Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Ostatnie dni wakacji minê³y szybko dla Harry'ego Rona i Hermiony. Paùstwo Granger pozwolili córce pozostaÌ w Dziurawym Kotle z Weasleyami, po tym, jak odbyli rozmowê z panem Weasleyem a¿ do póŸnych godzin nocnych. Hermiona zwierzy³a siê Harry'emu, ¿e chocia¿ nigdy niczego przed nimi nie ukrywa³a, to nie wdawa³a siê w szczegó³y dotycz¹ce ich przygód w Hogwarcie.

Harry rĂłwnieÂż bardzo siĂŞ cieszyÂł czasem spĂŞdzonym z paĂąstwem Granger, byli rĂłwnie kochani i Âżyczliwi jak Weasleyowie, ale byli mniej... apodyktyczni. JeÂśli miaÂł byĂŚ szczery, to rodzice Hermiony dali mu mimowolny wglÂąd w to, jak wyglÂądaÂłoby Âżycie, gdyby jego rodzice przeÂżyli. StaraÂł siĂŞ jednak nad tym za dÂługo nie rozwodziĂŚ, przypominajÂąc sobie, jak to juÂż raz robiÂł i wspominajÂąc radĂŞ, jakÂą dostaÂł wtedy od Dumbledore'a, Âże nie warto ÂżyĂŚ marzeniami i zapominaĂŚ o Âżyciu.

Pan Weasley poinformowaÂł ich przy Âśniadaniu, Âże ministerstwo poÂżyczyÂło im samochody, aby mogli dostaĂŚ siĂŞ na dworzec King's Cross.

- Wszyscy widzieliÂście dokumenty – oznajmiÂł im pan Weasley. - Samochody otrzymaliÂśmy ze wzglĂŞdu na dobro Harry'ego, jak i rĂłwnieÂż nasze. - Harry nigdy dotÂąd nie czuÂł siĂŞ bardziej samoÂświadomy niÂż teraz. Pan Weasley to zauwaÂżyÂł i dodaÂł. - To znaczy wy³¹cznie dla dobra Harry'ego. - Percy'ego nie obchodziÂło dla kogo przeznaczone byÂły auta, skorzystaÂł z okazji, aby doceniĂŚ wysiÂłki ministerstwa, tak jakby byÂły poÂświĂŞcone jemu samemu. Fred i George byli mniej zachwyceni postawÂą swojego brata, wiĂŞc kiedy wszyscy Âładowali swoje bagaÂże na tyÂł samochodĂłw, bliÂźniacy zabrali siĂŞ do swojej "obowiÂązkowej pracy", jak to nazwaÂł Fred. Niestety, Harry'emu, Ronowi i Hermionie niedane byÂło tego zobaczyĂŚ, przynajmniej dopĂłki nie znajdÂą siĂŞ w pociÂągu, poniewaÂż wsiedli do pierwszego auta, razem z panem Weasleyem, podczas gdy pani Weasley, Fred, George, Percy i Ginny wsiedli do drugiego.

King's Cross jak zwykle byÂło bardzo zatÂłoczone i moÂżna byÂło odnieœÌ wraÂżenie, Âże ludzie wokó³ nie przejmowali siĂŞ tym, Âże w pewnych odstĂŞpach czasu, niektĂłrzy z nich znikajÂą za kamiennÂą barierkÂą miĂŞdzy peronami dziewiÂątym i dziesiÂątym, razem z bagaÂżem. To byÂła magia, ktĂłrÂą Harry uznawaÂł za najbardziej zdumiewajÂącÂą, doceniaÂł tÂą, ktĂłra byÂła bardziej "na pokaz", ale magia subtelna – ta, ktĂłra pozostawaÂła niezauwaÂżona i nikomu nie przeszkadzaÂła – byÂła jego zdaniem najbardziej cudowna i fascynujÂąca.

Pan Weasley przeprowadziÂł jego, Rona i HermionĂŞ jako pierwszych przez barierkĂŞ. PÂłonÂący, szkarÂłatny silnik parowy pociÂągu Hogwart Express powitaÂł ich, gdy weszli na peron dziewiĂŞĂŚ i trzy czwarte. Fred i George pojawili siĂŞ tuÂż za nimi, obaj bardzo rozbawieni. WkrĂłtce dowiedzieli siĂŞ dlaczego.

- Fred, George! – rykn¹³ Percy, przechodzÂąc przez barierkĂŞ, z twarzÂą wykrzywionÂą w oburzeniu i niesamowicie czerwonÂą. - PrzysiĂŞgam, kiedy dotrzemy do Hogwartu, zrobi siĂŞ wam przykro! - Jego wĂłzek niespiesznie ruszyÂł naprzĂłd, prowadzony jednÂą rĂŞkÂą. Jego druga rĂŞka byÂła przyciÂśniĂŞta do jego poÂśladkĂłw, jakby zakrywaÂła du¿¹ plamĂŞ. Pani Weasley i Ginny pojawiÂły siĂŞ jako ostatnie, a Harry zauwaÂżyÂł, Âże jej twarz jest jaskrawoczerwona, a w oczach czaiÂł siĂŞ mord.

- NapiszĂŞ do profesor McGonagall! – ostrzegÂła chÂłopcĂłw. - ZrĂłbcie tylko cokolwiek niezgodnego z regulaminem, a dostaniecie szlaban na wiele dni! I nie myÂślcie, Âże ten dzisiejszy wybryk ujdzie wam pÂłazem! W domu w czasie wakacji bĂŞdzie wiele rzeczy do roboty. Percy, chodÂź tutaj, coÂś na to poradzimy, kochanie.

- Co zrobiliÂście? - zapytaÂł Ron bliÂźniakĂłw, gdy siĂŞ juÂż zbliÂżyli.

- UmieÂściliÂśmy zaklĂŞcie rozgrzewajÂące na miejscu, w ktĂłrym siedziaÂł. - dopowiedziaÂł Fred z uÂśmiechem.

- Powinienem dodaĂŚ, Âże w miejscu wraÂżliwym na nacisk – dodaÂł George.

- WiĂŞc za kaÂżdym razem, gdy siada...

- Uaktywnia siĂŞ – dokoĂączyÂł George ze Âśmiechem.

- I nie zapominaj o stopniowym wzroÂście mocy za kaÂżdym razem, gdy zaklĂŞcie siĂŞ aktywuje – powiedziaÂł zadowolony z siebie Fred.

- W kaÂżdym razie jego spodnie siĂŞ zapaliÂły i teraz ma Âładny Âślad przypalenia na spodniach.

- Cudownie – stwierdziÂł Ron, podczas gdy Hermiona rzuciÂła bliÂźniakom peÂłne dezaprobaty spojrzenie.

- Mam nadziejĂŞ, Âże jesteÂś na tyle sprytny, by nie prĂłbowaĂŚ takiej sztuczki, kiedy to ja zostanĂŞ prefektem – oÂświadczyÂła.

- W takim razie, moja droga, najlepiej bĂŞdzie, jeÂśli wybierzesz bezpiecznÂą drogĂŞ – stwierdziÂł Fred, puszczajÂąc do niej oko.

- I nie przyciÂągaj naszej... uwagi – dodaÂł George, powtarzajÂąc gest brata.

- Nie odwaÂżylibyÂście siĂŞ – powiedziaÂła Hermiona, mru¿¹c oczy.

- Czas pokaÂże, Hermiono – stwierdziÂł Fred. - W kaÂżdym razie, najlepiej nie spuszczaj nas z oczu. Nie wiadomo, jakie niespodzianki czekajÂą jeszcze w przyszÂłoÂści naszego wysoko postawionego brata – dodaÂł, po czym obaj bliÂźniacy wsiedli do pociÂągu.

- JeÂśli myÂślÂą, Âże zrobiÂą kiedykolwiek te Âśmieszne figle na mnie, to siĂŞ bardzo rozczarujÂą – powiedziaÂła Hermiona, kiedy ukÂładali swoje bagaÂże w pociÂągu. Hermiona, oczywiÂście, wziĂŞÂła kilka ksi¹¿ek ze swojego kufra, aby je trochĂŞ "przejrzeĂŚ" w czasie podró¿y, wiĂŞc Harry wzi¹³ klatkĂŞ Hedwigi i KrzywoÂłapa, podczas gdy Ron pogwizdywaÂł, gdy wsiadali do pociÂągu.

Szukali wolnych miejsc, poci¹g zacz¹³ ju¿ odje¿d¿aÌ, ale ¿aden przedzia³ nie by³ wolny. W koùcu w ostatnim wagonie znaleŸli przedzia³ zajmowany przez jednego pasa¿era, doros³ego, pogr¹¿onego w g³êbokim œnie, z g³ow¹ opart¹ o szybê.

- KurczĂŞ, wyglÂąda okropnie – powiedziaÂł szeptem Ron, siadajÂąc obok ÂśpiÂącego nieznajomego, zachowujÂąc bezpiecznÂą odlegÂłoœÌ miĂŞdzy nim. Harry musiaÂł przyznaĂŚ, Âże mĂŞÂżczyzna wyglÂądaÂł, jakby przeszedÂł ciĂŞÂżkie dni. Twarz miaÂł bladÂą i chorowitÂą, a chociaÂż spaÂł, miaÂł worki pod oczami, ÂświadczÂące o nieregularnym Âśnie. Jego jasnobrÂązowe wÂłosy, choĂŚ krĂłtkie i starannie przystrzyÂżone, miaÂły kilka pasm siwych wÂłosĂłw.

- Nie sÂądziÂłem, Âże doroÂśli teÂż jeÂżd¿¹ tym pociÂągiem – stwierdziÂł Harry, mocujÂąc klatkĂŞ Hedwigi na pó³ce bagaÂżowej nad sobÂą. HukaÂła na niego z godnoÂściÂą i posÂłaÂła mu wymowne spojrzenie. - NiedÂługo ciĂŞ wypuszczĂŞ i moÂżesz polecieĂŚ do Hogwartu, dobrze? - Hedwiga pohukiwaÂła z uznaniem i zamknĂŞÂła duÂże, ¿ó³te oczy. Harry zaj¹³ miejsce naprzeciw nieznajomego, przyglÂądajÂąc siĂŞ jego wyglÂądowi. Kimkolwiek byÂł, stan jego szat ukazywaÂł, jak bardzo byÂły zaniedbane, bardziej niÂż cokolwiek co widziaÂł w ubraniach WeasleyĂłw, mimo Âże sami byli biedni. Nie, Âżeby miaÂło to dla niego jakiekolwiek znaczenie – w koĂącu sam chodziÂł w ubraniu zbyt duÂżym na niego, ktĂłre dali mu Dursleyowie. JuÂż dawno doszedÂł do wniosku, Âże nikogo nie moÂżna oceniaĂŚ na podstawie ubioru, ktĂłry ktoÂś nosiÂł. Szaty nieznajomego byÂły poÂłatane, postrzĂŞpione, wyblakÂłe i mocno poszarpane oraz podarte przy krawĂŞdziach.

- Nietypowe – stwierdziÂła Hermiona, patrzÂąc na mĂŞÂżczyznĂŞ. WypuÂściÂła KrzywoÂłapa z klatki, po czym poÂłoÂżyÂła jÂą na pó³ce obok klatki Hedwigi. KrzywoÂłap szybko zerkn¹³ na przedziaÂł, po czym zwin¹³ siĂŞ miĂŞdzy Harrym i HermionÂą.

- Chyba nie sÂądzisz, Âże jest profesorem? - zapytaÂł Ron. Hermiona wydaÂła z siebie ciche: "och" i wskazaÂła na walizkĂŞ znajdujÂącÂą siĂŞ nad nieznajomym. ByÂła tak samo stara, jak jego szaty. Z boku wybito sÂłowa: "Profesor R.J. Lupin".

- Jak myÂślisz? Obrona przed CzarnÂą MagiÂą? - zapytaÂł ponownie Ron, tym razem przyglÂądajÂąc siĂŞ nieznajomemu dokÂładniej. - Mam nadziejĂŞ, Âże sobie poradzi, wyglÂąda na takiego, ktĂłrego jedna dobra klÂątwa wykoĂączy, nie wspominajÂąc juÂż o tym, co normalnie dzieje siĂŞ w zamku. SpĂłjrz tylko na to, co staÂło siĂŞ z Lockhartem.

- WyglÂąd moÂże byĂŚ zgubny – powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna sÂłabym gÂłosem, prawie szeptem. Ron cofn¹³ siĂŞ, jego nagÂły ruch zaskoczyÂł KrzywoÂłapa, ktĂłrego sierœÌ siĂŞ podniosÂła. Profesor Lupin leniwie otworzyÂł oczy i usiadÂł wygodniej. Przez chwilĂŞ obserwowaÂł niezapowiedzianych goÂści.

- Przepraszam – wyjÂąkaÂł Ron, sÂłowa szybko wypadÂły z jego ust. - NaprawdĂŞ, nic zÂłego nie miaÂłem na myÂśli.

- W porzÂądku, panie Weasley – powiedziaÂł Lupin z zachĂŞcajÂącym uÂśmiechem. Ron spojrzaÂł na niego z niedowierzaniem. Profesor wydawaÂł siĂŞ wiedzieĂŚ, o czym Ron myÂślaÂł i przemĂłwiÂł ponownie, zanim Ron zd¹¿yÂł wypowiedzieĂŚ jakiekolwiek sÂłowa. - Ciekawe, kim innym mĂłgÂłbyÂś byĂŚ, z rudymi wÂłosami i piegami? - Harry patrzyÂł z lekkim rozbawieniem, jak usta przyjaciela otwieraÂły siĂŞ i zamykaÂły kilka razy. Tym razem Ron przykuÂł sobÂą takÂą uwagĂŞ, jakÂą to on mĂłgÂł siĂŞ przewaÂżnie szczyciĂŚ.

- Nie chcieliÂśmy przeszkadzaĂŚ, panie profesorze – powiedziaÂła szybko Hermiona. - To byÂł ostatni wolny wagon. - Wzrok Lupina padÂł na niÂą, kiedy siĂŞ do niej zwrĂłciÂł.

- W takim razie jesteÂś pannÂą Granger?

- Tak, ja... - ale ona te¿ nagle umilk³a. Lupin pos³a³ jej tylko uœmiech i odwróci³ siê do Harry'ego. Zazwyczaj Harry by³ przyzwyczajony do tego, ¿e oczy nieznajomych spoczywa³y na jego bliŸnie na czole, ale ten mê¿czyzna go zaskoczy³. Zamiast tego spojrza³ mu g³êboko w oczy. - S³ysza³em ju¿ sporo o waszej trójce od dyrektora. Wed³ug niego wy troje macie ju¿ znacznie bardziej... praktyczne doœwiadczenie w walce z czarn¹ magi¹. Mi³o mi was wszystkich poznaÌ. Spróbujê odpowiedzieÌ na pytanie pana Weasley. Tak, jestem nowym nauczycielem Obrony przed Czarn¹ Magi¹ i mogê powiedzieÌ, ¿e nie jestem ani taki jak profesor Quirrell lub profesor Lockhart. Zdajê sobie sprawê... dlaczego podj¹³eœ wstêpnie tak¹ ocenê mojej osoby... ale mo¿e z czasem zmienisz zdanie.

- Ma pan doÂświadczenie w walce z czarnÂą magiÂą, panie profesorze? - zapytaÂła Hermiona.

- Przykro mi o tym mĂłwiĂŚ – odpowiedziaÂł Lupin. - Bardziej osobiÂście, niÂż chciaÂłbym to przyznaĂŚ.

- By³ pan aurorem? - dopytywa³ Ron. Lupin potrz¹sn¹³ g³ow¹ i zaœmia³ siê cicho.

- Nie, nie by³em aurorem, chocia¿ pracowa³em z kilkoma podczas ostatniej wojny przeciwko Voldemortowi. - Harry zauwa¿y³, jak Ron mimowolnie siê wzdrygn¹³, ale nie zwróci³ na to uwagi; jedyn¹ osob¹ poza nim, która kiedykolwiek wymówi³a to imiê bez strachu, by³ Dumbledore. Lupin równie¿ zauwa¿y³ reakcjê Rona i potrz¹sn¹³ g³ow¹.

- Przepraszam, panie Weasley – powiedziaÂł Lupin. - ZapomniaÂłem, Âże to imiĂŞ wci¹¿ sieje strach, mimo Âże Voldemort znikn¹³ dwanaÂście lat temu. Imienia nie ma siĂŞ co obawiaĂŚ.

- ÂŁatwiej byÂłoby w to uwierzyĂŚ, gdyby przestaÂł prĂłbowaĂŚ wrĂłciĂŚ – przyznaÂł Ron mrocznym tonem.

- Tak, sÂłyszaÂłem o tym – odparÂł Lupin. - ByĂŚ moÂże w tym roku bĂŞdzie trochĂŞ spokojniej.

- Prawdopodobnie nie – w³¹czyÂł siĂŞ Harry do rozmowy. - Teraz na wolnoÂści jest masowy morderca i prawdopodobnie pragnie mojej Âśmierci tak samo, jak Voldemort.

- Harry, proszĂŞ, nie mĂłw takich rzeczy – powiedziaÂła Hermiona. - Tym razem bĂŞdziemy mieĂŚ rok szkolny wolny od takich przygĂłd. Obiecaj mi.

- To tak nie dziaÂła. To nie my szukamy kÂłopotĂłw – stwierdziÂł Harry. Hermiona i Ron spojrzeli na niego identycznie; oboje unieÂśli wysoko brwi, patrzÂąc nie niego.

- MyÂślĂŞ, Âże nie masz siĂŞ czym martwiĂŚ – powiedziaÂł powaÂżnie Lupin. - StraÂżnicy Azkabanu bĂŞdÂą strzegli kaÂżdego wejÂścia na teren szkoÂły, a wiĂŞkszoœÌ osĂłb z ministerstwa zajmuje siĂŞ teraz przede wszystkim schwytaniem Blacka. JeÂśli nie chce daĂŚ siĂŞ zÂłapaĂŚ, to bĂŞdzie siĂŞ trzymaÂł z daleka od Hogwartu. Nawet Syriusz Black nie jest na tyle szalony, aby igraĂŚ z Albusem Dumbledorem. No nic, zostawiĂŞ was teraz samych. OdwiedzĂŞ maszynistĂŞ, jeÂśli nie macie nic przeciwko. Miejcie oko na mojÂą walizkĂŞ, wrĂłcĂŞ, nim dotrzemy do Hogsmeade, dobrze? - SkinĂŞli gÂłowami, a profesor wyszedÂł z ich przedziaÂłu. WkrĂłtce znikn¹³ w wÂąskim korytarzu.

- Có¿, z pewnoÂściÂą wydaje siĂŞ bardziej kompetentny niÂż inni nauczyciele, ktĂłrych mieliÂśmy – stwierdziÂła Hermiona. - To znaczy, jeÂśli faktycznie walczyÂł ze zwolennikami Sami-Wiecie-Kogo.

- Tak – przyznaÂł w zamyÂśleniu Ron. - MoÂże. - wci¹¿ byÂł myÂślami, gdzie indziej, nieskory do Âśmiechu. - Co o tym myÂślisz, Harry?

- Nie wiem – powiedziaÂł Harry, wzruszajÂąc ramionami. Wci¹¿ zastanawiaÂł siĂŞ nad reakcjĂŞ profesora na imiĂŞ Voldemorta, ktĂłry chciaÂł, by imiĂŞ to baÂł siĂŞ wymĂłwiĂŚ kaÂżdy. Harry stwierdziÂł, Âże darzy tego mĂŞÂżczyznĂŞ duÂżym szacunkiem za tÂą mi³¹ niespodziankĂŞ. - MyÂślĂŞ jednak, Âże bĂŞdzie lepszy niÂż poprzednicy.

- ChciaÂłabym siĂŞ dowiedzieĂŚ – zaczĂŞÂła Hermiona. - Kim sÂą dokÂładnie straÂżnicy z Azkabanu? Za kaÂżdym razem, gdy ktoÂś o nich wspomina, widzĂŞ strach w czyichÂś oczach. Wiem, Âże Prorok nazwaÂł ich dementorami, ale nie mogĂŞ znaleŸÌ wiĂŞcej informacji na ich temat.

- Tak, tata wspomniaÂł o nich kilka dni temu z mamÂą – odpowiedziaÂł Ron, patrzÂąc przez okno. LaÂł rzĂŞsisty deszcz. - SÂłyszaÂłem, jak tata mĂłwiÂł, Âże Dumbledore nie byÂł szczĂŞÂśliwy, Âże majÂą pilnowaĂŚ zamku. No ale có¿, dla takich ludzi jak Black, lepiej zaostrzyĂŚ Âśrodki ostroÂżnoÂści, prawda?

- Nie jestem pewien, czy ci straÂżnicy bĂŞdÂą tak skuteczni w przypadku Blacka – powiedziaÂł Harry. - PamiĂŞtaj, Âże to im uciekÂł. Podobno byÂło to niemoÂżliwe.

- Nie moÂżesz tak myÂśleĂŚ, Harry – prĂłbowaÂła go pocieszyĂŚ Hermiona, biorÂąc KrzywoÂłapa na swoje kolana i przysunĂŞÂła siĂŞ bliÂżej Harry'ego. - ZÂłapiÂą go.

- Mam tylko na myœli, ¿e nie powinniœmy traciÌ swojej czujnoœci, tylko dlatego, ¿e zamek bêdzie dodatkowo zabezpieczony. - Ron i Hermiona skinêli mu g³owami i zamilkli. Poci¹g przyspieszy³ do pe³nej prêdkoœci, a deszcz la³ za oknem, gdzie krajobraz przybiera³ szare barwy. Hermiona wyci¹gnê³a swoj¹ ksi¹¿kê do numerologii, podczas gdy Krzywo³ap wszed³ na kolana Harry'ego i ponownie zwin¹³ siê w K³êbek, mrucz¹c lekko. Hermiona pos³a³a Harry'emu ma³y uœmiech ponad ksi¹¿k¹, gdy Ron rozk³ada³ w tym czasie szachownicê.

- Wiêc kto czeka z wytêsknieniem na Hogsmeade? - zapyta³ Ron, kilka godzin póŸniej, kiedy Harry odmówi³ kolejnej partii gry.

- CzytaÂłam, Âże to jedyna niemugolska osada w Wielkiej Brytanii – powiedziaÂła Hermiona.

- NaprawdĂŞ? - zapytaÂł Harry. - MyÂślaÂłem, Âże jest ich wiĂŞcej.

- To prawda, ale tak naprawdĂŞ czarodzieje, nie stanowiÂą zbyt duÂżej czĂŞÂści populacji Wielkiej Brytanii – odpowiedziaÂła. - OgĂłlnie, uwaÂża siĂŞ, Âże bezpieczniej jest, kiedy jedna lub dwie rodziny czarodziejĂłw po prostu integrujÂą siĂŞ z mniejszymi osadami mugoli, zwykle wiejskimi. W ten sposĂłb Âłatwiej jest ukryĂŚ naszÂą obecnoœÌ.

- Tak, ale nie to jest powodem, dla ktĂłrego warto odwiedziĂŚ Hogsmeade – wtrÂąciÂł Ron.- Nie, to wszystkie tamtejsze sklepy, ktĂłrych nie moÂżna znaleŸÌ na ulicy PokÂątnej.

- Nie mogĂŞ siĂŞ doczekaĂŚ wizyty w tamtejszej gospodzie – powiedziaÂła Hermiona, zaznaczajÂąc sobie stronĂŞ, na ktĂłrej skoĂączyÂła czytaĂŚ w podrĂŞczniku do numerologii: "Sekretna magia liczb". - Czy wiesz, Âże sÂłuÂżyÂła ona za kwaterĂŞ g³ównÂą Rebelii GoblinĂłw w 1612 roku?

- OczywiÂście, nie miaÂłem nic ciekawszego do roboty, niÂż sÂłuchaĂŚ nudnych wykÂładĂłw historii magii, Hermiono – odpowiedziaÂł z przekÂąsem, wzruszajÂąc ramionami. - Miodowe KrĂłlestwo to pierwsze miejsce, ktĂłre odwiedzĂŞ.

- Och, co jest takiego specjalnego w Miodowym Królestwie? - zapyta³a Hermiona, a jej usta z³¹czy³y siê w cienk¹ liniê.

- Wszystko – odpowiedziaÂł Ron z oszoÂłomionym spojrzeniem. - Pieprzne diabeÂłki, Czekoladowe kule, lewitujÂące sorbety...

- Sklep ze sÂłodyczami – powiedziaÂła, przewracajÂąc oczami. - ZapomniaÂłam, Âże pozwoliÂłam, by twĂłj Âżo³¹dek zacz¹³ myÂśleĂŚ za ciebie.

- Musisz wiedzieĂŚ, Âże ani razu nie doprowadziÂło mnie to do niczego zÂłego.

- Nigdy teÂż nie zaprowadziÂło ciĂŞ to do biblioteki.

- A co z tobÂą, Harry? – zapytaÂł Ron, szukajÂąc wsparcia. - Czy wolaÂłbyÂś pĂłjœÌ do jakiejÂś nudnej gospody, czy do najwiĂŞkszego sklepu ze sÂłodyczami w Wielkiej Brytanii?

- Nie wiem – odpowiedziaÂł Harry, zerkajÂąc na podÂłogĂŞ. - MyÂślĂŞ, Âże bĂŞdĂŞ musiaÂł poczekaĂŚ, aÂż mi o tym opowiecie.

- Czekaj, co masz na myÂśli, Harry? - zapytaÂł Ron trochĂŞ zmieszany.

- Nie podpisali ci formularza, prawda, Harry? - zapyta³a Hermiona. Spojrza³a mu w oczy, a on kiwn¹³ g³ow¹.

- Parszywi mugole – powiedziaÂł Ron, zaciskajÂąc dÂłoĂą w piêœÌ. - Ale jestem pewien, Âże McGonagall pozwoli ci pĂłjœÌ. Po prostu wyjaÂśnimy jej sytuacjĂŞ. Ona ciĂŞ lubi.

- Nie sÂądzĂŞ, Âżeby tak siĂŞ staÂło, Ron – stwierdziÂł Harry. - McGonagall jest tak samo zwolenniczkÂą zasad, jak Snape. JeÂśli Knot nie podpisaÂł mi formularza, to siĂŞ nie zgodzi. A jak jeszcze dodamy do tego, Âże na wolnoÂści jest Syriusz Black... to nie ma mowy, Âżeby ktĂłrykolwiek z nauczycieli pozwoliÂł mi iœÌ do Hogsmeade. - TrĂłjka przyjació³ ponownie zamilczaÂła. Ron i Hermiona nie wiedzieli, co powiedzieĂŚ. Harry westchn¹³ ciĂŞÂżko i odwrĂłciÂł siĂŞ do okna, byÂło ciemno, a deszcz nadal mocno zacinaÂł w szyby.

- JuÂż niedÂługo – powiedziaÂł Ron, gdy usÂłyszeli burczenie jego Âżo³¹dka. Od przejazdu wĂłzka z jedzeniem minĂŞÂło kilka godzin. Gdy tylko Ron skoĂączyÂł mĂłwiĂŚ, wagon zadrÂżaÂł i szarpn¹³, zatrzymujÂąc siĂŞ nagle.

- CoÂś jest nie tak – stwierdziÂła Hermiona, spoglÂądajÂąc na zegarek. - Nadal jesteÂśmy co najmniej pó³ godziny drogi od stacji.

- MoÂże coÂś jest na torach – powiedziaÂł Ron, prĂłbujÂąc wyjrzeĂŚ przez okno, ale ciemnoœÌ nocy przesÂłoniÂła wszystko, widzieli niewiele. Potem ÂświatÂła na korytarzu zaczĂŞÂły migotaĂŚ. UsÂłyszeli charakterystyczny dÂźwiĂŞk otwieranych drzwi. ÂŚwiatÂła zamigotaÂły jeszcze kilka razy. Harry natychmiast wstaÂł ze swojego miejsca, wyciÂągajÂąc ró¿dÂżkĂŞ, a jego uszy nasÂłuchiwaÂły nieznanych dÂźwiĂŞkĂłw. SÂłyszaÂł gÂłosy uczniĂłw odbijajÂące siĂŞ echem na korytarzu, zanim zgasÂły ÂświatÂła, pogr¹¿ajÂąc przedziaÂł w caÂłkowitej ciemnoÂści.

- Lumos – wyszeptaÂł Harry, oÂświetlajÂąc przedziaÂł ÂświatÂłem.

- Harry, kurczĂŞ, nie ÂświeĂŚ mi w oczy – krzykn¹³ Ron, zasÂłaniajÂąc siĂŞ. Harry zapaliÂł ró¿dÂżkĂŞ tuÂż przed twarzÂą Rona.

- Przepraszam – powiedziaÂł szybko.

- Harry, nie sÂądzĂŞ, Âżeby wolno nam byÂło uÂżywaĂŚ magii w pociÂągu – stwierdziÂła Hermiona.

- MyÂślĂŞ, Âże to jeden z tych momentĂłw, kiedy wolno nam to zrobiĂŚ, prawda? - zapytaÂł Harry. - LiczyÂłem na komplement. Wiesz, czytaÂłem o tym zaklĂŞciu latem.

- PowinieneÂś nauczyĂŚ siĂŞ tego zaklĂŞcia na pierwszym roku – stwierdziÂła zadowolona Hermiona. - Ale i tak jestem dumna, Âże tego lata otworzyÂłeÂś ksi¹¿kĂŞ.

- NaprawdĂŞ, to nie moja wina, Âże wczeÂśniej tego nie robiÂłem – powiedziaÂł Harry. Hermiona posÂłaÂła mu smutne spojrzenie, ale nic wiĂŞcej nie powiedziaÂła. Harry zrugaÂł siĂŞ w myÂślach za to, Âże to powiedziaÂł. Nie chciaÂł, Âżeby Hermiona zaczĂŞÂła sprawdzaĂŚ dokÂładnie, jak wyglÂąda jego Âżycie podczas wakacji. Nie musiaÂł siĂŞ jednak dÂługo nad tym zastanawiaĂŚ, nagle kaÂżda jego koĂączyna zesztywniaÂła, jakby zamarzÂła od rdzenia jego koÂści. Jego krew byÂła lodowata, gdy kaÂżde uderzenie serca wysyÂłaÂło ostre ukÂłucie do ÂżyÂł. SpojrzaÂł na HermionĂŞ. Jej twarz miaÂła niebieskawy odcieĂą, a jej oddech przeszedÂł w krĂłtkie, ostre westchnienia. OtuliÂła siĂŞ szczelniej bluzÂą z kapturem i zbliÂżyÂła siĂŞ do Harry'ego.

A potem to zobaczy³; poruszaj¹c¹ siê pelerynê, ciemn¹ jak noc. Cokolwiek to by³o, zbli¿a³o siê do nich. Drzwi przedzia³u otworzy³y siê powoli, skrzypi¹c i obracaj¹c siê w zawiasach. Wznosz¹ca siê na wysokoœÌ sufitu wagonu postaÌ w p³aszczu przekroczy³a próg. Nie, coœ tu by³o nie tak, pomyœla³ Harry, gdy œwiat³o jego ró¿d¿ki zamigota³o, kiedy nieznana postaÌ zbli¿y³a siê. Unosi³a siê, nie mia³a nóg. Poczu³, jak dr¿¹ mu rêce, zanim na ni¹ spojrza³. Ledwo przyjrza³ siê dok³adniej nieznajomemu, kiedy œwiat³o z jego ró¿d¿ki zamigota³o ponownie i zgas³o, ale dopiero wtedy, gdy ujrza³ d³où tego stworzenia, bo tym musia³o byÌ; ¿aden cz³owiek nie mia³ martwych, rozk³adaj¹cych siê szkieletowych r¹k. Poczu³, jak rêka Hermiony siêga po jego d³où, podczas gdy Harry us³ysza³, jak jego ró¿d¿ka upada na pod³ogê, dok³adnie wtedy, gdy us³ysza³ swoje imiê. Wydawa³o mu siê, ¿e Hermiona by³a daleko st¹d, jej s³owa by³y ciche...

S³ysza³ d³ugi, powolny, œwiszcz¹cy oddech potwora. Kiedy to siê sta³o, poczu³ jeszcze g³êbszy, zimny ruch w piersi, jakby nie chcia³ niczego innego, jak tylko wyrwaÌ siê z bezu¿ytecznego ludzkiego cia³a i po³¹czyÌ siê z zakapturzon¹ postaci¹ przed nim. A potem to us³ysza³; krzycz¹c¹ kobietê, jakby jej ¿ycie by³o zagro¿one. Chcia³ j¹ znaleŸÌ, pomóc jej, wyci¹gn¹Ì do niej rêkê... ale potwór wzi¹³ kolejny oddech i wiedzia³ ju¿, ¿e nie ma si³y, by j¹ uratowaÌ... ¿e nie zd¹¿y na czas.

***

- Harry! Harry! Harry, proszĂŞ, obudÂź siĂŞ!

Harry otworzyÂł oczy, chociaÂż jego powieki wydawaÂły siĂŞ bardzo ciĂŞÂżkie.

- Co siĂŞ staÂło? - zapytaÂł, suchym gÂłosem. Twarz Hermiony wyostrzyÂła siĂŞ. LeÂżaÂł na siedzeniu, a Hermiona byÂła nad nim pochylona, jej twarz znajdowaÂła siĂŞ zaledwie kilka cali od jego wÂłasnej. Jej czekoladowo-brÂązowe oczy wpatrywaÂły siĂŞ uwaÂżnie w jego wÂłasne.

- ZemdlaÂłeÂś, stary – usÂłyszaÂł gÂłos Rona. OdwrĂłciÂł gÂłowĂŞ. Ron staÂł za HermionÂą, patrzÂąc przez jej ramiĂŞ. Harry prĂłbowaÂł siĂŞ poruszyĂŚ, ale poczuÂł siĂŞ tak, jakby jego ciaÂło wpadÂło pod pociÂąg. CzuÂł siĂŞ Âźle i miaÂł zawroty gÂłowy.

- Czy ktoÂś znalazÂł tĂŞ osobĂŞ, ktĂłra krzyczaÂła? - zapytaÂł, zamykajÂąc oczy.

- Nikt nie krzyczaÂł – powiedziaÂł Ron.

- SÂłyszaÂłem kogoÂś – wyszeptaÂł Harry, ponownie patrzÂąc na HermionĂŞ, ktĂłra siĂŞ nie poruszyÂła. Zanim mu odpowiedziaÂła, drzwi przedziaÂłu otworzyÂły siĂŞ i profesor Lupin uklÂąkÂł obok niego. WyciÂągn¹³ poÂłamany kawaÂłek czekolady.

- Zjedz to – powiedziaÂł szybko. - To pomoÂże. - Harry prĂłbowaÂł ruszyĂŚ rĂŞkÂą, ale nie byÂło to takie Âłatwe.

- MoÂże mi to chwilĂŞ zaj¹Ì – stwierdziÂł.

- Niech Pan profesor mi to da – powiedziaÂła Hermiona, biorÂąc czekoladĂŞ i podajÂąc jÂą Harry'emu do ust. Harry chciaÂł zaprotestowaĂŚ, ale byÂło juÂż za póŸno. Niemal natychmiast poczuÂł ciepÂło rozchodzÂące siĂŞ po palcach u nĂłg i dÂłoni.

- I kolejny – odparÂł Lupin, podajÂąc Hermionie kolejny kawaÂłek czekolady. - LeÂż jeszcze przez kilka minut, zanim ciepÂło rozejdzie siĂŞ po caÂłym twoim ciele. - Lupin wstaÂł, podaÂł kaÂżdemu kawaÂłek czekolady, instruujÂąc ich, by zrobili to samo. Zacz¹³ wychodziĂŚ z przedziaÂłu, ale Harry odezwaÂł siĂŞ, zanim wyszedÂł.

- Co to byÂło? - zapytaÂł. Lupin odwrĂłciÂł siĂŞ ze smutnym uÂśmiechem na twarzy.

- To, Harry, byÂł dementor – powiedziaÂł, spoglÂądajÂąc na zegarek. - BĂŞdziemy na stacji Hogsmeade za jakieÂś dziesiĂŞĂŚ minut. Porozmawiamy póŸniej.

- Jedz, Harry – prosiÂła Hermiona, trzymajÂąc drugi kawaÂłek czekolady przy jego ustach. Harry posÂłaÂł jej buntownicze spojrzenie, lecz zaÂłamaÂł siĂŞ zaraz pod jej upartymi oczami wpatrujÂącymi siĂŞ w niego.

- Zawsze postawicie na swoim, prawda? - zapytaÂł ich oboje, ale nadal patrzyÂł na HermionĂŞ.

- Zawsze, Harry – odpowiedziaÂł Ron. Hermiona po prostu siĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła do niego i ponownie szturchnĂŞÂła kawaÂłkiem czekolady jego usta. Harry uÂśmiechn¹³ siĂŞ krĂłtko, zanim wzi¹³ go do ust.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?