Bohaterowie: Bellatrix Lestrange .

Wróciłam do domu. W każdym oknie było ciemno. Nie przejęłam się tym, może rodzice gdzieś wyszli? Moje siostry są w Hogwarcie, nie chciały razem ze mną iść w odwiedziny, więc ich nieobecność nie jest mi straszna.
Weszłam do środka torby rzucając w progu.
- Jest tu ktoś? - zapytałam w przestrzeń, spodziewając się głuchej ciszy.
Taka też mnie zastała.
Westchnęłam tylko kierując się do salonu. Nie czułam zagrożenia, chociaż coś mi się nie zgadzało... Na fotelu siedział mężczyzna w czarnej szacie i czarnym kapeluszu.
Już sięgałam po różdżkę, kiedy on wstał i uniósł ręce do góry,
- Nic ci nie zrobię. Przyszedłem tylko przekazać złą nowinę.
- Złą nowinę? - powtórzyłam głucho, unosząc brwi.
- Intuicja mnie nie zawiodła. Spodziewałem się ciebie tutaj o tej porze... - Zamyślił się. - Chodzi o twojego ojca i matkę.

***

Moja czarna szata ciągnęła się po brudnej podłodze. Jak wcześniej spojrzałam do tyłu, zaznaczała bardzo dokładnie którędy szłam, chociaż odciski butów znikały. Chciało mi się płakać. Moja matka nie żyje, a oni złapali złego człowieka. Aż się wierzyć czasem nie chce w głupotę ludzi...
Zimno. Było naprawdę zimno, a ja musiałam chodzić jakimiś kamiennymi korytarzami. To miejsce było takie upiorne, że to chyba pierwsza i ostatnia wizyta w nim.
Azkaban.
Ludzie z Ministerstwa wmawiali mi, że mój ojciec jest winny, że to on zabił... Nie wierzę w to. Zawsze był porządny i zapatrzony w moją matkę. Po co miałby jej to robić? Ich małżeństwo nie było przecież normalne... To moja matka była ta zimna. A on? On się jej słuchał. Zawsze patrzył z miłością i podziwem. Uwielbiał ją. Tak bardzo ją przecież kochał...
Wytarłam łzę spływającą mi po policzku. Nie mogę płakać. Nie mogę pokazać nikomu tutaj, że to mnie boli. Zrobiłam to akurat skręcając w prawo. Było słychać co jakiś czas spadające krople wody ze ścian. Tworzyły się kałuże, było słychać echo. Ostatnia cela w tym korytarzu zbliżała się. Nieuchronnie. Zaraz powinnam go zobaczyć...
To tutaj. Stanąwszy przed kratami poprawiłam niesforne kosmyki włosów. Wolę się zająć tak prostą czynnością, niż rozpłakać się na widok ojca. Mojego taty...
- Witaj, Bello. - Usłyszałam cichy głos dochodzący z rogu pomieszczenia. Był słaby. Głos mojego taty był słaby. Co oni mu zrobili? Jak bardzo tutaj cierpiał w ciągu zaledwie kilku dni?
- Tato? - zapytałam mimo guli w gardle, jaką poczułam od razu.
Postać w rogu się poruszyła. Jej szary strój wydawał się brudny i podarty, ale pewności nie mam ze względu na ciemności, jakie tu panowały. - Tato, jak się czujesz?
Gdy był w dostatecznej jasności, zauważyłam, że uniósł brwi.
- Przychodzisz tu i pytasz o moje samopoczucie? Nie mówili ci dlaczego tu jestem? Nie poinformowali co zrobiłem? - Czy on chce powiedzieć, że mimo iż był do niej przywiązana, to ją zabił? Dobrze rozumiem?
- Nie wierzę im - powiedziałam, stanowczo krzyżując ręce na piersi.
- Pięknie wyglądasz - stwierdził podchodząc do krat. Wyciągnął jedną rękę między nimi i delikatnie dotknął mojego policzka. Wtuliłam twarz w jego zimną, brudną i wielką dłoń. Brakowało mi rodziny, tak bardzo brakowało mi moich rodziców...
- Tato? - zapytałam chlipiąc. - Co się stało z mamą? Powiedz prawdę, nie musisz udawać niczego. Oni nie słyszą, nie kryj prawdziwego mordercy.
Ale on patrzył na mnie zrezygnowany. Westchnął.
- Kochałem twoją matkę...
Zrobiłam krok do tyłu. Pospiesznie wytarłam łzy, które nie wiem kiedy zdążyły spływać po policzku.
- Naprawdę ją kochałem - ciągnął. - Była najpiękniejszą kobietą. Każdy czarodziej się za nią oglądał, ale to ja miałem to szczęście. To na mnie spojrzała, we mnie się zakochała, ze mną wzięła ślub, zamieszkała... Potem zaczęło się dziać coś... dziwnego. Była czystej krwi, a cholibka, nie chciała dołączyć do Śmierciożerców! - To krzyknąwszy uderzył pięścią w ścianę. Zaśmiał się przyciskając ją do piersi, a ja odeszłam jeszcze dwa małe kroki do tyłu. - Nie chciała, mimo iż ją przekonywałem. Powiedziała, że nie chce brać w tym udziału. Że nas popiera, ale nie będzie się narażać na Azkaban... Zdenerwowałem się. Moja żona nie mogła tak powiedzieć! Pozwalałem jej rządzić, pozwalałem na wiele, ale tego nie mogłem jej puścić płazem. Krzyczała, płakała, a ja... Wyciągnąłem różdżkę. Zabiłem ją z zimną krwią myśląc tylko o Czarnym Panu. Na pewno jest mną zachwycony. Poświęciłem rodzinę dla niego. Sama o tym dobrze wiesz.

Bolało. To naprawdę zabolało. Czułam się, jakby ktoś rzucił we mnie potwornie ogromnym kamieniem i trafił w mostek. Odebrało mi to oddech, a łzy niekontrolowanie zaczęły czyścić moje policzki z kurzu, jaki z pewnością miałam na sobie. Poczułam się jakbym była nikim. Mój ojciec nie pomyślał o mnie, moich siostrach czy o mamie, a tylko i wyłącznie o sobie i Czarnym Panu. Kochał złego człowieka bardziej, niż swoją rodzinę. Inni byli w stanie oddawać swoje życia, żeby chronić żony czy dzieci, ale nie on. Miałam ochotę go zabić. Znałam czarnomagiczne zaklęcie, bo od dawna starali się mi je wpoić, ale nie miałam różdżki. Zabrali mi różdżkę tuż przed wejściem. Nie miałam jak tego inaczej zrobić, jak tylko gołymi rękami. Z szeroko otwartymi oczami podbiegłam parę kroków do celi i wyciągając ręce między kratami złapałam go za szyję i zaczęłam ściskać. Nie czułam już nic. Uśmiechał się, cały czas patrzył mi w oczy. Był coraz słabszy, a ja... Okazałabym się tchórzem gdybym mu pomogła skończyć cierpienia, jakich dozna w tym miejscu. Puściłam go, a on spadł na ziemie łapiąc oddech. Nadal się uśmiechał.
- Brak ci odwagi, co? - Zaśmiał się cicho, dźwigając się na kolana. - Jesteś jak ona, jesteś dokładnie taka sama. Tchórzliwa.
- Nie waż się tak do mnie mówić. - Nie płakałam. Moje słowa były ciche i poważne. - Będziesz tu gnić tak długo, jak tylko się da. Dementorzy zajmą się tobą, nie będę im odbierać tak łakomego kąsku. Nie będę się brudzić krwią kogoś takiego jak ty. Nie warto.
Odwróciłam się i szybkim nerwowym krokiem zmierzałam ku wyjściu.
- Jak to? Bella... Bella! - Jego głos był zmieszany z paniką. Słyszałam stłumiony dźwięk, prawdopodobnie więc bił kraty. - Nie zostawiaj mnie tu! Bella! Słyszysz?!
Karaluch. Liczył na... na co właściwie?
Brakuje mi matki jeszcze bardziej niż przed rozmową z ojcem. Pewnie nadal będę rozglądać się po ulicy z nadzieją, że przyjdzie pożegnać mnie na Peronie 9 i 3/4, albo pójdzie ze mną kupić nowe szaty, w których muszę chodzić w Hogwarcie, z radością komentując co do mnie pasuje, a co nie. Kochałam ją, była moją matką. Ale...

Od teraz będę siała postrach. Będę tak brutalna jak on. Będę zabijać z zimną krwią i przyjemnością. Chcę widzieć ich strach na twarzy... Strach ludzi, których będę torturować, aby ostatecznie zabić. Będę najwierniejszą Śmierciożerczynią, jaka się pojawi w szeregach Czarnego Pana. Od dziś będą się bali brzmienia mojego imienia i nazwiska. Bellatrix Lestrange, najodważniejsza morderczyni.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.