Ka¿dy mia³ jakie¶ nieprzyjemno¶ci, jakie zmusza³y go do wybrania pomiêdzy dobrem i z³em. Jaka jest historia tytu³owej bohaterki?
Wróci³am do domu. W ka¿dym oknie by³o ciemno. Nie przejê³am siê tym, mo¿e rodzice gdzie¶ wyszli? Moje siostry s± w Hogwarcie, nie chcia³y razem ze mn± i¶æ w odwiedziny, wiêc ich nieobecno¶æ nie jest mi straszna.
Wesz³am do ¶rodka torby rzucaj±c w progu.
- Jest tu kto¶? - zapyta³am w przestrzeñ, spodziewaj±c siê g³uchej ciszy.
Taka te¿ mnie zasta³a.
Westchnê³am tylko kieruj±c siê do salonu. Nie czu³am zagro¿enia, chocia¿ co¶ mi siê nie zgadza³o... Na fotelu siedzia³ mê¿czyzna w czarnej szacie i czarnym kapeluszu.
Ju¿ siêga³am po ró¿d¿kê, kiedy on wsta³ i uniós³ rêce do góry,
- Nic ci nie zrobiê. Przyszed³em tylko przekazaæ z³± nowinê.
- Z³± nowinê? - powtórzy³am g³ucho, unosz±c brwi.
- Intuicja mnie nie zawiod³a. Spodziewa³em siê ciebie tutaj o tej porze... - Zamy¶li³ siê. - Chodzi o twojego ojca i matkê.
***
Moja czarna szata ci±gnê³a siê po brudnej pod³odze. Jak wcze¶niej spojrza³am do ty³u, zaznacza³a bardzo dok³adnie którêdy sz³am, chocia¿ odciski butów znika³y. Chcia³o mi siê p³akaæ. Moja matka nie ¿yje, a oni z³apali z³ego cz³owieka. A¿ siê wierzyæ czasem nie chce w g³upotê ludzi...
Zimno. By³o naprawdê zimno, a ja musia³am chodziæ jakimi¶ kamiennymi korytarzami. To miejsce by³o takie upiorne, ¿e to chyba pierwsza i ostatnia wizyta w nim.
Azkaban.
Ludzie z Ministerstwa wmawiali mi, ¿e mój ojciec jest winny, ¿e to on zabi³... Nie wierzê w to. Zawsze by³ porz±dny i zapatrzony w moj± matkê. Po co mia³by jej to robiæ? Ich ma³¿eñstwo nie by³o przecie¿ normalne... To moja matka by³a ta zimna. A on? On siê jej s³ucha³. Zawsze patrzy³ z mi³o¶ci± i podziwem. Uwielbia³ j±. Tak bardzo j± przecie¿ kocha³...
Wytar³am ³zê sp³ywaj±c± mi po policzku. Nie mogê p³akaæ. Nie mogê pokazaæ nikomu tutaj, ¿e to mnie boli. Zrobi³am to akurat skrêcaj±c w prawo. By³o s³ychaæ co jaki¶ czas spadaj±ce krople wody ze ¶cian. Tworzy³y siê ka³u¿e, by³o s³ychaæ echo. Ostatnia cela w tym korytarzu zbli¿a³a siê. Nieuchronnie. Zaraz powinnam go zobaczyæ...
To tutaj. Stan±wszy przed kratami poprawi³am niesforne kosmyki w³osów. Wolê siê zaj±æ tak prost± czynno¶ci±, ni¿ rozp³akaæ siê na widok ojca. Mojego taty...
- Witaj, Bello. - Us³ysza³am cichy g³os dochodz±cy z rogu pomieszczenia. By³ s³aby. G³os mojego taty by³ s³aby. Co oni mu zrobili? Jak bardzo tutaj cierpia³ w ci±gu zaledwie kilku dni?
- Tato? - zapyta³am mimo guli w gardle, jak± poczu³am od razu.
Postaæ w rogu siê poruszy³a. Jej szary strój wydawa³ siê brudny i podarty, ale pewno¶ci nie mam ze wzglêdu na ciemno¶ci, jakie tu panowa³y. - Tato, jak siê czujesz?
Gdy by³ w dostatecznej jasno¶ci, zauwa¿y³am, ¿e uniós³ brwi.
- Przychodzisz tu i pytasz o moje samopoczucie? Nie mówili ci dlaczego tu jestem? Nie poinformowali co zrobi³em? - Czy on chce powiedzieæ, ¿e mimo i¿ by³ do niej przywi±zana, to j± zabi³? Dobrze rozumiem?
- Nie wierzê im - powiedzia³am, stanowczo krzy¿uj±c rêce na piersi.
- Piêknie wygl±dasz - stwierdzi³ podchodz±c do krat. Wyci±gn±³ jedn± rêkê miêdzy nimi i delikatnie dotkn±³ mojego policzka. Wtuli³am twarz w jego zimn±, brudn± i wielk± d³oñ. Brakowa³o mi rodziny, tak bardzo brakowa³o mi moich rodziców...
- Tato? - zapyta³am chlipi±c. - Co siê sta³o z mam±? Powiedz prawdê, nie musisz udawaæ niczego. Oni nie s³ysz±, nie kryj prawdziwego mordercy.
Ale on patrzy³ na mnie zrezygnowany. Westchn±³.
- Kocha³em twoj± matkê...
Zrobi³am krok do ty³u. Pospiesznie wytar³am ³zy, które nie wiem kiedy zd±¿y³y sp³ywaæ po policzku.
- Naprawdê j± kocha³em - ci±gn±³. - By³a najpiêkniejsz± kobiet±. Ka¿dy czarodziej siê za ni± ogl±da³, ale to ja mia³em to szczê¶cie. To na mnie spojrza³a, we mnie siê zakocha³a, ze mn± wziê³a ¶lub, zamieszka³a... Potem zaczê³o siê dziaæ co¶... dziwnego. By³a czystej krwi, a cholibka, nie chcia³a do³±czyæ do ¦miercio¿erców! - To krzykn±wszy uderzy³ piê¶ci± w ¶cianê. Za¶mia³ siê przyciskaj±c j± do piersi, a ja odesz³am jeszcze dwa ma³e kroki do ty³u. - Nie chcia³a, mimo i¿ j± przekonywa³em. Powiedzia³a, ¿e nie chce braæ w tym udzia³u. ¯e nas popiera, ale nie bêdzie siê nara¿aæ na Azkaban... Zdenerwowa³em siê. Moja ¿ona nie mog³a tak powiedzieæ! Pozwala³em jej rz±dziæ, pozwala³em na wiele, ale tego nie mog³em jej pu¶ciæ p³azem. Krzycza³a, p³aka³a, a ja... Wyci±gn±³em ró¿d¿kê. Zabi³em j± z zimn± krwi± my¶l±c tylko o Czarnym Panu. Na pewno jest mn± zachwycony. Po¶wiêci³em rodzinê dla niego. Sama o tym dobrze wiesz.
Bola³o. To naprawdê zabola³o. Czu³am siê, jakby kto¶ rzuci³ we mnie potwornie ogromnym kamieniem i trafi³ w mostek. Odebra³o mi to oddech, a ³zy niekontrolowanie zaczê³y czy¶ciæ moje policzki z kurzu, jaki z pewno¶ci± mia³am na sobie. Poczu³am siê jakbym by³a nikim. Mój ojciec nie pomy¶la³ o mnie, moich siostrach czy o mamie, a tylko i wy³±cznie o sobie i Czarnym Panu. Kocha³ z³ego cz³owieka bardziej, ni¿ swoj± rodzinê. Inni byli w stanie oddawaæ swoje ¿ycia, ¿eby chroniæ ¿ony czy dzieci, ale nie on. Mia³am ochotê go zabiæ. Zna³am czarnomagiczne zaklêcie, bo od dawna starali siê mi je wpoiæ, ale nie mia³am ró¿d¿ki. Zabrali mi ró¿d¿kê tu¿ przed wej¶ciem. Nie mia³am jak tego inaczej zrobiæ, jak tylko go³ymi rêkami. Z szeroko otwartymi oczami podbieg³am parê kroków do celi i wyci±gaj±c rêce miêdzy kratami z³apa³am go za szyjê i zaczê³am ¶ciskaæ. Nie czu³am ju¿ nic. U¶miecha³ siê, ca³y czas patrzy³ mi w oczy. By³ coraz s³abszy, a ja... Okaza³abym siê tchórzem gdybym mu pomog³a skoñczyæ cierpienia, jakich dozna w tym miejscu. Pu¶ci³am go, a on spad³ na ziemie ³api±c oddech. Nadal siê u¶miecha³.
- Brak ci odwagi, co? - Za¶mia³ siê cicho, d¼wigaj±c siê na kolana. - Jeste¶ jak ona, jeste¶ dok³adnie taka sama. Tchórzliwa.
- Nie wa¿ siê tak do mnie mówiæ. - Nie p³aka³am. Moje s³owa by³y ciche i powa¿ne. - Bêdziesz tu gniæ tak d³ugo, jak tylko siê da. Dementorzy zajm± siê tob±, nie bêdê im odbieraæ tak ³akomego k±sku. Nie bêdê siê brudziæ krwi± kogo¶ takiego jak ty. Nie warto.
Odwróci³am siê i szybkim nerwowym krokiem zmierza³am ku wyj¶ciu.
- Jak to? Bella... Bella! - Jego g³os by³ zmieszany z panik±. S³ysza³am st³umiony d¼wiêk, prawdopodobnie wiêc bi³ kraty. - Nie zostawiaj mnie tu! Bella! S³yszysz?!
Karaluch. Liczy³ na... na co w³a¶ciwie?
Brakuje mi matki jeszcze bardziej ni¿ przed rozmow± z ojcem. Pewnie nadal bêdê rozgl±daæ siê po ulicy z nadziej±, ¿e przyjdzie po¿egnaæ mnie na Peronie 9 i 3/4, albo pójdzie ze mn± kupiæ nowe szaty, w których muszê chodziæ w Hogwarcie, z rado¶ci± komentuj±c co do mnie pasuje, a co nie. Kocha³am j±, by³a moj± matk±. Ale...
Od teraz bêdê sia³a postrach. Bêdê tak brutalna jak on. Bêdê zabijaæ z zimn± krwi± i przyjemno¶ci±. Chcê widzieæ ich strach na twarzy... Strach ludzi, których bêdê torturowaæ, aby ostatecznie zabiæ. Bêdê najwierniejsz± ¦miercio¿erczyni±, jaka siê pojawi w szeregach Czarnego Pana. Od dzi¶ bêd± siê bali brzmienia mojego imienia i nazwiska. Bellatrix Lestrange, najodwa¿niejsza morderczyni.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Bad wolf
Dalszej weny ¿yczê 
fuerte
kochanie, ja uwielbiam Twoje prace, ale tutaj zupe³nie nie odczu³am NIC 
Nieoryginalna
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Sam pocz±tek jest dobry, ale mia³am ogromny problem z koñcówk±. Zastanawia³am siê nawet, czy nie odes³aæ tego do poprawy, bo jednak nie rozumiem tej decyzji Belli. Nienawidzi ojca, kocha³a matkê, a chce i¶æ drog±, któr± wybra³e¶ jej tata. No nie rozumiem tego. Nie powinna raczej, wnioskuj±c z tego tekstu, nienawidziæ ¦miercio¿erców i Voldemorta? Z drugiej strony w koñcu Bella by³a pokrêcona i szalona, a ja mo¿e nie umiem siê tak dobrze wczuæ w tê postaæ, wiêc mo¿e kto¶ mi to logicznie wyt³umaczy. Dlatego ju¿ machnê³am rêk± i stwierdzi³am - zobaczymy, czy inni rozumiej± decyzjê bohaterki w oparciu o ten tekst. ;D
Sama miniaturka napisana poprawnie. Co najwa¿niejsze, czyta³am ten fick z zaciekawieniem, a przecie¿ o to tutaj chodzi. Bardzo by³am ciekawa jak to dalej siê potoczy, chocia¿ niejako domy¶la³am siê fina³u, chocia¿ mo¿e nie do koñca w taki sposób. Ale podoba mi siê!