Rozdziały: [1].

10 LAT WCZEŚNIEJ

Deszcz.
W okna ogromnej, starej posiadłości uderzały spadające z nieba krople. Samotnie spływały po szybie, nie zwracały niczyjej uwagi. To znaczy.. prawie niczyjej.
Czarnowłosy chłopak, siedząc w swym pokoju i rozmyślając, patrzył na nie z pewnym podziwem. Deszcz jest taki piękny... Pojawia się tak nagle, zasiewając smutek w sercach ludzi, a potem znika bez ostrzeżenia i znów zasmuca, bo wszyscy zdążyli się do niego przyzwyczaić. Urok zwykłej, spadającej z nieba wody zawsze nim wstrząsał. Szczególnie, kiedy ojciec znów zamykał go w pokoju.
- Genji!
Drzwi gwałtownie się otworzyły i stanął w nich starszy o parę lat brat chłopca. Spojrzał na niego z góry, krzyżując ramiona na piersi.
- Ojciec wzywa na kolację.
- Nie chcę - odparł obojętnie Genji i ponownie wrócił do podziwiania pogody za oknem. - Odejdź, Hanzo.
Starszy zmarszczył brwi, wyraźnie starając się opanować.
- Masz się stosować do zasad tej rodziny...
- Jestem synem głowy Shimada. Nie możesz mi mówić, co mam robić. - Genji obrzucił brata przelotnym spojrzeniem i uśmiechnął się delikatnie.
Wściekły Hanzo jedynie warknął i wyszedł, zatrzaskując za sobą drzwi.

To nie była pierwsza taka sytuacja. Posiadłość, w której mieszkali bracia, należała do słynnej arystokratycznej rodziny w Japonii. Jako rodzina czarodziejów mieli pewne przywileje, byli bardzo szanowani w świecie magii. Dla mugoli natomiast byli czymś w rodzaju mafii, która przekrętami dorobiła się fortuny. I taka z grubsza była prawda. Używali magii w różnych niewygodnych sytuacjach, z każdym pokoleniem rosnąć w siłę. Ojciec Hanzo i Genji’ego był głową całej rodziny, poważanym przyjacielem i doskonałym szefem. Pobłażał synom, więc mogli pozwolić sobie na wszystko. Hanzo nigdy nie sprzeciwiał się woli innych członków rodziny. W przyszłości sam miał stanąć na jej czele, więc od najmłodszych lat uczył się na przywódcę, a miał do tego niebywałe zdolności. Genji natomiast mało interesował się rodziną i jej problemami. Zawsze patrzył najpierw na swoje dobro, a potem na cudze. Miał powszechną opinię playboya, z którą nawet nie próbował się kłócić. I tak mijały lata, rok za rokiem, do pewnego momentu.
Kiedy Hanzo miał 21 lat, a Genji 18, zmarł ich ojciec. Starszy z braci, przygotowany do swojej roli, objął stanowisko przywódcy. Bardzo nie odpowiadało mu zachowanie Genji’ego. I w końcu musiało dojść do konfrontacji.

- Zachowuj się tak, jak przystało na członka rodziny Shimada!
Byli właśnie w jednej z letnich rezydencji, zdecydowanie mniejszej i ubożej urządzonej. Przenieśli się tam ze względu na napięte ostatnio stosunki z rządem.
Genji westchnął z irytacją i wbił w brata kpiące spojrzenie.
- Nie rozśmieszaj mnie, bracie - prychnął chłopak, opierając się bezceremonialnie o kolumnę, wspierającą dach.
Hanzo zacisnął dłoń na różdżce. Od dawna juz nie musiał jej używać, nie chciał tego robić, a na pewno nie w kierunku własnego brata.
- Nie zmuszaj mnie do użycia siły, Genji. Toleruję twoje wybryki ze względu na ojca, ale zdecydowanie odradzam ci wystawiania mojej cierpliwości na próbę.
- Spróbuj tylko! - wrzasnął Genji i rozpostarł ramiona w geście wyzwania. - Na co czekasz?
- Nie chcę z tobą walczyć!
- W takim razie przestań zawracać mi dupę!
Twarz Hanzo paskudnie się wykrzywiła, kiedy unosił różdżkę nad głowę, ze słowami zaklęcia na ustach. Jasny promień wystrzelił z jej końca prosto w stronę Genji’ego. Chłopak uskoczył, zaklęcie jednak trafiło w kolumnę.
Bracia popatrzyli po sobie z przerażeniem, gdy kamienna kolumna rozsypała się, a fragmenty dachu zaczęły odlatywać.
- GENJI!
Wrzask Hanzo rozniósł się echem po rezydencji, która w kilku chwilach zaczęła zmieniać się w ruinę. Jego brat jeszcze przed chwilą stał tuż przed nim. Teraz przykrywał go gruz.
- Genji.. Genji, nie!
- Panie Shimada, musimy uciekać! - Jeden z członków rodziny chwycił mocno ramię Hanzo i szarpnął go, ratując przed śmiercionośnym kawałkiem sufitu.
- Ale Genji..
- Nie możesz mu pomóc.
Ewakuacja rezydencji nastąpiła bardzo sprawnie. Wszyscy wyszli z niej cało. Wszyscy, oprócz jednego.
- Muszę po niego wrócić. Muszę. Ja... - Hanzo powoli odchodził od zmysłów. Ponownie zwrócił się do rezydencji, której wejście po kilku sekundach całkowicie się zapadło.
Hanzo wolno osunął się na kolana. Ze strachem wpatrywał się w gruzy, przed oczami skakał mu obraz przygniecionego brata. Zacisnął powieki, starając się odgonić napływające ze łzami obrazy. Nie, nie, nie... To nie mogło się tak skończyć...
Pod gwieździstym niebem dało się słyszeć pełen rozpaczy wrzask. W umyśle Hanzo cały czas przewijał się jeden obraz. Jedna myśl.

- Genji... Przepraszam...

***

Po kilku dniach od śmierci Genji’ego, Hanzo zdecydował się zrezygnować z bycia głową rodziny Shimada. Dobrowolnie udał się na wygnanie. Ogromne poczucie winy zaczęło mieszać mu w głowie, nie mógł się skupić, cały czas plątał słowa. Nie chciał już widzieć niczego, co było związane z Genji’m. Dlatego odszedł, w poszukiwaniu honoru i odkupienia. Od tamtej pory włóczył się po Japonii, starając się przestać żyć przeszłością. Mimo to nigdy nie zapomniał. Zabił brata, ale to nie przeszkadzało w oddawaniu mu czci. Kochał go, był jego rodziną. Co roku więc przybywał do kaplicy Shimada i tam modlił się za duszę brata, oddając mu zasłużoną cześć. Rok w rok, przychodził tam z nadzieją, że jego cierpienie kiedyś się skończy.

Z czasem jednak nawet to do końca w nim umarło.

***

- Hanzo! Przestań bujać w obłokach i skup się choć trochę na tym, co do ciebie mówię.
Szatyn podniósł spojrzenie mądrych, piwnych oczu na stojącego przed nim starszego mężczyznę. Był wykwintnie ubrany, na dłoniach miał kilka sygnetów.
- Gdybyś nie był najlepszym zabójcą po tej stronie globu, wyrzuciłbym cię stąd na zbity pysk.
Hanzo zbył uwagę milczeniem. Nie zamierzał nawiązywać słownej konfrontacji. Teraz miał jeden powód istnienia: wyeliminować cel. Nic więcej się nie liczyło. Odwrócił się więc na pięcie i zniknął w mroku. Schował pokrytą zarostem dolną część twarzy za chustą. Na odkryte ramiona, które pokrywały tatuaże z wizerunkami smoków, narzucił czarny płaszcz.
Rodzina Shimada zawsze fascynowała się smokami. W świecie magii krążyły plotki na ich temat. Że posiadają wiedzę o pradawnych zaklęciach, że strzegą ich bardziej niż cokolwiek innego. Uważali się za wybranych przez smoki. I Hanzo wiedział, że to prawda. Tylko członkowie rodziny Shimada potrafili wyczarować ducha smoka, który sprawuje nad nimi pieczę.
Tak przynajmniej myśleli.
Teraz to jednak nie miało znaczenia. Po rozpadzie klanu nie został już nikt wierny rodzinie. Prawie nikt. Hanzo wciąż miał wiedzę o tym zaklęciu. Tym jednym, które dowodziło jego wartości.
Błyskawicznie wspiął się na jedno z drzew i zaczął przemieszczać się po gałęziach w stronę świateł pobliskiego miasta.
Czas do pracy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?