Bohaterowie: własna postać.

Ona była... prawdopodobnie mugolaczką. Grała na pianinie, a w końcu żaden czarodziej tego nie robi. Uwielbiała je. Mając okazje zasiadała na krześle przy tym instrumencie i długimi palcami jeździła po delikatnie wykonanych z kości słoniowej klawiszach. Jej utwory były piękne. Najczęściej dawała słuchaczom odczuć jej ból, wielki żal i rozczarowanie. Każdy, kto chociaż raz słyszał jej grę, na długi czas pogrążał się w melancholii i nostalgii, wspominając najgorsze sytuacje w swoim życiu...
W moim przypadku była to tęsknota. Tęskniłam za mamą, której tak bardzo potrzebowałam. Tęskniłam za tatą, który dobrym słowem wspierał mnie w ciężkich chwilach. I tęskniłam za moim młodszym bratem. Chociaż w większości był wkurzający, brakowało mi jego śmiechu, płaczu, przytulenia... Oni wszyscy już nie żyli.
Zostali zamordowani w noc, która swoim spokojem nie wróżyła niczego złego. Był to lipiec, wakacje. Gwiazdy rozsiane po czerni nieba, niczym garść piasku rozsypana na stole, zapowiadały piękny dzień. Oglądałam je właśnie z mamą, gadając o chłopakach, Hogwarcie, planach na dni wolne, o wyjeździe do babci oraz grze w quidditcha. Siedziałyśmy na tarasie, na huśtawce. Przytulałyśmy się do siebie. Była to osoba, której mogłam bezgranicznie ufać, powierzyć najbardziej wstydliwy sekret, cieszyć się i płakać, wiedząc że ona zrobi to samo, że będzie smucić się razem ze mną, śmiać i radować gdy tylko mnie spotka coś szczęśliwego. Była idealna, była najlepszą mamą na świecie.
Rozważając właśnie czy powinnam jechać do babci do Doliny Godryka, usłyszałyśmy krzyk. Był to krzyk mojego małego brata, Olivera. Dobiegał z domu, więc od razu pobiegłyśmy zobaczyć co się stało.
To była ona. Celowała różdżką w mojego tatę. Jego twarz, wiecznie spokojna, ten jeden jedyny raz wyrażała niepokój. Nie był to strach, mój tato był dzielny, wiedział, że śmierć to nie koniec. Niepokoił się, ponieważ przeczuwał, że skoro już przyszła, to chce wymordować nas wszystkich. On nas bardzo kochał, nie chciał na to pozwolić.
Czarownica pokonała go jednym zaklęciem, aby następnie zająć się Oliverem. Był mały, bezbronny i stał za daleko, aby moja mama mogła go zasłonić sobą. Widziałam jej ból w oczach...
Czarownica była kiedyś przyjaciółką mojej mamy, jednak ich drogi rozstały się, gdy ta druga zauważyła psychopatyczne żądze u tej pierwszej. Nieproszony gość pragnął, aby mama widziała śmierć każdego z nas, aby potem płakała i błagała o ten sam los.
- Odsuń się - powiedziała swoim delikatnym głosem. - Okażesz się egoistką jeśli tylko pozwolisz swojej córce oglądać śmierć jeszcze jednego członka rodziny. Za dużo śmierci widziała dzisiaj.
To ostatnie wypowiedziała kończąc chichotem. Nie była ubrana na różowo, ale z takim kolorem mi się kojarzyła. Ironia, słodycz, różowy, kot.
- Nie zabijesz jej. Chloé - tu zwróciła się do mnie - idź teraz spokojnie na taras, tam zacznij biec i zawiadom kogoś.
Powiedziała to tak cicho, że początkowo to do mnie nie dotarło. Zaczęła stawiać małe kroki w tył, napierając tym samym na mnie i zmuszając do tej samej czynności.
- Już wychodzicie? - Zaśmiała się swoim różowym głosem. - Zabawę czas zacząć! Odsuń się, Mirando. - Jej głos diametralnie się zmienił ze spokojnego na zdenerwowany.
Moja mama nadal nie reagowała na jej rozkazy, w dalszym ciągu szłyśmy do tyłu.
- Avada kedavra! - krzyknęła w końcu, a zielony promień ugodził mamę prawdopodobnie w serce. Jej twarz zastygła. Nie wiem jaki to był wyraz, ale bardzo ranił moje serce. Łzy, tak bardzo nieproszone łzy cisnęły mi się do oczu.
Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się tryumfalnie.
- Była egoistką, powinnaś być mi wdzięczna. - Po czym celując różdżką we mnie wypowiedziała po raz czwarty to zaklęcie.
Widziałam pędzącą ku mnie zieleń. To mój koniec, przynajmniej dołączę do rodziny. Z paniką spuściłam głowę. Trwało to całe wieki.
Ale chwile później poczułam coś dziwnego. I mnie ugodziło coś, w ramię dokładnie, ale z pewnością nie była to zieleń morderczego zaklęcia. Upadłam na ziemie, głośno dysząc.
Dalszych wydarzeń nie pamiętam, ale w głowie świtała mi opowieść, jaką rodzice mówili mi przed snem. Dotyczyła ona Harry'ego Pottera. Był jedynym, do tej pory, który przeżył. Żył kilka lat mając w sobie cząstkę duszy złego czarnoksiężnika. Myślę, że tak jak ja, wiedział o czym on myśli. Słyszał jego protesty, prośby, groźby.

Co noc przed snem muszę bić się z łzami, które cisną się na moje oczy, gdy słysząc smutne melodie w głowie wspominam tamtą noc. Ona robi to specjalnie, jednak dałam radę ją znosić cztery lata, więc dłużej również mi się uda, musi mi się udać.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.