Bohaterowie: Inne, James Potter , Syriusz Black .

Wściekłe spojrzenie funkcjonariusza przeszywa mnie na wskroś. Jestem przyzwyczajony, że ludzie patrzą na mnie z wyrzutem, żalem czy złością – normalka.
- Zapytam jeszcze raz – odezwał się wysoki, ciemny mężczyzna, a jego głos wskazywał na to, że pasek podpisany „furia” jest coraz bardziej pełen. W wytrącaniu ludzi z równowagi jestem prawdziwym mistrzem. – Czego szukałeś wczorajszej nocy w domu państwa Hoobs?
- Psa.
- Jakiego psa?!
- Tego nie mogę powiedzieć – odpowiadam kolejny raz, śmiertelnie poważnym głosem, patrząc prosto w oczy rozwścieczonego gliny. Coraz trudniej przychodzi mi ukrywanie wesołości.
- Czy ktoś może to potwierdzić?
- Łapa.
Nagle mężczyzna prostuje się i patrzy na mnie ze złośliwym uśmiechem.
- Ach, tak? A co to za Łapa?
- Pies. – W tym momencie nie wytrzymuję i parskam śmiechem prosto w twarz policjanta. Za chwilę tego żałuję, bo czuję, jak para silnych dłoni chwyta moją szatę i przeciąga mnie przez dzielący nas stół. Zaciśnięta pięść znajduje się dziesięć centymetrów przed moją twarzą, kiedy mężczyzna się opanowuje.
- Zaczekaj tu – mówi, patrząc na mnie spode łba i wychodzi z pomieszczenia. Słyszę dźwięk przekręcanego klucza w zamku.
Rozglądam się po kątach, suficie, ubogim umeblowaniu. Jedna kamera w lewym górnym rogu. Wstaję i zaklejam ją kawałkiem taśmy klejącej. Podchodzę do dużego okna wychodzącego na korytarz. Nie ma nikogo w zasięgu wzroku. Wyciągam z kieszeni fiolkę z przezroczystym płynem i wlewam w siebie jej zawartość. Wyciągam przed siebie ręce, aby skontrolować efekt. Stałem się niewidzialny.

Zgodnie z poleceniem funkcjonariusza czekam na jego powrót. Nie trwa to długo – z tego co wiem, to nawet nie mógłby mnie tak zostawić. Kiedy wraca, z jego ust wyrywa się ostry wulgaryzm. Nie widzi mnie. Zręcznie mijam policjanta i staję za jego plecami.
- Chętnie zostałbym dłużej, ale mam coś ważnego do załatwienia – mówię i pędzę korytarzem, potrącając po drodze licznych mugoli w niebieskich mundurach.
W takich momentach cieszę się, że uczęszczałem na mugoloznawstwo. Dobrze jest wiedzieć więcej.

Wypadam przez drzwi wychodzące na ulicę i biegnę w kierunku Grimmauld Place. Skręcam w boczną uliczkę i moim oczom ukazuje się Syriusz Black w całej okazałości.
- Jak poszło? – pyta z uśmiechem, a ja zdaję sobie sprawę, że odzyskałem widzialność.
- Łatwizna. Facet to zupełny nowicjusz. Przynajmniej było zabawnie. – Szczerzę się i z kieszeni szaty wyciągam dwie zwinięte tiary. Jedną z nich podaję Syriuszowi, drugą sam wkładam na głowę.
Niemal od razu czuję, że moje ciało zmienia się. Nie jest to przyjemne uczucie – silne mrowienie od stóp do głowy, pieczenie i pulsowanie w mięśniach. Przez chwilę mam zamglony wzrok, zginam się wpół. Kiedy ból ustępuje, a przemiana dobiega końca, prostuję się i przyglądam najpierw swoim dłoniom – są nieco bardziej gładkie – a następnie macam twarz – zniknął okalający ją wcześniej zarost.
- No nieźle… - słyszę głos Blacka. – Ollivander? Naprawdę nie wpadłeś na nic lepszego?
Patrzę na niego, jednak zamiast Syriusza stoi przede mną jego brat, Regulus.
- Cicho. – Odwracam się i wychodzę na główną ulicę.

Wchodzimy do domu z numerem 12. Niedługo w korytarzu pojawia się kobieta w średnim wieku. W pierwszym momencie uderza mnie jej uroda – zawsze wyobrażałem ją sobie jako starą wiedźmę ze skrzywionym nosem. Przez chwilę można by zapomnieć, że jest poplecznicą Voldemorta. Jednak nią jest. Przygląda się z zaciekawieniem raz mnie, raz Syriuszowi.
- Mamo, to jest Gideon Ollivander, syn Garricka Ollivandera. - Syriusz zdobył się na uśmiech, choć wiem, jak bardzo jej nie cierpi.
- Miło mi cię poznać. – mówi kobieta dostojnym głosem i wychodzi.

Kiedy znajdujemy się w pokoju Syriusza, natychmiast porywam stojący w kącie kufer, a mój przyjaciel zaczyna zapełniać go ubraniami, mugolskimi plakatami przedstawiającymi ubogo ubrane dziewczyny oraz innymi znakami swojego buntu. Po pośpiesznym spakowaniu wracamy do holu. W momencie, w którym wyciągam rękę w kierunku drzwi wejściowych, te otwierają się, a moim oczom ukazuje się Regulus. Prawdziwy Regulus. Patrzy na nas wybałuszonymi oczami, wyraźnie zdezorientowany.
- Co do cholery?!
Syriusz ciągnie mnie za łokieć i wybiega z domu, odpychając po drodze swojego klona.
- Do zobaczenia, braciszku!

***

Dzisiaj widzimy się po raz ostatni. Siedzę skulony w cieniu, w jednej z bocznych uliczek Pokątnej. Tym razem ja mam tiarę Syriusza, więc wyglądam jak Regulus. Muszę się ukrywać. Black zostanie Strażnikiem Tajemnicy, a ja będę siedzieć w Dolinie Godryka wraz z rodziną.
Nadchodzi. Uśmiecha się blado i obejmuje mnie ramieniem. Odwzajemniam gest.

Kiedy zapada zmrok, a ja nie potrafię już iść prostą linią, czas się pożegnać. Dochodzimy do tej samej uliczki, w której się spotkaliśmy i przez chwilę patrzymy na siebie. Wybucham głośnym śmiechem, przez dużą ilość alkoholu we krwi nie jestem w stanie się skupić. Syriusz patrzy na mnie przenikliwie swoimi przekrwionymi oczami. Przyciąga mnie do siebie i trzyma w ramionach dobre kilka minut. Kiedy w końcu puszcza, mówi tylko:
- Do zobaczenia, braciszku.
I aportuje się.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.