Bohaterowie: James Potter , Lily Evans , Severus Snape.

Biegła przed siebie. Nie zważała na ulewny deszcz i błyskawice na groźnym granatowym niebie. Doszła do Bijącej Wierzby i zniknęła. Severus odszedł od okna i zamknął oczy. Po policzkach spływały mu łzy, zranił ją… Zacisnął pięści, a z jego gardła wyrwał się zduszony krzyk. Oparł się o zimny mur, dreszcz przebiegł po jego plecach.
- Jak mogłem jej to zrobić? Jak mogłem… - wyszeptał.
Serce łomotało mu w piersi, nogi uginały się odmawiając posłuszeństw. Widział jej twarz, widział jej ból, widział ją biegnącą w ciemną noc.
Słyszał coraz głośniejsze kroki. Nie był w stanie się ruszyć, na jego twarzy pojawił się grymas wściekłości - wściekłości do samego siebie.
- Severusie, co robisz sam na korytarzu o tak późnej porze? – usłyszał cichy głos profesora Dumbledore’a.
- Już idę spać. Dobranoc, profesorze – powiedział spokojnym tonem, ruszając w kierunku lochów.
Szedł po schodach z opuszczoną głową, bo wiedział, że tuż za zakrętem wisi wielkie złote lustro, a on nie chciał na siebie patrzeć. Potknął się i przewrócił, w kolanie poczuł pulsujący ból. Podnosząc się kątem oka dostrzegł własne odbicie. Oczy były smutne, policzki zapadnięte, a usta sine. Ręce bezwładnie zwisały wzdłuż tułowia, szata krzywo na nim leżała, za mała i pomięta.

***

Lily zastygła w bezruchu, usłyszała nad sobą radosne krzyki i śmiech. Chciała zniszczyć coś, zapalić, zadać komuś ból, uderzyć, kopnąć… Odgłosy dobiegające z Wrzeszczącej Chaty stały się niepokojące, więc postanowiła zawrócić. Na dworze był mróz. Nie czuła jednak zimna, nocne powietrze ją orzeźwiło. Stała przez krótką chwilę pod Bijącą Wierzbą, potem powoli ruszyła w kierunku zamku. Spojrzała na migoczące gwiazdy, ciemne chmury odpłynęły, burza i pioruny odeszły w zapomnienie. Lily usiadła na mokrej trawie i zapatrzyła się w niebo. Księżyc świecił jasno, mimo że było już po pełni. Pokrywał srebrną poświatą wszystko dookoła. Z dala słyszała huczenie sów i tętent kopyt centaurów w Zakazanym Lesie. Lily wstała i zaczęła tańczyć. Choć złość, zażenowanie i ból mieszały się w jej sercu z pogardą i odrazą, stąpała delikatnie i z wdziękiem po zalanej księżycową poświatą polance. Nikt jej nie widział, nikt nie mówił jak układać stopy i dłonie. Tańczyła więc tak, wyrzucając z siebie wszystkie uczucia ukryte na dnie duszy. Rude loki opadały jej na ramiona.
Były zasłoną przed światem, gdy nie chciała na nikogo patrzeć, nagrzane od słońca dawały otuchę sercu, dawały poczucie lekkości. Zawsze, nawet przy najmniejszym podmuchu wiatru, zatapiała w nich swoje dłonie i zaciskała, kiedy nie mogła krzyczeć, choć chciała…
Nagle zakręciło się jej w głowie i upadła. Chmury zakryły księżyc. Świat znów stał się ciemny i ponury.

***

Severus nie mógł spać. Siedział na łóżku oparty o poduszki i patrzył pustym wzrokiem przed siebie. Nie chciał słyszeć własnych myśli ani bicia serca, nie chciał mieć świadomości, że nadal żyje, ale przez nią niekochany. Nagle ogarnął go niepokój. A jeżeli coś się jej stanie? Jest sama i bezbronna… Był tchórzem! Nie pobiegł za nią. Zostawił...
Nie mógł opanować strachu, nie bał się już tylko o nią. Bał się też cienia na podłodze, pająków za szafą. Znał to uczucie, paraliżujące, bezwzględne i zaborcze… Dementorzy. Porwał różdżkę z nocnej szafki i wybiegł z pokoju.

***

Lily poczuła chłód nocy, przeszył ją dreszcz. Usłyszała nad sobą świszczące oddechy i powiew, jak gdyby tysięcy skrzydeł. Niebo z granatowego przemieniło się w czarne. Dziewczyna podniosła oczy ku górze i ujrzała nad sobą setkę dementorów, ich ciemne płaszcze targał wiatr. Chciała krzyknąć, ale nie mogła wydobyć z siebie głosu. Zjawy zbliżały się coraz bardziej, ale ona stała nadal sparaliżowana strachem.
- Expecto patronum! Expecto patronum… - Srebrna łania pomknęła w stronę Lily i zatoczyła wokół niej koło, odpędzając dementorów.
Ku niej biegł Severus, wymachując różdżką. Nagle drogę zastawiła mu czarna, lekko unosząca się nad ziemią postać.
- Smarkerusie! Smarkerusie! – krzyknął Syriusz Black, wybiegając z tunelu ze swoimi przyjaciółmi.
- Zginiesz tak marnie… Pocałunek dementora? Czyżby? – zadrwił James Potter.
Zjawa zbliżyła się do Severusa, otworzyła usta i wyciągnęła białe ręce topielca spod czarnej peleryny. Lily zaczęła krzyczeć, machnęła różdżką w stronę dementora, lecz zaklęcie nie podziałało. Remus wykonał szybki ruch ręką. Wydobył z zza pasa krótki, ostry nóż i rzucił w mroczną postać. Dementor się rozpłynął…
***
- Lily? Lily… - Jego głos był słaby.
Dziewczyna przyklękła obok. Brązowa rękojeść wbijała mu się w lewy bok, trawa wokół zrobiła się szkarłatna. Remus otworzył usta i wyciągnął przed siebie bezradnie ręce. Teraz już nic nie mógł zrobić. Nic…
- Severusie… - przezroczyste łzy kapały na jej kolana. Odwróciła głowę i wykrzyknęła na całe gardło:
- NIENAWIDZĘ WAS! NIENAWIDZĘ…
- Lily… Lily… - Jego usta ledwo się już poruszały, w oczach zniknął dawny blask.
- Przepraszam... - Próbowała przestać płakać, ale nie umiała.
- To ja przepraszam… Nie powinienem… - Podniósł się lekko na łokciach, ale okazało się to za dużym wysiłkiem. Z powrotem osunął się na trawę. – Lily, pocałuj mnie… Proszę.
Schyliła ku niemu głowę i odgarnęła włosy. Dotknęła jego ust. Były zimne, bardzo zimne, za zimne…
- Kocham cię, Lily… Zawsze cię kochałem… - Jego oddech robił się coraz płytszy.
- Ja też cię kocham, Severusie… Kocham…
Położyła głowę na jego piersi i spojrzał mu w oczy. Popatrzył na nią z wytęsknieniem ten ostatni raz. Widziała miłość i pragnienie, widziała bezradność i smutek, widziała strach i cierpienie.
Zamknął oczy.
Ale ona zawsze o nich pamiętała. Zawsze. Przez ten cały czas…
ZAWSZE.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.