Rozdziały: [1], [2], [3].

Czarodzieje z różnych wydziałów ministerstwa badali kartkę przez kilka godzin i nic nie ustalali. Postanowili się nawet poniżyć i sprawdzać ją mugolskimi metodami. To też nic nie dało. Teza jednego z młodszych aurorów okazała się słuszna, kartka była pusta.

Najbardziej tajemniczym więzieniem dla czarodziejów jest Sedansteloon, znajdujący się gdzieś na północnym Atlantyku. Wie o nim mniej niż stu czarodziejów, pozostających na wysokich stanowiskach. Większość z nich to ministrowie magii, a reszta to ich zaufani współpracownicy. Założono je po I wojnie światowej w celu wskazania licznych czarodziejów, którzy używali zaklęć na polach walki. Wśród skazanych był chociażby Car Bułgarii Ferdynand I Koburg. Istniała jedna droga ucieczki z tego więzienia – zdobycie Kluczy Seamortfu. Były one ukryte w trzech miejscach na świecie: w skarbcu amerykańskiego ministerstwa magii, którego siedziba znajdowała się pod Białym Domem, w sejfie znajdującym się za obrazem Leonarda Da Vinci w brytyjskim ministerstwie magii, oraz w nieznanym mi miejscu w duńskim ministerstwie magii.

O godzinie dwudziestej drugiej szesnaście prezydent Stanów Zjednoczonych wyszedł z łazienki i już chciał kłaść się do swojego łóżka, ale nie zrobił tego z jednego powodu. Nagle zaczął wyć alarm. Oznaczało to jedno, ktoś włamał się do gabinetu ministra magii. Prezydent nie był z tego powodu szczęśliwy, ponieważ to właśnie on był amerykańskim ministrem magii i niestety musiał pojawić się w gabinecie, by zobaczyć co się stało. Kilka minut później ubrany w płaszcz i z różdżką w ręce biegł tajną klatką schodową do swojego gabinetu. Gdy dobiegł na miejsce, zastał tam kilkunastu aurorów z oddziału uderzeniowego. Ich szef doniósł prezydentowi o aresztowaniu dwóch intruzów. „Tak, teraz można spokojnie iść się wyspać”, pomyślał prezydent.

***

Kopenhaga może i była pięknym miastem z pięknym portem, ale nie to interesowało Ferdynanda. Jak można się domyślić nie przyjechał do stolicy Danii na urlop. Brytyjski auror nie był typem człowieka uwielbiającego zwiedzać muzea, a poza tym nienawidził duńskiego poczucia humoru. Niestety, by dostać się na ulicę Refshalevej, na której miał się spotkać z przedstawicielem duńskiego ministerstwa magii, musiał pojechać taksówką. Powód wyboru takiego środka transportu był oczywisty, Anglik po prostu nie znał miasta, a z najbliższego przystanku komunikacji miejskiej musiałby dojść na miejsce spotkania pieszo. Po drodze zgubiłby się kilka razy, a poza tym zajęło by to za dużo czasu.
Po kilkunastu minutach taksówka dojechała na ulicę wskazaną przez Ferdynanda. Auror zapłacił taksówkarzowi i wysiadł z samochodu. Pojazd odjechał.
- Witam pana
Bardzo możliwe, że zostaliście kiedyś zaskoczeni przez człowieka w ciemnym płaszczu, stojącym w nieoświetlonym miejscu. Jeżeli nie, uwierzcie doświadczonemu narratorowi, to nie jest miłe uczucie.
- Eee... - odpowiedział zaskoczony Ferdynand. Może nie było to najgrzeczniejsze, ale nic innego nie przyszło aurorowi do głowy.
- Tak, jestem pracownikiem duńskiego ministerstwa magii, a pan nazywania się Ferdynand Abbot – powiedział auror i kontynuował monolog, który zaskoczył brytyjskiego aurora. – Przyjechał pan tu, by zbadać sprawę włamania do naszego ministerstwa i porównać je do włamania do waszego ministerstwa – zakończył.
- O tym ostatnim to sam nie wiedziałem – stwierdził Ferdynand. – A pan nazywa się...
- To nieistotne – stwierdził Duńczyk.
- A więc panie „Tonieistotne”, gdzie znajduje się wasze ministerstwo magii? – spytał z uśmiechem Brytyjczyk.
- Niech pan się obejrzy – Ferdynand ostrożnie popatrzył za siebie. Znajdował się tam Middelgrundsforter, czyli fort strzegący wejścia do portu, który od roku 2002 znajdował się w rękach prywatnego inwestora. Jak Ferdynand miał się później dowiedzieć, tym inwestorem było duńskie MM.

Kilka minut później obydwaj aurorzy znaleźli się w ministerstwem magii. Dostali się tam podziemną kolejką jadącą szklanym tunelem z prędkością prawie stu mil na godzinę.
- Poprzedni minister magii był na prawdę rozrzutny, ale Petrowi udało się załatać dziurę w budżecie – powiedział Ferdynandowi Duńczyk.
- Ten cham i egoista rozsądny? – spytał ze zdziwieniem Anglik.
- Mam wrażenie jakbyśmy rozmawiali o dwóch zupełnie innych osobach - stwierdził auror, który jak się w międzyczasie dowiedział Ferdynand, nazywał się Josh.
Śmiałe wnioski, do których doszedł wtedy Ferdynand były jednocześnie prawdziwe i przerażające.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?