Bohaterowie: własna postać.

Mam dla Was złą wiadomość.

Wszyscy umrzecie.

Mimo najszczerszych chęci i tysiąca argumentów nie zostaniecie oszczędzeni. Umrzecie jak wielu ludzi, wiele zwierząt i roślin przed Wami. Gdy przyjdzie co do czego – nie panikujcie. To jest bez sensu, bo i tak stanie się to co ma się stać. Nie utrudniajcie niczego.

Chyba powinienem się przedstawić, a przynajmniej wydaję mi się, że Wy, ludzie, uważacie to za swego rodzaju kulturalne działanie. Nie zastosuję się jednak. Dowiecie się w swoim czasie kim jestem.

Pierwsza zasada, którą wyznaję brzmi: „nie zadawaj się z żywymi”. Nawet jeżeli ich dusza mnie wzywa, opieram się. Zawsze to działało. Teraz nie zdołałem się powstrzymać. Dusza małej dziewczynki tak mnie zaintrygowała, że przybyłem, obserwowałem jej śmieszne, krótkie życie.

Pamiętam, że deszcz mocno bębnił w delikatne szkło okiennic. Na nierównych, kamiennych ulicach w szybkim tempie potworzyły się przeogromne kałuże. Panika ludzi, którzy pierwszy raz w swoim życiu znajdowali się w centrum tak mocnej ulewy, zmuszała ich do chowania się w piwnicach. Tylko w jednym jedynym domu na Magnolia Crescent głowy zaprzątano sobie czymś całkiem innym niż nawałnica. Otóż w bólu, krzyku, radości i miłości na świat pchała się mała Isabella Collins. Jej rodzice, pracownicy Ministerstwa Magii, z chwili na chwilę odnotowywali w pamięci najszczęśliwszy dzień w ich życiu. Oto narodziła się ich pierwsza córka.

Od początku Bella zdradzała się z tajemnicą rodziców. Często w towarzystwie normalnych osób podnosiła ciężkie przedmioty, umożliwiała latanie tym lżejszym czy nawet ożywiała zwierzęta, co chyba nawet jak na czarodzieja jest bardzo silne. James i Annie po każdym spotkaniu musieli czyścić pamięć swoim gościom, aby ich sekret nie ujrzał światła dziennego.

Minęło dziesięć lat odkąd Isabella bawiła się domem – raz ni stąd ni zowąd stawał w płomieniach, kolejny zaś tak samo się gasił. Przerażeni sąsiedzi zadzwonili wówczas po policję, straż i wszystkie inne służby.
Dziś ma lat jedenaście. Dokładnie wczoraj, równo z sową z Hogwartu, je skończyła. Od dawna rodzice opowiadali jej i młodszemu synowi – Davidowi, o wspaniałościach tego Zamku. A już wkrótce miała zawitać w jego progach.

Mamo, ale będziesz do mnie często pisała? - spojrzała na nią błagalnym wzrokiem.
Codziennie – odpowiadała ze szklanymi oczami Annie.

Na pożegnanie uścisnęły się bardzo mocno i ze łzami weszły do samochodu, w którym szybko przedostali się na King's Cross. Całą rodziną przebiegli przez barierkę, znaleźli dobre miejsce w jeszcze pustym Ekspresie do Hogwartu i pożegnali się raz jeszcze. Teraz z pewnością ie brakowało łez, choć Isabella była bardzo podekscytowana wyjazdem, David co chwilę na opis szkoły powtarzał „super”, albo „nieźle”, James był równie szczęśliwy jak córka, a Annie w pewnym stopniu cieszyła się, że największa bałaganiara z jej rodziny wyjeżdża i będzie wieczny porządek w mieszkaniu.

Bella uczyła się całkiem dobrze, czytała dużo książek, korzystała z wspaniałości Hogwartu, nieźle latała na miotle... Była tak szczęśliwa jak nikt, co tylko zwiększało moje zdenerwowanie. Na wszelkie sposoby chciałem ją zabrać z tego świata. I postanowiłem to zrobić, postanowiłem skończyć z nią pod koniec pierwszego roku. Prawie się udało, niewiele brakowało do tego, aby zginęła, jednak nie wiem jakim cudem, wymknęła mi się. Moja furia przewyższała wszystko inne, chciałem aby cierpiała i znalazłem świetny powód.

Wakacje na Magnolia Crescent całej rodzinie upłynęły radośnie. David również dostał list z Hogwartu, zakupy na Pokątnej były bardzo zabawne, opowiadania jak jest na wspaniale na miejscu nigdy się nie kończyły... Ale czas wolny jak zawsze dobiegł końca. Oboje dzieci spakowane wsadzono do samochodu i przewieziono na pociąg. Tym razem mieli pewne trudności, z czego wynikło ich spóźnienie i brak miejsc, ale w końcu znaleźli jakieś fotele.

Młody Collins się nie zawiódł, było dokładnie tak samo jak opisywała wcześniej siostra i rodzice. Co chwilę wzdychał widząc pełno magii, mimo, iż w domu również miał okazję to zobaczyć. Szkoła jednak dla niego to nie to samo co dom, wiedziałem o tym. I chciałem to wykorzystać.

W trakcie przejazdu z Londynu do Hogwartu zabiłem jej Davida. Udało mi się. Cała rodzina była w rozterce, ale zaintrygowało mnie najbardziej to, że Isabella trzymała się całkiem dobrze. Odszedłem, czekałem na stosowny moment.

Kłamstwem by było jakbym powiedział, że w ogóle się nią nie interesowałem, bo były chwile złamania kiedy ją odwiedzałem.

Kolejną próbą było zawalenie jej domu rodzinnego w trakcie kolejnych wakacji. Zginęli jej rodzice, ale ona ponownie uszła z życiem. Żałowałem, że nie zabrałem jej z tego świata gdy była bezbronnym dzieckiem. Ponownie ją zostawiłem.

Wróciłem gdy była staruszką, teraz bez żadnym ogródek poszła ze mną. Spotkała się z rodziną. Wyglądali razem pięknie, cieszyli się, że znowu są razem. Nigdy nie wyjawiłem im, dlaczego stało się tak , a nie inaczej. Jestem Śmiercią, mam prawo do wszystkiego, nieprawdaż?

Do tej pory wspominam ją, choć minęło wiele, wiele lat. Miała wspaniałe życie mimo tylu trudności. Jako jedna z nielicznych świetnie je wykorzystała. Nie będę opisywał jak, bo sami powinniście zastanowić się nad tym, co zrobić aby życie było lepsze. Powiem wam tylko jedną z rzecz jaką kochała: książki.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.