore taùczy³ z McGonagall, Hagrid z Sinistr¹, nawet Filch buja³ siê w lewo i w prawo, podpieraj¹c jedn¹ ze œcian i przygl¹daj¹c siê zebranym. I tylko on, Snape, nie czu³ tego œwi¹tecznego ducha.

Nie pasowaÂł tu, nawet nie chciaÂł pasowaĂŚ, i nie miaÂł zamiaru przebywaĂŚ dÂłuÂżej, niÂż byÂło to konieczne. SiedziaÂł wiĂŞc za stoÂłem prezydialnym, ktĂłry na ten jeden wieczĂłr staÂł siĂŞ rĂłwnieÂż stoÂłem dla goÂści i ostrym wzrokiem przewiercaÂł uczniĂłw, starajÂąc siĂŞ dostrzec choĂŚby najmniejsze oznaki Âłamania regulaminu. Nie miaÂł zamiaru byĂŚ jedynÂą osobÂą w tym zamku, ktĂłra nie cieszy siĂŞ z powodu ÂświÂąt. WystarczyÂłoby chociaÂż przemycenie alkoholu do Wielkiej Sali czy teÂż posiadanie jakieÂś gÂłupoty ze sklepu WeasleyĂłw. Jedna maÂła rzecz, a mogÂłaby znacznie poprawiĂŚ mu humor - i zniszczyĂŚ go innym.

Niestety. Szczêœcie tego wieczora chyba nie sprzyja³o Mistrzowi Eliksirów. Niewa¿ne, jak uwa¿nie œledzi³ dzieciaki, a w szczególnoœci te, które zazwyczaj traci³y punkty i zdobywa³y szlabany, nie uda³o mu siê dostrzec ¿adnych nieprawid³owoœci. Szuka³ nawet wzrokiem Pottera, ostatniej nadziei na ³amanie regulaminu, ten jednak znikn¹³ z Wielkiej Sali zupe³nie jak m³ody Malfoy. Nie móg³ odsun¹Ì od siebie myœli, ¿e ta dwójka prawdopodobnie ukry³a siê w prywatnej sypialni któregoœ z nich, by obchodziÌ œwiêta w swoim w³asnym towarzystwie w nie do koùca niewinny sposób, tak samo jak kilkunastu innych uczniów, którzy wymknêli siê ju¿ wczeœniej.

Ci mieli lepiej. SpĂŞdzali ten czas w bardziej produktywny sposĂłb. I na pewno ciekawszy niÂż ten caÂły bal.

Gdy Dumbledore zaci¹gn¹³ do taùca pierwszoroczn¹ Gryfonkê, Severus uzna³, ¿e to dla niego za wiele. Kiwn¹³ g³ow¹ tym, którzy siedzieli akurat przy stole prezydialnym. Minerwa uœmiechnê³a siê do niego lekko, jakby chc¹c dodaÌ mu otuchy, i ¿yczy³a dobrej nocy. By³a jedn¹ z nielicznych, którzy znali dalsze plany mê¿czyzny na ten wieczór - upiÌ siê w samotnoœci i zapomnieÌ o ca³ym œwiecie.

MiaÂła nadziejĂŞ, Âże po wojnie chociaÂż to siĂŞ zmieni. WierzyÂła, Âże gdy Snape bĂŞdzie miaÂł mniej na gÂłowie, skoĂączy siĂŞ jego rola szpiega i nie bĂŞdzie wisiaÂło juÂż nad nim widmo zdemaskowania, jego charakter choĂŚ trochĂŞ siĂŞ utemperuje. A moÂże i znajdzie kogoÂś, dziĂŞki komu nie bĂŞdzie juÂż tak samotny, co zmieni choĂŚ trochĂŞ jego zachowanie? Nie liczyÂła na nic wielkiego, ale na cokolwiek. Niestety siĂŞ przeliczyÂła.

Snape wszed³ bocznymi drzwiami do jednego z ukrytych korytarzy, znanych wy³¹cznie nauczycielom. Przed powrotem do kwater postanowi³ jeszcze sprawdziÌ kilka najczêstszych miejsc schadzek i odj¹Ì punkty, a mo¿e i wlepiÌ kilka szlabanów za nieprzyzwoite zachowanie? Jak niszczyÌ komuœ œwiêta, to na ca³ego.

Niestety, szczĂŞÂście dalej mu nie sprzyjaÂło. W kilku miejscach zauwaÂżyÂł Âślady niedawnej obecnoÂści, nawet jego wyczulony nos wyczuÂł charakterystyczne zapachy, jednak profesor nikogo nie przyÂłapaÂł na gorÂącym uczynku. Ostatnia na jego trasie byÂła WieÂża Astronomiczna. Po niej postanowiÂł daĂŚ sobie spokĂłj i przywitaĂŚ siĂŞ z butelkÂą ognistej – jego towarzyszkÂą na tenÂże wieczĂłr.

Tam w koĂącu mu siĂŞ poszczĂŞÂściÂło. ChoĂŚ moÂże i nie? ZaleÂży jak na to spojrzeĂŚ.

Och, Wie¿a Astronomiczna nie by³a pusta. Znajdowa³a siê tam nawet osoba, której z wielk¹ chêci¹ odj¹³by kilkadziesi¹t punktów, a mo¿e i dobi³by do setki, zaœ potem da³ do czyszczenia kocio³ki pierwszego roku Hufflepuffu i Gryffindoru, które zosta³y po ostatniej lekcji eliksirów, a których nie by³y w stanie domyÌ nawet zaklêcia czyszcz¹ce. I nie odpuœci³by do czasu, a¿ wszystkie nie lœni³yby jak nowe - czyli a¿ do zakoùczenia roku szkolnego, gdy ta osoba opuœci³aby mury Hogwartu na zawsze.

ByÂło jednak jedno „ale”. Harry Potter nie zabawiaÂł siĂŞ z Draco Malfoyem. Ani nawet z jakimkolwiek innym uczniem. Nie. ByÂł sam. MaÂło tego. ChÂłopiec, KtĂłry WygraÂł, bohater caÂłego magicznego Âświata wychylaÂł siĂŞ przez okno najwyÂższej wieÂży w zamku. StaÂł na palcach, tak by mĂłc siĂŞgn¹Ì jak najdalej. Przed wypadniĂŞciem chroniÂły go tylko wÂłasne dÂłonie, ktĂłre zaciskaÂł z caÂłej siÂły na Âścianie po obu stronach okna.

WyglÂądaÂł tak, jakby w kaÂżdej chwili mĂłgÂł siĂŞ puÂściĂŚ i rzuciĂŚ siĂŞ z tej wieÂży.

— Potter. — GÂłos mĂŞÂżczyzny byÂł cichy i spokojny. Ostatnim czego chciaÂł byÂło przestraszenie dzieciaka tak, by ten straciÂł rĂłwnowagĂŞ.

Nie udaÂło mu siĂŞ.

Nastolatek zachwia³ siê i w ostatniej chwili jeszcze mocniej uchwyci³ œcianê, cudem pozostaj¹c po w³aœciwej stronie okna. Stan¹³ na ca³ych stopach i powoli odwróci³ siê w stronê swojego nauczyciela. A ten zaniemówi³.

W ciÂągu ostatnich lat spĂŞdziÂł z Potterem duÂżo czasu. Przygotowania do wojny, do ostatecznej bitwy, treningi, lekcje oklumencji, spotkania Zakonu… Brali udziaÂł w niejednej pomniejszej bitwie. WidziaÂł go w wielu przeró¿nych sytuacjach. ByÂł Âświadkiem najgorszych chwil jego Âżycia, gdy traciÂł bliskie osoby, przyjació³... Ale bardzo rzadko widziaÂł go pÂłaczÂącego. Tym bardziej tak jak teraz. Z zaczerwienionÂą twarzÂą, wielkimi Âłzami spÂływajÂącymi z opuchniĂŞtych oczu przez policzki, aÂż w koĂącu skapujÂących z brody na kamiennÂą posadzkĂŞ.

— Potter, niewaÂżne co siĂŞ staÂło, to nie jest tego warte. — MĂŞÂżczyzna dalej mĂłwiÂł takim samym tonem. Jeszcze tego brakowaÂło, by ZÂłoty ChÂłopiec na jego oczach popeÂłniÂł samobĂłjstwo. Wtedy przestaÂłyby siĂŞ liczyĂŚ otrzymane tytuÂły i nagrody - zgniÂłby w Azkabanie. Na amen. Albo otrzymaÂłby PocaÂłunek, zanim zd¹¿yÂłby powiedzieĂŚ choĂŚ sÂłowo usprawiedliwienia. — OdsuĂą siĂŞ od tego okna.

Nastolatek odruchowo speÂłniÂł polecenie swojego nauczyciela. Stan¹³ na Âśrodku pomieszczenia, wpatrujÂąc siĂŞ w Snape’a wzrokiem wci¹¿ zamglonym przez Âłzy. Jednak przez tĂŞ mgieÂłkĂŞ przebijaÂło siĂŞ zmieszanie. AÂż, w chwilĂŞ póŸniej, zrozumienie.

— To nie tak… — PrzerwaÂł. RĂŞkawem szaty wytarÂł oczy. Na szczĂŞÂście nie musiaÂł juÂż uwaÂżaĂŚ na okulary, odkÂąd na szĂłstym roku dyrektor uznaÂł, Âże w walce mogÂą dziaÂłaĂŚ na niekorzyœÌ chÂłopaka. Severus zmuszony byÂł wtedy wynaleŸÌ specjalny eliksir, ktĂłry wyleczyÂł wzrok nastolatka. — Ja nie chciaÂłem… To znaczy… — Potter byÂł jak zwykle elokwentny. — To nie tak, ja tylko… PierÂścionek… — Dr¿¹cÂą rĂŞkÂą wskazaÂł okno, z ktĂłrego siĂŞ wychylaÂł. — ChciaÂłem…

Powiedzmy, Âże Severus zrozumiaÂł coÂś z tego paplania.

— Potter, czyÂś ty do reszty postradaÂł rozum?! — Snape staraÂł siĂŞ nie podnosiĂŚ gÂłosu, by dzieciak nie zrobiÂł nic gÂłupiego. StaraÂł siĂŞ. — WiedziaÂłeÂś, Âże moÂżesz wylecieĂŚ?! Przez jakiÂś… pierÂścionek?! — Mistrz EliksirĂłw wiedziaÂł, Âże te dzieciaki z kaÂżdym rocznikiem sÂą coraz gÂłupsze, ale nie myÂślaÂł, Âże aÂż do tego stopnia. — To byÂłoby naprawdĂŞ ciekawe. Nadzieja caÂłego Âświata wyleciaÂła sobie przez okno. Znowu trafiÂłbyÂś na pierwsze strony, czyÂż nie? Ledwo skoĂączyli pisaĂŚ o tobie i panu Malfoyu, a…

Zamilk³, zbyt zdziwiony, by ci¹gn¹Ì swoje oskar¿enia, bowiem Wybraniec, s³ysz¹c imiê swojego ch³opaka, opad³ na kolana i wybuchn¹³ jeszcze wiêkszym p³aczem, jakby zapomnia³, gdzie i przed kim siê znajduje.

— Potter?

MĂŞÂżczyzna nie mĂłgÂł nic poradziĂŚ na wahanie w swoim gÂłosie. Nie wiedziaÂł rĂłwnieÂż, jak ma siĂŞ zachowaĂŚ. Pierwszy raz widziaÂł chÂłopaka w takim stanie. PÂłaczÂącego, zaÂłamanego, zÂłamanego, doprowadzonego na skraj - dosÂłownie.

— Potter? — powtĂłrzyÂł.

Czy powinien go tutaj zostawiĂŚ, by dzieciak ochÂłon¹³? Nie, bo jeszcze rzeczywiÂście rzuci siĂŞ z wieÂży. SprowadziĂŚ Dumbledore’a? Jasne. JuÂż widziaÂł, jak ten czĂŞstuje nastolatka cytrynowymi dropsami, a za nim stoi zbiorowisko zÂłoÂżone z caÂłej szkoÂły, poÂłowy ministerstwa i przedstawiciela chyba kaÂżdej czarodziejskiej gazety. PocieszyĂŚ? Gdyby chociaÂż wiedziaÂł jak... ZresztÂą Severus Snape nigdy nie pociesza.

— Potter — powtĂłrzyÂł kolejny raz, tym razem ostrzejszym tonem. Mimo tego bez skutku. — Minus piĂŞĂŚ punktĂłw za nieprzestrzeganie poleceĂą nauczyciela. I bĂŞdzie tego wiĂŞcej, jeÂśli zaraz siĂŞ nie uspokoisz.

Jedyn¹ reakcj¹ ch³opaka by³ jeszcze wiêkszy wybuch p³aczu. Snape westchn¹³ cicho i zbli¿y³ siê do nastolatka.

— Potter, czy coÂś siĂŞ staÂło? — Nie mĂłgÂł nic poradziĂŚ na to, Âże powoli zacz¹³ siĂŞ niepokoiĂŚ. ZnaÂł Harry’ego na tyle dobrze, by wiedzieĂŚ, Âże ten nie zaÂłamuje siĂŞ bez powodu.

Ze wzglĂŞdu na przedwojennÂą, a zresztÂą i wojennÂą sytuacjĂŞ, Snape staÂł siĂŞ w pewien sposĂłb kimÂś w rodzaju powiernika Pottera. Wybraniec uznaÂł, Âże mĂŞÂżczyzna jest jedynÂą osobÂą, ktĂłra moÂże go zrozumieĂŚ. Poza tym i tak spĂŞdzali ze sobÂą duÂżo czasu. Pewnego rodzaju porozumienie byÂło wiĂŞc nieuniknione. A Âże Potter z owego „porozumienia” od czasu do czasu korzystaÂł…

Mimo to, niewaÂżne z czego dzieciak siĂŞ zwierzaÂł, czego byÂł Âświadkiem, czy kogo wspominaÂł, jeszcze nigdy nie byÂł tak zaÂłamany.

— Potter, czy pan Malfoy ciĂŞ skrzywdziÂł? — Snape sprĂłbowaÂł z innej strony, pamiĂŞtajÂąc, Âże nastolatek zaÂłamaÂł siĂŞ przy nazwisku swojego chÂłopaka. — ZrobiÂł coÂś wbrew twojej woli?

To wywoÂłaÂło jeszcze wiĂŞkszy pÂłacz, Severus byÂł wiĂŞc przekonany, Âże trafiÂł w sedno. Tylko co ma teraz pocz¹Ì z… Wykorzystanym WybraĂącem? Merlinie, jak to dziwnie brzmiaÂło.

— Pot… Harry. — Mistrz EliksirĂłw tylko trzy razy uÂżyÂł imienia chÂłopaka. Gdy Potter pierwszy raz przyszedÂł do niego siĂŞ wygadaĂŚ, kiedy pierwszy raz siĂŞ przy nim popÂłakaÂł i gdy byÂł w szoku po zabiciu Czarnego Pana. Teraz nadeszÂła pora na kolejny raz. Czwarty. — PowinieneÂś zgÂłosiĂŚ to dyrektorowi. To jest powaÂżna sytuacja. ObiecujĂŞ, Âże pan Malfoy poniesie odpowiednie konsekwencje.

To byÂło nie do pomyÂślenia. Harry Potter, osoba, ktĂłra uratowaÂła Âświat przed Tym, KtĂłrego Imienia Nie Wolno WymawiaĂŚ, zostaÂł… zgwaÂłcony? Do tego przez swojego rĂłwieÂśnika?

Jeszcze bardziej nie do pomyœlenia by³o to, ¿e ch³opak zacz¹³ siê œmiaÌ. W tym momencie wygl¹da³ tak, jakby postrada³ zmys³y.

— ZrobiÂł coÂś wbrew mojej woli?! — wykrzyczaÂł przez Âłzy. — WykorzystaÂł mnie?! O nie! Nie zrobiÂł nic, czego nie chciaÂłem! Raczej zrobiÂł wszystko, by siĂŞ dostosowaĂŚ do mojej proÂśby! Rozumie pan?! Wszystko!

Snape staÂł jak skamieniaÂły, nie wiedzÂąc, co siĂŞ dzieje. Skoro wszystko byÂło po jego myÂśli, to czemu ZÂłoty ChÂłopiec jest w takim stanie?

— Harry. — PostanowiÂł dalej uÂżywaĂŚ imienia nastolatka - tak dÂługo, jak to bĂŞdzie konieczne albo dopĂłki nie dowie siĂŞ, o co chodzi. — UspokĂłj siĂŞ w koĂącu i powiedz, co siĂŞ staÂło. Nastolatek podniĂłsÂł zapÂłakanÂą twarz i utkwiÂł swoje zielone tĂŞczĂłwki w oczach profesora.

— Czy ja jestem aÂż tak… beznadziejny? — spytaÂł. Mistrz EliksirĂłw naprawdĂŞ nie poznawaÂł tego chÂłopaka. Pierwszy raz sÂłyszaÂł w jego gÂłosie wy³¹cznie rezygnacjĂŞ. W takim stanie nie byÂł nawet w tamtych chwilach przed OstatecznÂą BitwÂą.

W jego oczach b³¹kaÂła siĂŞ taka nadzieja…

— UspokĂłj siĂŞ. PrzejdÂźmy do moich kwater. Porozmawiamy tak jak kiedyÂś, dobrze?

Snape stara³ siê uspokoiÌ ch³opaka. Wola³ nie wykonywaÌ gwa³townych ruchów, by ten nie zrobi³ nic pochopnie. Chcia³ go równie¿ zabraÌ z tej wie¿y, gdzie praktycznie ka¿dy móg³ przyjœÌ i zobaczyÌ go w takim stanie. Dziennikarze mieliby o czym pisaÌ przez d³ugi czas. Mê¿czyzna móg³ mówiÌ co chce, jednak wystarczaj¹co dobrze zna³ stosunek Pottera do prasy. Oraz prasy do Pottera.

Wyci¹gn¹³ do ch³opaka d³où, któr¹ ten chwyci³ po chwili wahania. Ch³opak pomoc¹ profesora wsta³ i lekko siê zachwia³, zanim z³apa³ równowagê. Snape musia³ przyznaÌ, ¿e nastolatek wygl¹da³ koszmarnie. I nie by³o mowy, by w tym stanie wyszed³ na korytarze Hogwartu ani przeszed³ w pobli¿u Wielkiej Sali, gdzie krêci³o siê tyle wa¿nych osobistoœci.

Wyj¹³ z kieszeni szaty ró¿d¿kê, któr¹ wycelowa³ w twarz swojego ucznia. Rzuci³ na niego zaklêcie maskuj¹ce. Chwilê póŸniej twarz Pottera wygl¹da³a tak, jak zwykle - przynajmniej na pierwszy rzut oka. Dopiero przy dok³adniejszym przyjrzeniu siê mo¿na by³o dostrzec delikatn¹ mgie³kê, jak¹ wytworzy³o zaklêcie, oraz lekki zarys tego, co by³o pod nim. Snape mia³ jednak nadziejê, ¿e nikt nie bêdzie mia³ okazji, by przyjrzeÌ siê temu dok³adniej.

Pomimo poprawy wyglÂądu, stan Harry’ego i tak nie byÂł najlepszy. ChÂłopak ledwo trzymaÂł siĂŞ na nogach, wyglÂądaÂł tak, jakby zaraz ponownie miaÂł paœÌ na ziemiĂŞ i znowu siĂŞ rozpÂłakaĂŚ.

— Potter… Harry. Wytrzymaj do moich kwater. Dasz radĂŞ dojœÌ?

Ch³opak skin¹³ lekko g³ow¹. Snape postanowi³ daÌ mu szansê mimo tego, ¿e nie do koùca wierzy³ w nastolatka. Przepuœci³ go przodem, tak, by mieÌ go ca³y czas na oku i w razie czego byÌ w stanie zareagowaÌ, choÌby z³apaÌ go w odpowiednim momencie.

CDN

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.