Od osobliwej rozmowy z Hermion¹ Granger minê³o kilka dni. Akta, w które pierwotnie mieli mieÌ wgl¹d tylko Jack, Emma i Harry, ostatecznie musia³y trafiÌ w rêce innych pracowników Biura Aurorów. Przekopanie kilkudziesiêciu tomów dokumentów okaza³o siê zbyt czasoch³onne dla trójki osób. Wszyscy pracowali od œwitu do nocy, czasami d³u¿ej. WiêkszoœÌ informacji wydawa³a siê zupe³nie niepotrzebna i nudna. Jack zaczyna³ podejrzewaÌ, ¿e by³a to zemsta Granger za jego zachowanie, nikomu jednak o tym nie powiedzia³. Mia³ zreszt¹ inne zmartwienia na g³owie.

Odk¹d spêdza³ ca³e dnie i noce w ministerstwie, nie mia³ okazji siê napiÌ, a to wcale mu nie s³u¿y³o. Mia³ ca³¹ opuchniêt¹ twarz, ci¹gle by³ rozdra¿niony, a rêce trzês³y mu siê tak bardzo, ¿e nie móg³ utrzymaÌ w rêce choÌby pióra. Potter nawet zaproponowa³, ¿e za³atwi mu odpowiedni eliksir, ale Jack o wiele bardziej wola³by, gdyby szef postawi³ przed nim butelkê ognistej whisky.

- Pora chyba podsumowaĂŚ co mamy – zarzÂądziÂł w pewnej chwili Potter, przeciÂągajÂąc siĂŞ na krzeÂśle. – Nie oznacza to koĂąca poszukiwaĂą – rzekÂł w odpowiedzi na rozlegajÂące siĂŞ po pokoju westchnienie ulgi. – Danes, referuj.

Emma spojrzaÂła na niego wzrokiem, w ktĂłrym przeraÂżenie mieszaÂło siĂŞ z potwornym zmĂŞczeniem. SkinĂŞÂła jednak gÂłowÂą, zgarnĂŞÂła ze stoÂłu swoje notatki i podeszÂła do tablicy stojÂącej pod ÂścianÂą.

- Vincent Patterson, lat trzydzieÂści osiem. Od dwudziestu lat pracownik ministerstwa magii, jego ojciec byÂł wysoko postawionym urzĂŞdnikiem…

- … i mendÂą – mrukn¹³ ktoÂś z tyÂłu, a wszyscy zgromadzeni parsknĂŞli Âśmiechem.

- Przez kilkanaÂście lat pracowaÂł w Biurze AurorĂłw – kontynuowaÂła Danes, zapisujÂąc niektĂłre dane na tablicy. – Od trzech lat pracowaÂł w Departamencie Tajemnic. Od razu dostaÂł tam jak¹œ waÂżnÂą robotĂŞ. Niestety nie wiemy jakÂą, bo akta zostaÂły utajnione i nikt nie zgodziÂł siĂŞ na ich ujawnienie do naszej wiadomoÂści.

Nikt nie zauwaÂżyÂł, Âże Harry Potter poruszyÂł siĂŞ nieznacznie na krzeÂśle, rzucajÂąc niespokojne spojrzenie Miltonowi. Jack jednak byÂł zbyt zajĂŞty uspokajaniem trzĂŞsÂących siĂŞ dÂłoni, Âżeby zauwaÂżyĂŚ cokolwiek innego.

- Od jakiegoÂś czasu Patterson pracowaÂł nad sprawÂą szkockich plemion, ktĂłre przez ostatnie kilkadziesiÂąt lat pozostawaÂły w ukryciu.

- Masz na myÂśli, Âże nie zabijaÂły Mugoli – wtrÂąciÂł Potter.

- Tak – potwierdziÂła Emma. – Takich plemion jest w caÂłej Wielkiej Brytanii zaledwie kilka. Wszystkie jednak zawarÂły porozumienia z panujÂącymi wĂłwczas ministrami magii, Âże nie bĂŞdÂą wiĂŞcej stosowaĂŚ przemocy wobec Mugoli. W kaÂżdym razie – dodaÂła – Patterson miaÂł za zadanie zbadaĂŚ, czy plemiona wywiÂązujÂą siĂŞ z umowy. Wszystko dlatego, Âże w ostatnim czasie nasiliÂły siĂŞ nierozwiÂązane zabĂłjstwa i znikniĂŞcia osĂłb niemagicznych z wiosek, ktĂłre otaczajÂą osady plemion.

Kilka osób prychnê³o pod nosem, daj¹c do zrozumienia, ¿e dadz¹ sobie rêkê uci¹Ì, ¿e to w³aœnie cz³onkowie magicznych plemion postanowili wróciÌ do swojego ulubionego sportu.

- Nasze… ÂźrĂłdÂło… ujawniÂło, Âże Patterson miaÂł za zadanie odnaleŸÌ pewien magiczny kamieĂą, ktĂłry najwidoczniej ma wielkie znaczenie dla wodza. MoÂże nawet dla istnienia caÂłego plemienia – powiedziaÂła Danes, spoglÂądajÂąc przelotnie na Miltona.

- ÂŹrĂłdÂło? Kto jest tym ÂźrĂłdÂłem? – zapytaÂł barczysty mĂŞÂżczyzna stojÂący przy drzwiach.

- Nie mogĂŞ tego…

- Och, daj spokĂłj. Wszyscy siedzimy tu od rana do wieczora, urabiajÂąc siĂŞ po Âło…

TRZASK!

Milton z caÂłej siÂły uderzyÂł otwartÂą dÂłoniÂą w blat stoÂłu. Kiedy jÂą podniĂłsÂł, byÂła wrĂŞcz purpurowa.

- GÂłuchy jesteÂś? – warkn¹³ do dryblasa. – Rozumiem, Âże sprzedajesz kaÂżdego informatora, jaki kiedykolwiek pomĂłgÂł rozwiÂązaĂŚ ci sprawĂŞ? Przymknij siĂŞ i daj dziewczynie mĂłwiĂŚ. Wtedy wczeÂśniej bĂŞdziesz mĂłgÂł wyjœÌ do domu, skoro tak bardzo nie odpowiada ci robota tutaj.

W sali zapad³a g³ucha cisza. Milton patrzy³ ze wstrêtem, jak twarz mê¿czyzny przy drzwiach staje siê coraz bardziej czerwona. Potter obserwowa³ wszystko bez emocji, chocia¿ widaÌ by³o, ¿e wyraŸnie siê spi¹³, gotowy rzuciÌ siê do obrony w razie bójki. Emma z kolei patrzy³a z lekkim niepokojem na Jacka, który teraz ju¿ nie tylko d³où mia³ purpurow¹, ale ca³¹ twarz i kark. Ze skroni p³ynê³a mu stru¿ka potu i wygl¹da³ jak ktoœ, kto jest o w³os od ataku serca. Musia³ zauwa¿yÌ jej zatroskane spojrzenie, bo machn¹³ tylko rêk¹, daj¹c do zrozumienia, ¿eby kontynuowa³a.

- W kaÂżdym razie chodzi o to – zaczĂŞÂła – Âże w aktach, pĂłki co, nie byÂło nawet wzmianki o jakimÂś kamieniu czy w ogĂłle jakimkolwiek przedmiocie, ktĂłry mĂłgÂłby byĂŚ waÂżny dla ktĂłregoÂś z plemion. Dlatego wydaje mi siĂŞ, Âże Patterson mĂłgÂł szukaĂŚ tego kamienia na wÂłasnÂą rĂŞkĂŞ. Albo po prostu na czyjeÂś zlecenie.

Potter pokiwaÂł gÂłowÂą w zamyÂśleniu.

- WeÂźmiemy to pod uwagĂŞ – powiedziaÂł po chwili ciszy.
– PamiĂŞtajcie jednak, Âże nadal nie przewertowaliÂśmy wszystkich dokumentĂłw. MoÂżliwe, Âże jeszcze coÂś znajdziemy – dodaÂł. – DziĂŞkujĂŞ, Emmo.

Danes wygl¹da³a, jakby chcia³a coœ jeszcze dodaÌ, ale widz¹c zmêczone spojrzenia wszystkich obecnych, postanowi³a na razie zamilkn¹Ì.

- Skoro wszystkim juÂż puszczajÂą nerwy – zacz¹³ Harry, zerkajÂąc z dezaprobatÂą na Jacka i mĂŞÂżczyznĂŞ przy drzwiach – to zarzÂądzam przerwĂŞ. WyÂśpijcie siĂŞ, jutro widzĂŞ was wszystkich z powrotem o 8 rano.

WiêkszoœÌ aurorów przyjê³a te s³owa z ulg¹. Pokój powoli zacz¹³ siê wyludniaÌ. Kiedy zostali ju¿ tylko we trójkê, Jack zerwa³ siê z krzes³a, podbieg³ do stoj¹cego w k¹cie kosza na œmieci i g³oœno zwymiotowa³.
Harry i Emma spojrzeli na siebie z lekkim za¿enowaniem i zaczêli porz¹dkowaÌ czêœÌ swoich dokumentów na biurku.

- No nie mĂłwcie, Âże nigdy nie rzygaliÂście – odezwaÂł siĂŞ Jack, opadajÂąc na jedno z krzeseÂł. – ChÂłoszczyœÌ – powiedziaÂł, celujÂąc ró¿dÂżkÂą w kosz.

- Ty w szczegĂłlnoÂści powinieneÂś iœÌ do domu – powiedziaÂł Potter. – DoprowadÂź siĂŞ do porzÂądku i dopiero wtedy wróÌ.

Jack prychn¹³.

- MoÂżesz siĂŞ nie doczekaĂŚ – mrukn¹³. – Danes, chciaÂłaÂś coÂś powiedzieĂŚ.

- Co? – zapytaÂła zdezorientowana Emma.

Milton przewróci³ oczami i westchn¹³.

- Po tym jak Potter kazaÂł ci skoĂączyĂŚ. ChciaÂłaÂś coÂś jeszcze dodaĂŚ, ale siĂŞ rozmyÂśliÂłaÂś.

- Ach, tak – Emma pomyÂślaÂła, Âże Milton jak na alkoholika, ktĂłry od kilkudziesiĂŞciu godzin nie miaÂł w ustach alkoholu, jest caÂłkiem spostrzegawczy. – Wiemy, gdzie szukaĂŚ trzech plemion. MoÂżemy to jutro sprawdziĂŚ. MaÂła szansa, Âże ktoÂś bĂŞdzie chciaÂł z nami rozmawiaĂŚ, ale przynajmniej siĂŞ rozejrzymy.

Jack klasn¹³ w d³onie i próbowa³ siê uœmiechn¹Ì, ale w tym samym momencie zgi¹³ siê w pó³ i z³apa³ za brzuch.

- Ch-cholera j-asna – jĂŞkn¹³. – Nic m-mi nie jest. – PodniĂłsÂł rĂŞkĂŞ, Âżeby zatrzymaĂŚ Pottera, ktĂłry juÂż do niego szedÂł. – Z-zaÂłatwimy to jutro – zwrĂłciÂł siĂŞ do Emmy.

- WydawaÂło mi siĂŞ, Âże to ja jestem tu szefem – powiedziaÂł Potter unoszÂąc brwi. – A skoro tak, to pozwĂłl, Âże teÂż coÂś zarzÂądzĂŞ. Rozdzielimy siĂŞ; wy zaÂłatwicie jedno, ja drugie, trzecie siĂŞ komuÂś przydzieli.

Jack próbowa³ zaprotestowaÌ, bo mia³ na to nieco inny pomys³, ale nie by³ w stanie, gdy¿ czu³ siê, jakby ktoœ poÌwiartowa³ mu ¿o³¹dek, przemieli³ przez maszynkê do miêsa i posypa³ sol¹.

- Jutro siĂŞ podzielimy – zakomenderowaÂł Potter i ruszyÂł w stronĂŞ wyjÂścia. – Wracajcie do domĂłw, szykuje siĂŞ ciekawa wycieczka.