Rozdziały: [1].

UWAGA! Mimo pozornego odejœcia od kanonu, opowiadanie próbowa³am napisaÌ bardzo kanonicznie, pokazuj¹c z innej strony (mam nadziejê, ¿e nie brzmi to zbyt... buùczucznie) dlaczego Voldemort wybra³ akurat Potterów zamiast Longbottomów. S¹ postaci niekanoniczne (bo g³ówna bohaterka jest niekanoniczna), ale jest te¿ sporo Jamesa Pottera, Lily Evans, Remusa, Blacka, Snape'a... Pojawia siê te¿ np... Lokchart.


***

Ave Thornton koùczy³a w³aœnie pakowaÌ kufer. Rozejrza³a siê uwa¿nie po swoim pokoju w poszukiwaniu podrêcznika do eliksirów dla œrednio zaawansowanych. By³a niemal pewna, ¿e jeszcze wczoraj widzia³a go na szafce nocnej. Klêknê³a i zajrza³a pod ³ó¿ko. Ksi¹¿ki nie by³o nawet tam.
By³a doœÌ nisk¹, drobn¹ nastolatk¹ o br¹zowo-czekoladowych w³osach zawi¹zanych w warkocz. Jedynym, co przykuwa³o wzrok w jej twarzy, by³y du¿e, uwa¿nie przygl¹daj¹ce siê œwiatu, szare oczy. Ave nie wyró¿nia³a siê na roku ani wybitnymi zdolnoœciami magicznymi, ani nieprzeciêtn¹ urod¹.
- CĂłrciu, dÂługo jeszcze mam czekaĂŚ? – Do pokoju wszedÂł Martin Thornton i podniĂłsÂł brwi do gĂłry spostrzegajÂąc, Âże jego jedyna latoroÂśl wÂłaÂśnie wypeÂłza spod ³ó¿ka. – ObiecaÂłem Potterom, Âże zabierzemy Jamesa i tego mÂłodego syna BlackĂłw na peron.
Ave sÂłyszÂąc to zaczerwieniÂła siĂŞ jak piwonia.
- Nie mogĂŞ znaleŸÌ podrĂŞcznika do eliksirĂłw – wymruczaÂła.
Martin uœmiechn¹³ siê pod nosem i zaklêciem przywo³a³ ksi¹¿kê.
- Ja nie mogĂŞ uÂżywaĂŚ magii poza szko³¹ – usprawiedliwiÂła siĂŞ.
- Ale mogÂłaÂś spakowaĂŚ siĂŞ wczoraj wieczorem – zauwaÂżyÂł jej ojciec. – Jeszcze czegoÂś nie moÂżesz znaleŸÌ? Ró¿dÂżka, kocioÂłek, bielizna na zmianĂŞ?
- Tato!
- Dobrze, w takim razie czekamy na ciebie na dworze. ChÂłopaki juÂż siedzÂą w samochodzie. Tylko nie strĂłj siĂŞ dla Jamesa! – zaÂżartowaÂł, wynoszÂąc z pokoju cĂłrki spakowany kufer.
Ave rzuci³a mu mordercze spojrzenie. Martin Thornton nawet w setnej czêœci nie zdawa³ sobie sprawy jak bardzo jego ¿art by³ nie na miejscu. Jego jedyna córka by³a beznadziejnie zakochana w Jamesie Potterze od prawie czterech lat. Potrafi³a godzinami siedzieÌ przy oknie i wpatrywaÌ siê w niewielki domek naprzeciwko, gdzie mieszka³ wraz z rodzicami. W te wakacje obserwowa³a go bardzo czêsto, bowiem zamieszka³ u niego Syriusz Black i obaj wiele czasu spêdzali na œwie¿ym powietrzu. James by³ naprawdê genialnym œcigaj¹cym. W dodatku przez ca³y sierpieù opracowywa³ jak¹œ taktykê, a¿eby Gryffindor kolejny raz wygra³ rozgrywki Quidditcha.
BrÂązowowÂłosa spojrzaÂła w lustro i gÂłoÂśno wypuÂściÂła powietrze. Wiele by daÂła, Âżeby chociaÂż przez chwilĂŞ nie wyglÂądaĂŚ przy Jamesie jak zÂłapany we wnyki krĂłlik. CaÂłe szczĂŞÂście, Âże on i tak pewnie jej nie zauwaÂży nawet teraz, kiedy bĂŞdÂą jechaĂŚ jednym samochodem. Pokrzepiona tymi myÂślami wyszÂła z domu.
Ch³opcy stali obok samochodu i rozmawiali z jej ojcem. Martin uœmiechn¹³ siê ciep³o w stronê swojej jedynaczki.
- MyÂśleliÂśmy, Âże juÂż siĂŞ ciebie nie doczekamy – powiedziaÂł.
- CzeœÌ Ave! – zawoÂłaÂł Syriusz, a James skin¹³ jej na powitanie gÂłowÂą.
- Witajcie – odparÂła cicho. – Tato, widziaÂłeÂś gdzieÂś Wisielca Boba?
- JuÂż dawno siedzi w samochodzie.
- Wisielca Boba?
- Moja cĂłrka tak nazwaÂła kota – wyjaÂśniÂł uprzejmie Martin. – No dobrze, skoro wszyscy juÂż jesteÂśmy w komplecie, to pakujemy siĂŞ do samochodu. A swojÂą drogÂą, dlaczego chÂłopcy w tym roku nie docieracie na peron przy pomocy Sieci Fiuu?
Ku rozczarowaniu Ave James od razu zaj¹³ miejsce obok jej ojca, a ona by³a zmuszona siedzieÌ z ty³u razem z Syriuszem. Kiedy tylko wesz³a do œrodka na jej kolana w³adowa³ siê wielki, szary kocur.
- Jaka bestia – zachwyciÂł siĂŞ syn BlackĂłw. – MogĂŞ go pogÂłaskaĂŚ?
- Jasne – bÂąknĂŞÂła pod nosem.
- CaÂła sieĂŚ przy dworcu jest teraz od³¹czona. Nie sÂłyszaÂł pan o zabĂłjstwie Mildredy Hangstome? – zainteresowaÂł siĂŞ James. – Tato mĂłwi, Âże to mogli byĂŚ ci, ktĂłrzy nazywajÂą sami siebie ÂśmiercioÂżercami – wyjaÂśniÂł. – PonoĂŚ w jakiÂś sposĂłb obeszli zabezpieczenia Sieci Fiuu i w ten sposĂłb dostali siĂŞ do mieszkania biednej Hangstome.
- Czy to nie jest ta sprawa z pierwszej strony wczorajszego Proroka Codziennego? – podchwyciÂł Martin.
- Tak, dokÂładnie o to chodzi – przytakn¹³ skwapliwie James, a Ave pojĂŞÂła, Âże mogÂłaby sÂłuchaĂŚ jego gÂłosu do koĂąca Âżycia.
Uparcie wpatrywa³a siê w szybê, co i rusz zerkaj¹c na siedz¹cego z przodu szatyna. Wisielec Bob zd¹¿y³ ju¿ przemieœciÌ siê i siedzia³ w tej chwili na jej kolanach i kolanach uradowanego Blacka.
- Zaraz, zaraz… - Martin przystan¹³ na ÂświatÂłach i popatrzyÂł na siedzÂącego obok okularnika uwaÂżnie. – A dlaczego ÂśmiercioÂżercy mieliby zamordowaĂŚ zbierajÂącÂą starocie MildredĂŞ?
- Tato teÂż nie umiaÂł mi odpowiedzieĂŚ na to pytanie, ale moÂże miaÂła coÂś bardzo cennego?
- Nieciekawa sprawa – zakoĂączyÂł temat Martin. – Mam nadziejĂŞ, Âże aurorzy szybko dopadnÂą mordercĂłw i wsadzÂą ich do Azkabanu. ChÂłopaki, w tym roku SUMY, myÂśleliÂście o tym, co zamierzacie dalej robiĂŚ?
- ZostanĂŞ aurorem jak mĂłj ojciec – odparÂł natychmiast James.
- Ja chyba teÂż zostanĂŞ aurorem – mrukn¹³ Syriusz. – A ty Ave?
- Magomedykiem.
Br¹zowow³osa pomyœla³a nagle, ¿e przez ca³e cztery lata nauki nie zdo³a³a zamieniÌ z Syriuszem Blackiem tylu s³ów co dzisiaj. Tara jej tego nie daruje.
- No dobra, mÂłodzi ludzie, parkujemy i wysiadamy – zakomenderowaÂł Martin.
Jego cĂłrka zmarszczyÂła czoÂło, ale nic nie powiedziaÂła, gdy Syriusz Black pomĂłgÂł zaÂładowaĂŚ jej kufer na wĂłzek. To byÂło bardzo miÂłe z jego strony, ale wolaÂłaby jednak, gdyby to James Potter okazaÂł choĂŚ odrobinĂŞ zainteresowania jej jestestwem.
Martin przytuliÂł cĂłrkĂŞ mocno i ucaÂłowaÂł w czoÂło.
- Masz do mnie czĂŞsto pisaĂŚ, dobrze? I zachowuj siĂŞ przyzwoicie. Nie chcĂŞ znowu dostaĂŚ sowy od pani Sprout, ktĂłra doniesie mi, Âże razem z tÂą dziwnÂą IrlandkÂą wpakowaÂłyÂście siĂŞ w kÂłopoty, zrozumiano?
Ave chcia³a sprostowaÌ, ¿e to nie wina Tary, ¿e Leonore Worth postawi³a sobie za cel ¿ycia prowokowanie ich, ale da³a sobie spokój. W³aœciwie to nie mia³o ¿adnego znaczenia kto zacz¹³, skoro mog³a przez miesi¹c ogl¹daÌ poleruj¹ce puchary w Izbie Pamiêci Worth z Thais. Tamten szlaban by³ wart nawet wyjca, którego dosta³a Tara z domu.
- No, idÂź juÂż, bo chÂłopaki na ciebie czekajÂą.
- Pa, tato.
Dziewczyna odwróci³a siê i do³¹czy³a do stoj¹cych na uboczu Gryfonów. Swoj¹ drog¹ zdziwi³o j¹, ¿e tak cierpliwie na ni¹ czekali.
- James, jakbyÂś mĂłgÂł, to miej czasem oko na mojÂą latoroÂśl! – zawoÂłaÂł jeszcze Martin.
- OczywiÂście, proszĂŞ pana – odparÂł szatyn, ale Ave byÂła niemal pewna, Âże zapomni o swoim przyrzeczeniu, kiedy tylko przejdÂą przez barierkĂŞ na peron 9 i ¾.
- WÂłaÂściwie, to na ktĂłrym roku jesteÂś? – zapytaÂł jÂą Syriusz, kiedy we trĂłjkĂŞ szli w kierunku peronĂłw dziewiÂątego i dziesiÂątego.
- Mam tyle lat co ty.
- Ale…
- ÂŁapo, daj jej spokĂłj, to Puchonka. – przerwaÂł mu James. – MyÂślisz, Âże Lily przestaÂła siĂŞ na mnie boczyĂŚ?
- WrzuciÂłeÂś jej skĂłrĂŞ boomslanga do kocioÂłka. Pewnie nadal jest wÂściekÂła.
- Ty mnie do tego namĂłwiÂłeÂś…
Ave westchnĂŞÂła w duchu. Nie miaÂła najmniejszych szans u Jamesa Pottera, bo on zakochaÂł siĂŞ w Lily Evans. MoÂżliwe, Âże sam jeszcze nie zdawaÂł sobie sprawy ze swoich uczuĂŚ, ale brÂązowowÂłosa widziaÂła je jak na dÂłoni. PozostawaÂło jej jedynie mieĂŚ nadziejĂŞ, Âże pewnego dnia szatyn spojrzy na niÂą Âłaskawszym okiem.
Barierka ³¹cz¹ca perony numer 9 i 10 wygl¹da³a niepozornie i wcale nie magicznie.
- Przyspieszamy i po kolei. Ty Ave przechodzisz pierwsza – zakomenderowaÂł James.
Dziewczyna pokiwaÂła gÂłowÂą. Za chwilĂŞ znajdzie siĂŞ juÂż na peronie 9 i ¾ i ich drogi rozejdÂą siĂŞ. BĂŞdÂą siĂŞ co prawda czasem widzieĂŚ na zajĂŞciach, ale juÂż raczej nie zamieniÂą ze sobÂą nawet kilku zdaĂą. MoÂże gdyby byÂła GryfonkÂą miaÂłaby wiĂŞcej okazji do rozmowy z nimi?
- Trzy, dwa, jeden… JuÂż!
Ave gÂładko przeszÂła na drugÂą stronĂŞ. Peron nr 9 i ¾ tĂŞtniÂł Âżyciem. BrÂązowowÂłosa zaczĂŞÂła siĂŞ rozglÂądaĂŚ w poszukiwaniu Tary. Jak na zÂłoœÌ pierwszÂą osobÂą, jakÂą udaÂło jej siĂŞ zobaczyĂŚ byÂła Ida Thais. Ciekawe gdzie podziewaÂła siĂŞ jej przyjació³eczka?
W momencie, kiedy Ave zd¹¿y³a zauwa¿yÌ Leonore, Syriusz Black przeszed³ przez barierkê.
- NaprawdĂŞ miÂło byÂło ciĂŞ poznaĂŚ – powiedziaÂł, uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
Leonore Worth wÂłaÂśnie w tym momencie zaczĂŞÂła sztyletowaĂŚ brÂązowowÂłosÂą wzrokiem.
- Ciebie rĂłwnieÂż.
James Potter mia³ pecha. Rozpêdzony wjecha³ na peron i niemal natychmiast zderzy³ siê z wózkiem Lily Evans. Si³a uderzenia by³a tak du¿a, ¿e oboje upadli, a kufer z rzeczami Gryfonki otworzy³ siê i jego zawartoœÌ wysypa³a siê na chodnik.
- Jamesie Potterze, jesteÂś przekleĂąstwem mojego Âżycia, wiesz?! – ryknĂŞÂła rudowÂłosa.
Syriusz zachichotaÂł, zanim zdaÂł sobie sprawĂŞ, w jak zÂłej sytuacji znalazÂł siĂŞ jego przyjaciel.
- To ja juÂż chyba pĂłjdĂŞ – mruknĂŞÂła Ave. – Zdaje mi siĂŞ, Âże wÂłaÂśnie zobaczyÂłam koleÂżankĂŞ.
Br¹zowow³osa czym prêdzej ruszy³a w kierunku poci¹gu. S³ysza³a jak za jej plecami Lilly Evans wyznawa³a Jamesowi nienawiœÌ do grobowej deski.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?