Bohaterowie: Ron Weasley .

Dzień w Hogwarcie rozpoczął się jak zawsze. Dwójka najlepszych przyjaciół obudziła się o ósmej. Zanim się ubrali i poszli na śniadanie zdążyli pojedynkować się na poduszki i zaczaić przy żeńskich dormitoriach.
Po ponad godzinie Ron i Harry przebrali się w szaty, opuścili sypialnię Gryfonów i udali się po schodach do Wielkiej Sali.

Hermiona z upiętymi w kucyk włosami siedziała już przy ławie zastawionej talerzami i półmiskami z jedzeniem. Pogrążona była w czytaniu nowej lektury "Co zrobić gdy zaatakuje cię sedes - czyli zaklęcia obronne". Widząc zbliżających się do niej Rona i Harry'ego zatrzasnęła grubą, poszarpaną księgę.
- Cześć - powiedzieli równo, zerkając w kierunku Gryfonki.
- Raczyliście się w końcu zjawić - odburknęła Hermiona wzburzonym tonem. - Jest już pół do dziesiątej!
Chłopcy popatrzyli po sobie posępnie. Wiedzieli, że coś innego musiało spowodować ostry ton koleżanki.
Ron pomyślał, że może to nie najlepszy moment na wyznanie uczuć darzonej sympatią dziewczynie, ale zbierał się w sobie tak długo...
- Hermiono... - wydusił z siebie zawstydzony chłopak.
Dziewczyna poczerwieniała ze złości na twarzy i odrywając wzrok od ponownie otwartej księgi, utkwiła spojrzenie w Ronie.
- No ten... - zaczął się krztusić. - Masz dziś wyjątkowo ładną c-cerę - prawie wyszeptał Ron.
Hermiona spoglądała podejrzliwie na kolegę.
Harry siedział tam przez cały ten czas, lecz nawet nie zwrócił na nich uwagi.
- Ronaldzie... Czyżbyś stwierdzał, że wcześniej miałam brzydką cerę? - odpowiedziała nieco oburzona Hermiona.
Nagle ku jej zaskoczeniu Ron wybiegł z Wielkiej Sali.
Harry uniósł głowę znad talerza z owsianką i zmierzył Hermionę chłodnym spojrzeniem.
- Zraniłaś jego uczucia - powiedział z wyrzutem do Gryfonki, która znów zajęła się czytaniem.
Ta odburknęła tylko, że nic mu nie będzie.
Nagle Harry dostrzegł Rona zbliżającego się do nich z powrotem dziarskim krokiem.
Zmierzył Hermionę przenikliwym spojrzeniem jak to zwykł robić Snape i sięgną po naczynie wypełnione udkami kurczaka.
- Nic dziś nie jadłem - dodał Ron wychodząc, śliniąc się i przytulając do siebie miskę.

- Teraz tylko wy mi pozostałyście, kurczaczki... - mówił przygnębionym i cichym głosem do półmiska, siedząc na jednym z foteli w Pokoju Wspólnym Gryfonów.
- Tylko wy mnie rozumiecie - ciągnął dalej Ron. - Ta Hermiona zlekceważyła mój komplement.
Już miał ugryźć udko, gdy nagle usłyszał jakiś cichy pisk.
Ron osłupiał. Rozglądał się dookoła patrząc, kto mógł wydać z siebie ten dźwięk, lecz w pokoju prócz niego nie było nikogo.
- Tu jestem, to ja - wyszeptało skromnie udko.
Ron wzdrygnął się i utkwił swój wzrok w gadającej części kurczaka.
- Słuchałam cię cały czas. Nazywam się Rose, Rose Chicken.
Ron ze zdumienia otworzył usta, ale szybko je zamkną, aby małe udko nie pomyślało, że chce je zjeść i pośpiesznie odpowiedział: - Ja jestem Ron, Ron Weasley.
Na twarzy małego udźca pokazały się złote rumieńce.
Ron szybko zapomniał o uczuciu do Hermiony i zrozumiał że poznał miłość swojego życia.

***
Ron po poznaniu Rose, zabrał ją na błonia Hogwartu. Wiatr delikatnie muskał przyprawy udka i czochrał włosy chłopaka.
Z każdą minutą spędzoną z tym udkiem Ron wiedział, że to z nią chce przeżyć resztę swojego życia. Był ciekaw, co ten uroczy przysmak może skrywać pod grubą panierką. Pogrążony w marzeniach nie dostrzegał, że wsadził jej palec do oka.
- Ron... Ronaldzie! - wykrzyknęło ostro lecz z gracją udko.
Kochaś wyrwał się nagle z półsnu i odsunął dłoń od Rose.
- Przepraszam - powiedział przyciszonym tonem Ron.
- Ronaldzie...Jesteś tak mało uczuciowy! Nie będę marnować na ciebie czasu - dodała zdenerwowana Rose.
Udko nie rzucało słów na wiatr. Po chwili pokuśtykało na jednej kości w stronę szkoły.
Uczucia chłopaka znów zostały zranione... i to z jakiego powodu? Bo wsadził dziewczynie palec do oka. Był zrozpaczony.

- Harry zrozum, ja ją kochałem! - zwierzał się najlepszemu przyjacielowi.
- Oj cicho bądź Ron, jest po północy. Inni Gryfoni chcą spać - tłumaczył mu twardo Harry.
Ron opadł na poduszkę, która wydała mu się twarda jak głaz. To zapewne od rwącego bólu głowy, który pojawił się przez płacz.
- Uspokój się, bo zachorujesz na kurczakoholizm! - tłumaczył zmartwiony przyjaciel.
- Idę do łazienki się odświeżyć - burknął ponuro Ron nie zwracając uwagi na słowa Harry'ego.
Po drodze do toalety zdążył potknąć się o buty Seamusa i stołek przy łóżku Neville'a, ale jakoś udało mu się dojść.
Nerwowo zaczął chlapać sobie w twarz zimną wodą. Zaświecił światło po czym spojrzał w lustro. Zamiast swojego odbicia ujrzał... Dorodne, soczyste i złociste udko!
- Aa-aaa! - wykrzyczał zduszonym głosem.
Przerażony biegł do łóżka aby poradzić się Harry'ego co ma robić, ale odkrywając kołdrę z przyjaciela, nie zobaczył przyjaciela tylko panierowane udko.
- Co się drzesz, Ron?! - krzyknął Harry. Lecz chłopak zrozumiał tylko "Zjedz mnie!" po czym upadł sztywno na podłogę.
Harry pochylił się i powiedział na głos:
- Wykończył go kurczakoholizm....

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.