Bohaterowie: Hermiona Granger, własna postać.

Kopciuszek - wersja magiczna.



Hermiona usiadła na brzegu łóżka. W maleńkiej buzi dziecka lśnił ogromne orzechowe oczy.

- Mamusiu... – szepnęła dziewczynka. – Opowiedź mi bajkę.

Hermiona uśmiechnęła się, pogładziła córeczkę po lekko miedzianych włoskach i zaczęła opowiadać.



Dawno, dawno temu, za siedmioma górami, za siedmioma lasami, żył sobie pewien mężczyzna wraz z córeczką. Jego żona umarła, a on kochał swoją córkę i pragnął by miała pełną rodzinę….

- Mamusiu czemu ona umarła? Nie mógł jej ocalić czarami? – zapytało zasmucone dziecko.

- Niestety nie kochanie.

- Czy to byli mugole? – zapytała ciekawie dziewczynka.

- Tak króliczku. To jest bajka o mugolach. Opowiadała mi ją twoja babcia.

- Mamo… To nie będzie miła bajka. Zrób tak żeby oni nie byli mugolami. Przecież możesz! Ty możesz wszystko!

Hermiona zamyśliła się. Pragnęła aby jej dzieci tak samo kochały świat czarów jak i mugoli. Wiedziała jednak, że dziewczynka nie zaśnie dopóki bajka nie będzie odpowiednio magiczna.

- No dobrze, to jeszcze raz . – powiedziała i rozsiadła się wygodniej.



Dawno temu, w miejscu położonym o wiele godzin lotu miotłą od naszego domu, mieszkał sobie pewien czarodziej. Miał on wspaniałą żonę i córkę. Niestety, żona zginęła w nieszczęśliwym wypadku. Była bardzo zdolna jednak lubiła eksperymentować.

Czarodziej pragnął, aby jego córka miała pełną rodzinę, dlatego ożenił się ponownie. Jego wybór padł na czarownicę czystej krwi z zamożnej rodziny, która miała już dwie córki.

Wszystkie trzy dziewczynki uczęszczały do Hogwartu, jednak były w różnych domach. Córki macochy należały do Slytherinu, a córka czarodzieja imieniem Luna do Ravenclawu.

Czarodziej po kilku latach zmarł. Gdy dziewczyny ukończyły szkołę, powróciły do domu. Dwie córki macochy były złe i leniwe. Bardzo słabo czarowały dlatego też nie podjęły żadnej pracy. Macocha nie pozwoliła również odejść z domu biednej Lunie. Rzuciła na nią klątwę Imperiusa i zmusiła do pracowania. Musiała dla nich sprzątać, prać i gotować.

Biedna Luna, która była dobrą, zdolną czarownicą i marzyła o innym życiu, musiała od rana do nocy ciężko pracować i usługiwać swej macosze oraz złym przyrodnim siostrom.

Pewnego dnia do dworku przyleciała wielka, piękna, śnieżna sowa. Przyniosła w dziobie list do wszystkich mieszkanek domu.

Bardzo zamożny czarodziej z książęcego rodu wydawał bal, na który zapraszał wszystkie czarownice na wydaniu.

Macocha oczywiście nie zamierzała pozwolić, aby Luna wybrała się na bal. Zmusiła jednak dziewczynę, aby ta ważyła całe dnie i noce upiększające eliksiry dla jej córek. Dziewczyna pracowała tak przez tydzień.

Przyszedł wreszcie dzień balu.

Obydwie siostry Luny, magicznie upiększone, oraz przebrane w modne suknie, były gotowe do drogi.

Ponieważ nigdy nie udało im się zdać egzaminu teleportacji, musiały wybrać się powozem.

Macocha nie wiedziała jednak, że Luna zaczyna zwalczać w sobie zaklęcie, które na nią rzuciła. Młoda czarownica zapłakała gorzko gdy zatrzasnęły się drzwi. Zrozumiała, że ona sama nawet jeśli by chciała teleportować się na bal, nie ma w co się ubrać. Dom był również obłożony silnymi zaklęciami, które nie pozwalały jej się z niego wydostać.

Nagle, z donośnym pyknięciem pojawiła się przed nią domowa skrzatka.

- Kim jesteś ? – Zapytała zaskoczona Luna.

-Jestem domową skrzatką twojej rodziny dobra panienko. – odpowiedziała. – Na imię mi Blinka i chcę pomóc panience!

- Nie można mi już pomóc. – Odpowiedziała Luna ze smutkiem.– Nie mogę teleportować się z tego miejsca. Nie mam też z czego wyczarować sobie sukni.

- Blinka ma suknię dla panienki! – odparła wesoło skrzatka. Po chwili pomagała przymierzyć piękną szatę z błękitnego aksamitu młodej czarownicy. Podarowała jej również śliczne szklane pantofelki.

Luna cieszyła się i klaskała w ręce. Nie potrzebowała upiększających eliksirów ponieważ sama była naturalnie śliczna.

- A teraz Blinka zabierze Panienkę na bal. – powiedziała skrzatka. – Ale Panienka musi pamiętać, że trzeba wrócić tu przed złą macochą.

Skrzatka wyjęła z kieszonki sukieneczki, którą nosiła, czekoladową żabę.

- Ukryj ją dobrze Panienko, to świstoklik. Odlatuje o północy. Musisz na niego zdążyć. W przeciwnym razie nie uda Ci się powrócić do domu tak, by macocha niczego nie zauważyła.

Luna podziękowała i schwyciła skrzatkę za rękę. Po chwili wylądowały na schodach przed dworem księcia. Skrzatka pożegnała się i ukryła świstoklik w krzewie, który rósł tuż obok.

Luna natomiast weszła na salę. Wyglądała tak pięknie, iż nikt jej nie rozpoznał.

Książę, gdy ją ujrzał zakochał się z miejsca. Tylko ją prosił do tańca i częstował frykasami.

Wybrali się również na przechadzkę. Luna nie chciała mu jednak zdradzić ani swojego imienia, ani pochodzenia. Bawiła się wspaniale.

Nagle zegar zaczął wybijać północ. Luna szybko podziękowała księciu i pobiegła w stronę krzewu. Biegła tak szybko, iż nie zauważyła, że z kieszeni wypadła jej różdżka.

Chwyciła w ostatniej chwili czekoladową żabę i teleportowała się do domu.



Kiedy macocha i siostry wróciły, zastały ją już pogrążoną w głębokim śnie. Odświętną szatę ukryła dobrze w skrytce pod podłogą swojego pokoju.

Następnego dnia, koło południa do dworu w którym mieszkały czarownice zawitali niezwykli goście. Domowy skrzat skłonił się nisko macosze i córkom przedstawiając swego pana. Był to książę, który teleportował się od domu do domu poszukując swej ukochanej.

Obydwie siostry zaczęły upierać się, że to właśnie one spędziły wczoraj wieczór z księciem i dziwią się, że nie poznaje żadnej z nich.

Książe wyjął z kieszeni różdżkę i rzekł:

- Ta, która rzuci nią zaklęcie, zostanie moją żoną.

Pierwsza próbowała starsza siostra. Chciała sprawić, aby wazon poleciał w górę. Gdy tylko skierowała na niego różdżkę, wazon pękł z głośnym trzaskiem.

- Oj, nie ty jesteś moją miłą – odparł książę i podał różdżkę drugiej z sióstr.

Ta z kolei próbowała przemienić kamień w mysz. Mimo wielu prób nic jej się nie udało. Kamień dalej leżał i był tylko zwykłym kamieniem.

Książę, miał już odjeżdżać gdy Luna wybiegła na podwórko.

- Daj i mi spróbować wasza wysokość! – krzyknęła.

Książę odwrócił się i z lekkim wahaniem podał różdżkę dziewczynie. Macocha i siostry przekrzykiwały się nawzajem, by temu zapobiec, ale było za późno.

Gdy tylko różdżka zetknęła się z palcami dziewczyny, wystrzeliły czerwone iskry. Luna uśmiechnęła się i naprawiła jednym zaklęciem wazon, a drugim przemieniła kamień w mysz. Książę rozpoznał w niej teraz swoją ukochaną. Zabrał ją do dworu, poślubił i żyli długo i szczęśliwie. Koniec.



Hermiona odetchnęła. Jej córeczka spała. Czarownica czule pocałowała główkę dziecka, zdmuchnęła świecę i wyszła z pokoju.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.