Głośny pisk wypełnił moją głowę, gdy Hogwart Express wtoczył się na peron. Stałem pośród czarodziei, z Binu na ramieniu. Czarny kot groźnie łypał na wszystkich wokół.
- Napiszcie też coś czasem, słyszysz, Lysander? - cienki głos mamy przebił się przez gwar. Skinąłem głową na znak, że rozumiem. Nie cierpiałem momentu czekania, aż wreszcie będziemy mogli wsiąść do pociągu. - No, idźcie już, bo pociąg wam odjedzie.
Złapałem swój kufer, uśmiechnąłem się pożegnalnie i chwiejnie ruszyłem za bratem. Zaraz po wejściu do pociągu, Lorcan gdzieś znikł. "No tak, on, w przeciwieństwie do mnie, ma z kim siedzieć podczas podróży" westchnąłem, szukając gdzieś wolnych miejsc.
Byłem na końcu pociągu i już miałem zawracać, gdy kątem oka zauważyłem wolny przedział. Zamykając za sobą drzwiczki, w duchu podziękowałem Merlinowi za możliwość spędzenia spokojnie podróży.
Binu zeskoczył od razu z mojego ramienia na górną półkę. Jego oczy błysnęły w półmroku, jak gdyby były wytworem szatana. Usiadłem obok okna.
Pociąg już dawno musiał opuścić Londyn. Za oknem wiły się wstęgi traw, plamy jezior i cienie lasów. Słońce zaczęło wykrwawiać się nad horyzontem, przykrywając wszystko wielobarwną poświatą. Moje powieki powoli się ze sobą sklejały, gdy ktoś zapukał w szybkę od drzwi. Nieprzytomnie uniosłem wzrok. W uchylonych drzwiach stała dziewczyna. Zmierzyłem wzrokiem jej kasztanowe włosy, czekoladowe oczy i nienaturalnie długi nos.
- Mogę się dosiąść? - chlipnęła niemal niesłyszalnie.
- Co? - zmarszczyłem brwi.
- Pytam, czy mogę się dosiąść - powtórzyła minimalnie głośniejszym tonem.
- Czekaj, czekaj. Powiedz głośniej, bo cię nie słyszę.
- Mogę się dosiąść?! - krzyknęła.
- Było tak od razu, jasne. - Uśmiechnąłem się nieporadnie. Drobna postać wtachała kufer do przedziału i za pomocą magii usadowiła go na półce. Klatkę z drobnym puszczykiem położyła naprzeciwko mnie, a sama zajęła miejsce przy drzwiach, zachowując przestrzeń osobistą, która wystarczyłaby trollowi. Obróciła się do mnie plecami i wyciągnęła różdżkę. Spojrzałem z powrotem w okno, by zapewnić jej choćby trochę prywatności.

- Reducio! - wymamrotałam, celując w mój nos i równocześnie modląc się, by wszystko poszło po mojej myśli.
Chwilę później nos zaszczypał, poczułam jakby skórę coś zaczęło rozrywać. Syknęłam, a po policzkach spłynęły łzy. Nastąpiła cisza. Otarłam lekko policzki i spojrzałam na moje odbicie w szybie. Nos był jeszcze większy.
- O nie - szepnęłam.
- Coś się stało? - Chłopak chrząknął, przecinając powietrze swoim głosem. Uniosłam wzrok. Szare oczy intensywnie mi się przypatrywały.
- Nic - zebrałam resztki swojej godności, by nie wybuchnąć płaczem.
- Jak to nic? Przecie...
- Nic, rozumiesz? Nic się nie stało - wycedziłam słowa, siląc się na frustrację. Rzuciłam mu wymuszony Wzrok Wiecznego Potępienia i ponownie wbiłam go w swoje odbicie.
Pociąg zaczął powoli zwalniać. Czarny kot spadł z głośnym sykiem na moje kolana. Rozejrzał się zdezorientowany, a kiedy napotkał mój zdziwiony wzrok, sam zabił mnie swoimi heterochromicznymi ślepiami. Chłopak uśmiechnął się przepraszająco, po czym złapał kota i wyszedł z przedziału, ciągnąc za sobą kufer.
- Jak ty się w ogóle nazywasz? - zawołałam, wychylając głowę zza drzwi.
- Lysander, Lysander Scamander, miło mi. - Wyszczerzył zęby i zniknął w tłumie uczniów. Spojrzałam na miejsce, w którym siedział i dostrzegłam zwiniętą niechlujnie koszulkę. Złapałam ją i wbiegłam w tłum, starając się dogonić znajomego nieznajomego...