Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Szko³a Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie by³a wyj¹tkowo doœÌ czêsto odwiedzana przez ludzi w te letnie wakacje. Du¿a czêœÌ zamku p³onê³a w œwietle œwiec, równie¿ latarnia morska na wzgórzu, z której rozpoœciera³ siê widok na czarne jezioro, poœród ciemnoœci wczesnego zmierzchu. Najbardziej widoczna by³a jednak wie¿a, w której mieszka³ dyrektor; mnóstwo mrocznych postaci oœwietlonych p³omieniem œwiec mo¿na by³o dostrzec w oknach zamku.

Albus Dumbledore, Najwy¿sza Szycha Miêdzynarodowej Konfederacji Czarodziejów, Naczelny Mag Wizengamotu, Kawaler Orderu Merlina Pierwszej Klasy i uwa¿any za jednego z najwybitniejszych czarodziejów wspó³czesnej epoki, zszed³ po schodach ze swojej sypialni i uda³ siê do oœwietlonego gabinetu, ubrany w purpurowy szlafrok w ciekawe wzory wita³ swoich póŸnych i niespodziewanych goœci.

Korneliusz Knot, minister magii, ubrany w zielony pÂłaszcz i sÂłuÂżbowe szaty staÂł na czele delegacji zgromadzonej w gabinecie. Dolores Umbridge, starszy podsekretarz ministra, staÂła po jego lewej stronie, a po prawej znajdowaÂł siĂŞ szef Departamentu Kontroli Nad Magicznymi Stworzeniami – Amos Diggory. Obecna byÂła takÂże czÂłonkini personelu Dumbledore'a – Minerwa McGonagall.

- Panie ministrze, Amosie, pani – przywitaÂł siĂŞ Dumbledore, siadajÂąc przy swoim dĂŞbowym biurku, starannie zakÂładajÂąc swoje okulary po³ówki na zakrzywionym nosie. - Jakie okolicznoÂści sprowadzajÂą was do mojego gabinetu, tuÂż o wschodzie sÂłoĂąca?

- Obawiam siĂŞ, Âże to bardzo nieprzyjemna sprawa, Dumbledore – powiedziaÂł Korneliusz, krĂŞcÂąc melonikiem w dÂłoniach. - BĂŞdziemy tu przez jakiÂś czas – dodaÂł, patrzÂąc na samotne krzesÂło przed biurkiem Dumbledore'a.

- Rozumiem – odpowiedziaÂł Dumbledore z uÂśmiechem. - JeÂśli wiadomoÂści sÂą tak nieprzyjemne, jak mĂłwisz, najlepiej bĂŞdzie, jeÂśli poczujemy siĂŞ komfortowo. - WyciÂągn¹³ ró¿dÂżkĂŞ z przegrĂłdki szlafroka i leniwie szturchn¹³ niÂą jeden raz, w gabinecie pojawiÂło siĂŞ kilka tapicerowanych krzeseÂł. Jeden po drugim, kaÂżdy z czÂłonkĂłw delegacji zaj¹³ swoje miejsce.

- Có¿, Korneliuszu, twoja sekretarka oznajmiÂła, Âże to waÂżne, ÂżebyÂśmy siĂŞ spotkali – poinformowaÂł Dumbledore, obracajÂąc ró¿dÂżkĂŞ z roztargnieniem. PrzyÂłapaÂł Dolores na nerwowym spojrzeniu, ktĂłrym go obdarzaÂła; raczej cieszyÂł siĂŞ z tego, Âże czuÂła siĂŞ nieswojo.

- To jest nie do pomyÂślenia – powiedziaÂł minister, krĂŞcÂąc melonikiem szybciej niÂż wczeÂśniej. - Pewien wiĂŞzieĂą uciekÂł z Azkabanu. - Dumbledore przestaÂł obracaĂŚ ró¿dÂżkĂŞ, a jego wesoÂłe spojrzenie zniknĂŞÂło, gdy niebieskie oczy siĂŞ zwĂŞziÂły.

- PrzyznajĂŞ, Âże jest to niepokojÂące – przyznaÂł obiektywnie Dumbledore. - Ale z pewnoÂściÂą sama ucieczka jakiegoÂś wiĂŞÂźnia nie jest wystarczajÂącym powodem, aby budziĂŚ mnie tak wczeÂśnie. WiĂŞkszoœÌ przetrzymywanych wiĂŞÂźniĂłw w Azkabanie jest rĂłwnie niebezpieczna, jak inni, wiĂŞc wybaczysz mi moje stwierdzenie. ZwykÂła sowa z tÂą informacjÂą, by mi wystarczyÂła. - Minister poruszyÂł siĂŞ niespokojnie na krzeÂśle, zanim znĂłw siĂŞ odezwaÂł.

- Tym wiĂŞÂźniem jest Syriusz Black.

- JesteÂś pewien? - zapytaÂł Dumbledore, zerkajÂąc ukradkiem na swojÂą zastĂŞpczyniĂŞ.

- Obawiam siĂŞ, Âże tak, Dumbledore – powiedziaÂł Knot. - I z przykroÂściÂą muszĂŞ powiedzieĂŚ, Âże jest jeszcze gorzej.

- Mam trochĂŞ brandy – zaproponowaÂł Dumbledore. WstaÂł i podszedÂł do szafki, ktĂłra staÂła najbliÂżej biurka, skÂąd wzi¹³ zakurzonÂą butelkĂŞ. Szybko machn¹³ ró¿dÂżkÂą, pojawiÂło siĂŞ kilka szklanek, ktĂłre wypeÂłniÂły siĂŞ trunkiem. Dumbledore jeszcze raz machn¹³ ró¿dÂżkÂą i kaÂżda szklanka znalazÂła siĂŞ przed kaÂżdym z goÂści.

- DziĂŞkujĂŞ ci, Albusie – powiedziaÂł z wdziĂŞcznoÂściÂą Amos. - Madame Rosmerta?

- WÂłaÂściwie to nie – odpowiedziaÂł dyrektor, gdy wrĂłciÂł na swoje miejsce. - To pochodzi z uroczej mugolskiej wioski we Francji. NazywajÂą jÂą Cognac; przyznajĂŞ, Âże lubiĂŞ jÂą prawie tak bardzo, jak cytrynowe dropsy.

- DziĂŞkujĂŞ, profesorze Dumbledore, ale myÂślĂŞ, Âże podziĂŞkujĂŞ – odrzekÂła Dolores z wymuszonym uÂśmiechem, po czym szybko odÂłoÂżyÂła szklankĂŞ.

- Ach, aleÂż oczywiÂście – powiedziaÂł Dumbledore, usuwajÂąc szklankĂŞ. - Wybacz mi, Dolores, czasami zapominam, Âże nie lubisz niczego, co jest powiÂązane z mugolami.

- Tak, wszyscy powinni podzielaĂŚ moje zdanie – przyznaÂła podsekretarz. - Nie jesteÂśmy czĂŞÂściÂą ich Âświata, poniewaÂż oni nie sÂą czĂŞÂściÂą naszego.

- Pani podsekretarz – odparÂł uprzejmie Dumbledore. - Zdajesz sobie sprawĂŞ, Âże gdyby nie mugole, to napoje alkoholowe nigdy by nie istniaÂły w Âświecie czarodziejĂłw?

- To chyba nie najlepszy czas, na rozstrzyganie tej sprawy, Albusie – powiedziaÂła ostro Minerwa. Dumbledore skin¹³ jej gÂłowÂą.

- Tak, sÂłusznie, wybacz mi. Korneliuszu, kontynuuj.

- Tak, có¿, jak juÂż mĂłwiÂłem – zacz¹³ Knot, ktĂłry w przeciwieĂąstwie do Umbidge wyglÂądaÂł, jakby cieszyÂł siĂŞ z brandy. - Dementorzy zauwaÂżyli, Âże cela zostaÂła opuszczona przed pó³nocÂą. Przeszukali wyspĂŞ kawaÂłek, po kawaÂłku, nigdzie go nie znaleÂźli. OczywiÂście powiadomiÂłem mugolskiego premiera. BiorÂąc pod uwagĂŞ, Âże nie udaÂło siĂŞ go odnaleŸÌ, musimy zaÂłoÂżyĂŚ, Âże uciekÂł z wyspy i jest juÂż na staÂłym lÂądzie.

- OstrzegaÂłam ciĂŞ, panie ministrze, aby nie informowaĂŚ premiera mugoli – powiedziaÂła Umbridge. - Nasi najbardziej wybitni czÂłonkowie czarodziejskiego Âświata, nie bĂŞdÂą zadowoleni z tej decyzji, nie byÂło powodu do angaÂżowania ich. Co waÂżniejsze musimy uwaÂżaĂŚ, aby nie przedstawiaĂŚ nas w Âświetle, gdzie chcemy nawiÂązaĂŚ wspó³pracĂŞ z mugolami.

- Pani podsekretarz, chociaÂż moÂżecie swobodnie rozpowszechniaĂŚ swoje poglÂądy na temat czystoÂści krwi i izolacji od mugoli wÂśrĂłd innych podobnych pani osĂłb, nie bĂŞdĂŞ tego tolerowaĂŚ w moim gabinecie. - Dumbledore nie byÂł zÂły, ale wszyscy z ÂłatwoÂściÂą dostrzegli ostrzeÂżenie w jego gÂłosie.

- Dolores, proszĂŞ, mamy o wiele waÂżniejsze sprawy do omĂłwienia – powiedziaÂł Korneliusz.

- Tak, oczywiÂście, panie ministrze – przyznaÂła Umbridge. - Niech pan mi wybaczy, dyrektorze. - Dumbledore uprzejmie skin¹³ gÂłowÂą, Knot kontynuowaÂł.

- Amelia juÂż zaalarmowaÂła Departament Magicznego Egzekwowania Prawa, wiĂŞc w tej chwili aurorzy nadzorujÂą i stacjonujÂą w kaÂżdej wiĂŞkszej osadzie czarodziejĂłw, ktĂłre Black moÂże prawdopodobnie odwiedziĂŚ. PrzejdĂŞ jednak do sedna dzisiejszej wizyty. - ZatrzymaÂł siĂŞ i rzuciÂł Dumbledore'owi dÂługie spojrzenie.

- Harry Potter – powiedziaÂł trzeÂźwo Dumbledore. PotrzebowaÂł kolejnego drinka. Jego kieliszek wydawaÂł siĂŞ z nim zgadzaĂŚ i zapeÂłniÂł siĂŞ po raz drugi.

- Niestety, Dumbledore – przyznaÂł ze smutkiem Knot. - Musimy byĂŚ pewni, Âże jest dobrze chroniony.

- Syriusz Black nie bĂŞdzie w stanie przekroczyĂŚ osÂłony domu – powiedziaÂł z przekonaniem Dumbledore.

- Wybacz mi dyrektorze, ale jak mo¿esz byÌ tego pewien? - zapyta³a Dolores. - Black by³ jednym z najwspanialszych aurorów w ministerstwie, zanim pokaza³ swoj¹ prawdziw¹ naturê. Jesteœ jednak pewien, ¿e pan Potter jest bezpieczny dziêki ochronie, któr¹ zapewni³eœ? Nie jest moim zamiarem podwa¿anie twoich umiejêtnoœci i wiedzy, dyrektorze, ale z pewnoœci¹ widzisz, dlaczego ministerstwo woli siê upewniÌ? Pan Potter jest zbawc¹ naszego œwiata i nast¹pi³aby straszliwa katastrofa, gdyby Black skoùczy³ to, co zacz¹³ trzynaœcie lat temu.

- Dolores – sykn¹³ Knot. - Nie dbam o ochronĂŞ Harry'ego, kiedy jest w domu, szczegó³y jego ochrony otrzymaliÂśmy trzynaÂście lat temu od Dumbledore'a i zostaÂły zatwierdzone przez Bagnolda, Croucha i wybitnych przedstawicieli Wizengamotu. - OdwrĂłciÂł siĂŞ do Dumbledore'a. - MojÂą troskÂą jest jego ochrona po opuszczeniu domu.

- Rozumiem – powiedziaÂł Dumbledore. - Wierzysz, Âże Hogwart jest celem Syriusza?

- Mam ku temu powĂłd – zauwaÂżyÂł Knot. - Jak wiecie, moim niefortunnym obowiÂązkiem jest okresowa kontrola wiĂŞzienia w Azkabanie. WiĂŞkszoœÌ wiĂŞÂźniĂłw popada w szaleĂąstwo w ciÂągu pierwszego roku pobytu wÂśrĂłd dementorĂłw, ale Black, có¿, byÂł prawie normalny.

- Dementorzy nie mieli na niego wpÂływu?

- Trudno jednoznacznie powiedzieĂŚ – przyznaÂł minister. - MyÂślĂŞ, Âże byÂł z pewnoÂściÂą niezadowolony z poraÂżki Sam-Wiesz-Kogo, byÂłem tam, jak sobie przypominacie, kiedy go znaleÂźliÂśmy, ÂśmiaÂł siĂŞ ze szczÂątek swego byÂłego przyjaciela, Petera Pettigrew.

- PamiĂŞtam dobrze – powiedziaÂł Dumbledore.

- Tak, có¿, kiedy ostatnio odwiedzi³em Azkaban, by³em zdumiony tym, jak... Black by³ zdrowy na umyœle. Odwiedzi³em go na chwilê. Odbyliœmy krótk¹ rozmowê. Zapyta³, czy móg³bym mu daÌ moj¹ gazetê... brakowa³o mu krzy¿ówek, tak powiedzia³. Dumbledore, on wydawa³ siê znudzony, jednak rozmawiaj¹c z jednym ze stra¿ników, powiedzia³ mi, ¿e Black mruczy we œnie, od lat jest tak samo, tak powiedzia³... drêcz¹ go sny o Jamesie i Lily... poczucie winy, wed³ug mnie... jednak ostatnio...

- Kontynuuj – zachĂŞciÂł go dyrektor.

- JakiÂś czas póŸniej, po mojej wizycie, zacz¹³ mĂłwiĂŚ coÂś zupeÂłnie innego: „On jest w Hogwarcie”.

- Dziwne – powiedziaÂł Dumbledore, do tej pory staÂł w miejscu, lecz teraz zacz¹³ chodziĂŚ po gabinecie. - WiĂŞc Black uciekÂł z Azkabanu o wÂłasnych siÂłach i z tego, co moÂżna wywnioskowaĂŚ, jest w stanie odeprzeĂŚ zÂły wpÂływ dementorĂłw bez uÂżycia ró¿dÂżki. RzeczywiÂście niepokojÂące wieÂści, Korneliuszu.

- Zgadzasz siĂŞ wiĂŞc ze mnÂą, Âże chÂłopiec musi byĂŚ chroniony.

- Naturalnie – przyznaÂł Dumbledore. - Nie widzĂŞ jednak moÂżliwoÂści, aby zapewniĂŚ mu jeszcze wiĂŞkszÂą ochronĂŞ, kiedy jest w domu, Lord Voldemort ani Âżaden ÂśmiercioÂżerca nie zdoÂła przekroczyĂŚ tej osÂłony, a póŸniej chÂłopiec znajdzie siĂŞ w pociÂągu Hogwart Express. Black bĂŞdzie miaÂł trudnoÂści z infiltracjÂą zamku, nie mĂłwiÂąc juÂż o moÂżliwoÂści dorwania w swoje rĂŞce Harry'ego. OczywiÂście istnieje inny rodzaj ochrony, ktĂłry jednak nie jest odpowiedni dla tego miejsca.

- ByĂŚ moÂże – powiedziaÂł Knot. - Jednak mimo to nie moÂżemy zignorowaĂŚ tego, Âże chÂłopiec jest kuszÂącym celem dla Blacka, w jakimkolwiek miejscu by siĂŞ nie znajdowaÂł. Jestem gotĂłw na te Âśrodki, skoro wymaga tego sytuacja.

- Co jesteÂś gotĂłw zrobiĂŚ, Korneliuszu?

- OczywiÂście zostawiĂŚ patrole dementorĂłw w Hogsmeade i Hogwarcie.

- Nie pozwolê na obecnoœÌ choÌby jednego dementora na terenie Hogwartu, Korneliuszu. To s¹ obrzydliwe stworzenia, które s¹ bardzo niegodne zaufania, tak samo, jak wiêŸniowie, których strzeg¹. Nie zapominaj, ¿e kiedyœ s³u¿yli Lordowi Voldemortowi.

- MogĂŞ ciĂŞ zapewniĂŚ, Âże nie bĂŞdÂą przeszkadzaĂŚ w codziennym funkcjonowaniu Hogwartu – powiedziaÂł Korneliusz, a jego gÂłos podniĂłsÂł siĂŞ o kilka tonĂłw, jednak nie osiÂągn¹³ jeszcze najwyÂższego stanu. - UmieÂścimy ich przy kaÂżdej bramie i wokó³ terenu zamku. Chodzi o to, aby uniemoÂżliwiĂŚ Blackowi postawienie stopy na terenie Hogwartu, a przynajmniej o schwytanie go na tym uczynku. Wiem, co o nich myÂślisz, Dumbledore. CzujĂŞ siĂŞ wÂśrĂłd nich tak samo niekomfortowo, jak ty, ale sprawa jest zbyt powaÂżna.

Dumbledore wyglÂądaÂł na zaniepokojonego. MiaÂł zastrzeÂżenia co do samodyscypliny dementorĂłw, baÂł siĂŞ czy nie bĂŞdzie ich kusiĂŚ szkoÂła peÂłna uczniĂłw. Dementorzy stanowili rĂłwnie duÂże zagroÂżenie dla uczniĂłw co Black.

- Dobrze – powiedziaÂł Dumbledore, wiedzÂąc, Âże Korneliusz moÂże zwrĂłciĂŚ siĂŞ z tÂą propozycjÂą do rady szkolnej, aby przepchn¹Ì sprawĂŞ. Gdyby siĂŞ zgodziÂł, mĂłgÂłby przynajmniej wynegocjowaĂŚ korzystniejsze warunki i wyznaczyĂŚ wyraÂźne granice. - MoÂżemy omĂłwiĂŚ szczegó³y w póŸniejszym terminie, ale na razie masz moje poparcie.

- DziĂŞkujĂŞ, Dumbledore – odpowiedziaÂł Knot, ktĂłremu wyraÂźnie ulÂżyÂło. - Przy odrobinie szczĂŞÂścia zÂłapiemy Blacka przed rozpoczĂŞciem roku szkolnego i bĂŞdziemy mogli w ogĂłle nie wdraÂżaĂŚ tego pomysÂłu w Âżycie.

- Mam takÂą nadziejĂŞ – zgodziÂł siĂŞ Dumbledore. - Minerwo, czy zechciaÂłabyÂś umĂłwiĂŚ mnie na spotkanie z personelem podczas lunchu?

- OczywiÂście, Albusie – odparÂła McGonagall.

- Czy jest jeszcze coÂś, co wymaga mojej natychmiastowej uwagi, Korneliuszu?

- Pewnie na co najmniej kilka nastĂŞpnych godzin – powiedziaÂł przepraszajÂącym gÂłosem Knot. - Podejrzewam, Âże bĂŞdĂŞ potrzebowaÂł twojej pomocy jako Naczelnego Maga, póŸniej rano, aby przekazaĂŚ oficjalne stanowisko dementorom. W zwiÂązku z tym, Âże to Amos jest szefem departamentu, ktĂłry nadzoruje kontrolĂŞ nad dementorami, zostawiĂŞ go, aby omĂłwiÂł z tobÂą szczegó³y. Jest jednak jeszcze jedna sprawa, o ktĂłrej muszĂŞ z tobÂą porozmawiaĂŚ.

- CieszĂŞ siĂŞ – zachĂŞciÂł go Dumbledore.

- Chodzi o twojÂą ostatniÂą nominacjĂŞ na stanowisko nauczyciela Obrony Przed CzarnÂą MagiÂą, Remusa J. Lupina.

- Jestem pewien, Âże wiesz, Âże rada zatwierdziÂła nominacjĂŞ pana Lupina – odpowiedziaÂł Dumbledore. - BĂŞdzie Âświetnym dodatkiem do mojego personelu, bez wzglĂŞdu na uprzedzenia Lucjusza.

- Przepraszam, dyrektorze – powiedziaÂł szybko Amos. - Nie jestem tutaj, aby krytykowaĂŚ wasze metody rekrutacji. WidzĂŞ jednak troskĂŞ byÂłego czÂłonka rady. MajÂą powĂłd do zmartwieĂą, zatrudnienie wilkoÂłaka jest niebezpieczne. Umieszczenie jednego z nich w okolicy dzieci nie wydaje siĂŞ zbyt mÂądre.

- WilkoÂłaki to niebezpieczne, ohydne bestie – oÂświadczyÂła Umbridge. - Nie ufasz dementorom, aby strzegli tej szkoÂły, ale z drugiej strony wydajesz siĂŞ niesamowicie zadowolony z naraÂżenia dzieci na niebezpieczeĂąstwo z powodu wysoce nieprzewidywalnego i niebezpiecznego stworzenia.

- Remus moÂże i jest wilkoÂłakiem, ale jest rĂłwnieÂż czÂłowiekiem takim jak ty czy ja – powiedziaÂł Dumbledore, wyglÂądajÂąc po raz pierwszy na rozgniewanego. - Jako chÂłopiec uczĂŞszczaÂł do tej szkoÂły, juÂż wtedy bĂŞdÂąc wilkoÂłakiem i odnotowaliÂśmy tylko jeden niewielki incydent. Co wiĂŞcej, dzisiaj moÂżemy kontrolowaĂŚ niebezpieczne aspekty jego transformacji, za pomocÂą wywaru tojadowego, stworzonego przez naszego wÂłasnego zdolnego mistrza eliksirĂłw. Nie widzĂŞ problemu co do jego nominacji.

- A co z jego doÂświadczeniem? - zapytaÂła Umbridge.

- Co w zwiÂązku z nim? - odpowiedziaÂł pytaniem na pytanie Dumbledore, a moc jego gÂłosu stale rosÂła. - Jako dyrektor jestem upowaÂżniony do okreÂślania zasÂług osĂłb, ktĂłre wnioskujÂą na stanowisko nauczyciela, zasÂługi Remusa w czasie wojny mĂłwiÂą same za siebie. W odniesieniu do certyfikatĂłw, zarĂłwno Kwiryniusz Quirrell, jak i Gilderoy Lockhart mieli je znakomite, ale nie nadawali siĂŞ bardziej do nauczania uczniĂłw niÂż Lord Voldemort, wreszcie, w Âświetle ostatnich wydarzeĂą, Remus jest najlepszym kandydatem na to miejsce.

- Co masz na myÂśli, Albusie? - zapytaÂł Amos.

- Remus oddaÂłby Âżycie, aby chroniĂŚ Harry'ego.

- Dlaczego wilkoÂłak miaÂłby interesowaĂŚ siĂŞ ochronÂą pana Pottera? – zapytaÂła Umbridge.

- Przyjaciele, pani podsekretarz – powiedziaÂł po prostu Dumbledore. - James Potter miaÂł kilku przyjació³ w szkole i póŸniej w Âżyciu, miĂŞdzy innymi Syriusz Black, Peter Pettigrew i Remus Lupin.

- Rozumiem – przyznaÂł Amos. - Có¿, poniewaÂż rada juÂż zatwierdziÂła tĂŞ decyzjĂŞ, a Korneliusz uzyskaÂł twojÂą zgodĂŞ, nie widzĂŞ powodu, aby dalej siĂŞ sprzeciwiaĂŚ. Na tym koĂączy siĂŞ moja sprawa, Albusie. - Dumbledore skin¹³ gÂłowÂą.

- Có¿, zajĂŞliÂśmy wystarczajÂąco duÂżo twojego czasu, Dumbledore – powiedziaÂł Knot.

- MogĂŞ ciĂŞ odprowadziĂŚ – zaproponowaÂł Dumbledore.

- MogĂŞ siĂŞ tym zaj¹Ì, Albusie – powiedziaÂła Minerwa. - WkrĂłtce bĂŞdziesz potrzebny.

- DziĂŞkujĂŞ, Minerwo – odpowiedziaÂł jej Dumbledore. - Zanim pĂłjdziesz, Amosie, zasugerowaÂłbym, ÂżebyÂś przypomniaÂł Lucjuszowi, Âże nie jest juÂż czÂłonkiem rady i jako taki nie powinien byĂŚ wtajemniczany w takie informacje. Dobranoc.

- Na pewno mu przypomnĂŞ – odrzekÂł Amos ze skinieniem gÂłowy.

Dumbledore czeka³, a¿ Minerwa odprowadzi delegacjê z jego gabinetu, po czym podszed³ do swojego naczynia z cukierkami. Wrzuci³ do ust cytrynowego dropsa i zacz¹³ spacerowaÌ. Jego umys³ i serce by³y niespokojne.

- Dlaczego teraz Syriuszu? - zapyta³ siebie, gdy podszed³ do szafki zawieraj¹cej myœlodsiewniê. Wyci¹gn¹³ j¹ i po³o¿y³ na biurku. Przycisn¹³ czubek ró¿d¿ki do skroni, jego oczy zamknê³y siê i wypowiedzia³ zaklêcie.

- Subsidium, Memoria. - Chwilê póŸniej szczup³e pasmo œwiec¹cej niebieskiej mgie³ki przywar³o do czubka jego ró¿d¿ki, gdy oderwa³ j¹ od swej g³owy. Wrzuci³ substancjê do myœlodsiewni i zawirowa³ ni¹ raz, przed nim pojawi³a siê dok³adna replika wydarzeù dzisiejszej nocy. Zakrêci³ ni¹ ponownie. Tym razem obraz zosta³ zast¹piony twarz¹ jedenastoletniego ch³opca z blizn¹ na czole w kszta³cie b³yskawicy. Ze smutkiem popatrzy³ na ten obraz.

- KoĂączy mi siĂŞ czas, Harry – powiedziaÂł do migoczÂącego obrazu. SpojrzaÂł z powrotem na swoje biurko, gdzie uszkodzony dziennik Toma Riddle'a leÂżaÂł jak gdyby nigdy nic, przedmiot, ktĂłry bardzo go niepokoiÂł i przynosiÂł duÂżo wiĂŞcej pytaĂą niÂż odpowiedzi. Dumbledore nienawidziÂł wró¿biarstwa, ale nawet on musiaÂł przyznaĂŚ, Âże los ciÂągle spiskuje przeciw chÂłopcu. RzeczywiÂście, myÂślodsiewnia odzwierciedlaÂła jego myÂśli, gdy twarz innej osoby pojawiÂła siĂŞ w misie. Kobieta w duÂżych okularach, ubrana w kilka szali z krysztaÂłowÂą kulÂą. ZirytowaÂł siĂŞ.

- Wci¹¿ jest tylko chÂłopcem – powiedziaÂł do siebie. - Czy zdajesz sobie sprawĂŞ z tego, jaki los podarowaÂłeÂś swojemu chrzeÂśniakowi, Syriuszu? - Kolejny obraz zawirowaÂł, Harry staÂł przed lustrem.

- ChÂłopiec z przeznaczeniem i wielkÂą strasznÂą odpowiedzialnoÂściÂą, Albusie – zauwaÂżyÂł portret Armando Dippeta. - Nie moÂżesz tego zignorowaĂŚ. - Dumbledore jednak to zrobiÂł i zignorowaÂł swojego poprzednika. Wiele portretĂłw poruszaÂło siĂŞ teraz, ale twarz Dumbledore'a byÂła wpatrzona w myÂślodsiewniĂŞ, gdy obraz kolejny raz siĂŞ zmieniÂł. Z misy dobiegÂł gÂłos.

- Ufam Syriuszowi, profesorze – powiedziaÂł James, jego mÂłoda twarz byÂła wyzywajÂąca i odwaÂżna.

- Jestem w peÂłni gotĂłw, by byĂŚ twoim StraÂżnikiem Tajemnicy – odpowiedziaÂł dyrektor.

- DziĂŞkujĂŞ, ale to nie bĂŞdzie konieczne, Syriusz bĂŞdzie naszym StraÂżnikiem Tajemnicy.

- Tak mi przykro, Harry – powiedziaÂł gÂłoÂśno Dumbledore. - Gdybym tylko wiedziaÂł...

Daleko na poÂłudniu, setki mil stÂąd, chÂłopiec o imieniu Harry Potter obudziÂł siĂŞ z niespokojnego snu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?