Bohaterowie: Inne, Teddy Lupin.

Wszyscy powtarzają mi, że jestem „piękna”. Nienawidzę tego słowa, napawa mnie obrzydzeniem. Za trzy dni wychodzę za mąż. Za mężczyznę, który uważa mnie za „piękną”. Piękna! Rozumiesz?! Kiedyś gdy ktoś obdarowywał mnie takim komplementem, uśmiechałam się, śmiałam radośnie i spławiałam delikwenta. Teraz pozostaje mi tylko grzeczne skinienie głową i niepewny uśmiech.
Kompletnie nie wiem co ze sobą zrobić. Miotam się samotnie w czterech ścianach, płaczę do poduszki i upadam załamana. Nie mam nikogo, kto podałby mi rękę, podniósł do góry i otarł łzy. Czasami zastanawiam się czemu właśnie Ty tego nie robisz? A później przypominam sobie, że Ciebie już nie ma. Nie ze mną.
W pracy również jestem nieobecna. Krążę bez celu uwięziona w krainie swoich myśli. Zastanawiam się czasami dlaczego mój pracodawca jeszcze mnie nie zwolnił? Być może dlatego, że jestem „piękna”? Co zrobię za kilkanaście lat? Gdy na mojej twarzy odznaczą się już ślady starości? Czy wtedy nie będę już piękna? Chciałabym by ten dzień nadszedł jak najszybciej.
Przed snem przypominam sobie, że Ty nigdy nie nazwałeś mnie piękną. Mówiłeś, że moje oczy są hipnotyzujące, a uśmiech ciepły, ale nigdy nie nazwałeś mnie piękną. Mówiłeś na mnie Brzydulko, a ja pragnę, by teraz też ktoś tak mnie nazwał.
Chcę, by wróciła do mnie przeszłość. Nie dlatego, bo była dobra, lecz dlatego, bo byłeś w niej Ty.

***

Wszyscy powtarzają mi, że mój śmiech jest uroczy. Przypominam Ci: mój ślub jest już za dwa dni. Mój narzeczony mówi, że zakochał się we mnie właśnie wtedy gdy usłyszał mój śmiech. Nie mówi tego oczywiście do mnie. Do innych, na pokaz.
Mało ze sobą rozmawiamy. Mam wrażenie, że z niecierpliwością czeka na noc poślubną. Po niej wyjedzie pewnie za granicę. „Do pracy”. A ja zostanę sama, a jednak z nim. Bo z obrączką na palcu. Ty powiedziałeś kiedyś, że nigdy nie założyłbyś obrączki. Nie z twojej niechęci do ślubów oczywiście. Mówiłeś, że obrączkę jest bardzo łatwo zdjąć i wtedy już nic, kompletnie nic nie zobowiązuje. Ja myślę, że ściągnięcie obrączki wcale nie będzie takie łatwe.
Wczoraj wchodząc do jadalni potknęłam się w progu. Upadając usłyszałam śmiech. Przez krótką chwilę myślałam, że czas się cofnął i to nie mój narzeczony roześmiany siedzi na kanapie. Gdy podnoszę wzrok, wymuszam uśmiech. To nie jesteś Ty.
Przed snem przypominam sobie, że nigdy nie pochwaliłeś mojego śmiechu. Żartowałeś, że brzmię wtedy jak gdybym się dusiła. Chciałabym, by ktoś powiedział tak do mnie po raz kolejny.
Chcę, by wróciła do mnie przeszłość. Nie dlatego, bo była dobra, lecz dlatego, bo byłeś w niej Ty.

***

Jutro wychodzę za mąż. Nie otrzymałam od Ciebie żadnego listu świadczącego o tym, że się zjawisz. Bardzo mi przykro. Jestem pewna, że widząc Ciebie o wiele łatwiej byłoby mi nie zemdleć. Jak myślisz, czy ucieknięcie sprzed ołtarza jest dobrym pomysłem? Dobrze wiem, że i tak tego nie zrobię.
Usłyszałam dzisiaj, że jestem „inteligentna”. O dziwo ten komplement wyszedł z ust mojego narzeczonego. Odebrałam go jednak jako obelgę. Czy ślub z człowiekiem, którego z każdym dniem nienawidzę coraz mocnej jest mądrym czynem? Pewnie patrzysz teraz na ten list zdegustowany. O ile w ogóle go czytasz. Co do tego nie mam pewności. Ja na twoim miejscu nie czytałabym.
Przed snem przypominam sobie, że Ty nigdy nie nazwałeś mnie inteligentną. Za każdym razem, gdy nasze zdania były odmienne, nazywałeś mnie Idiotką. Pragnę, by teraz też ktoś tak mnie nazwał.
Chcę, by wróciła do mnie przeszłość. Nie dlatego, bo była dobra, lecz dlatego, bo byłeś w niej Ty.

***

Dzisiaj jest dzień mojego ślubu. Nigdzie Cię nie widzę, więc domyślam się, że nie przyjdziesz. Słusznie. Teoretycznie to powinieneś teraz siedzieć w domu i uśmiechać się zadowolony. Pewnie spełniło się twoje marzenie – dostałam nauczkę.
Christopher oświadczył mi się na Wigilii w Norze. A ja jak ostatnia kretynka zgodziłam się. Zgodziłam się udając, że nie widzę bólu w Twoich oczach. Udając, że nie słyszę dźwięku upadającej na podłogę szklanki i trzaśnięcia drzwiami. Uśmiechałam się jak kretynka, wtedy gdy Ty biegłeś w deszczu. Jak najdalej od miejsca oświadczyn. Następnego dnia, gdy uświadomiłam sobie jaką głupotę popełniłam, pobiegłam do Twojego domu. Ale Ciebie już tam nie było.
Mam nadzieję, że jesteś teraz szczęśliwy. Bo ja ani trochę.
Chcę, by wróciła do mnie przeszłość. Nie dlatego, bo była dobra, lecz dlatego, bo byłeś w niej Ty.
Teddy, Przepraszam.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.