Rozdziały: [1].

- Idą tu, widzę ich na wzgórzach!- krzyknął Finbar, odskakując od okna.
Jego żona Philomena trzymała w ramionach ich malutką córeczkę, kołysząc ją nerwowo. - Za chwilę eliksir powinien zadziałać, zabierz ją do łazienki i wyślij wiadomość - rozkazał.
- Nie chcę cię tu zostawiać - powiedziała ze łzami w oczach.
Finbar podszedł do żony i przytulił ją, wiedząc że robi to po raz ostatni.
- Kocham cię i uważam za cholernie niesprawiedliwe fakt, że dane nam było spędzić ze sobą tak mało czasu, nie mówiąc już o naszej małej. -
Tu pogłaskał córkę i ucałował jej małą główkę. - Jak tu wejdą, spróbuję ich zatrzymać, a ty rób swoje. - Pokiwała kłową. - No idź już. Kocham cię, Phiphi.
- Kocham cię - wyszeptała Philomena, po czym pobiegła do łazienki.
Gdy zamknęła drzwi za zatrzask, odsunęła kosz na brudne ubrania i wycelowała różdżką w podłogę. - Adflige occulta.
Płyta w podłodze podniosła się i ukazała dziurę, gdzie mieścił się koszyk i mała walizka. Philomena włożyła córkę do koszyka i pocałowała w czoło. Dziewczynka usnęła.
- Kocham cię, Astorio. Tak bardzo mi przykro, że nie dorośniesz przy nas i nie dowiesz się jak bardzo cię kochamy.
Usłyszała hałas i podniesione głosy. Szybko zamknęła kryjówkę i rzuciła na nią kilka zaklęć ochronnych.
Mimo dużego poruszenia i świadomości, że jej mąż, jej największa miłość, że jej cały świat za moment umrze i że ona zaraz po nim straci swoje życie, otworzyła okno i wyczarowała cielesnego patronusa z wiadomościami. Pierwsza do Severusa Snape'a.

Przyszli po nas, przyszli nas zgładzić, Severusie. Ukryłam ją tak jak mi pokazałeś. Zawsze byłeś moim najlepszym przyjacielem, dlatego moją ostatnią prośbą jest to, byś jako ojciec chrzestny Astorii nigdy nie pozwolił jej skrzywdzić. Chroń ją za wszelką cenę. I nie miej wyrzutów, to nie twoja wina. Dziękuje ci za wszystko. To był zaszczyt nazywać się twoją przyjaciółką, Severusie.

Następna wiadomość była dla Remusa.

Mój ukochany braciszku, co ja bym bez ciebie zrobiła? To dzięki tobie te ostatnie miesiące ukrywania się były do zniesienia. Astoria jest tam, gdzie miała być. Wiesz co masz robić.
Kocham cię, Luniaczku.

W szparze między drzwiami ujrzała zielone światło, wiedziała co to oznacza.
Prędko wysłała patronusa i zamknęła okno.
Patrzyła jak po raz ostatni jej srebrzysty motyli opiekun leci wykonać jej wole.
Ktoś natarczywie zaczął dobijać się do drzwi. Philomena, nie czekając ani chwili dłużej, otworzyła je i stanęła twarzą w twarz z Waldenem Macnairem i Antoninem Dołohowem.
- Przyprowadźcie ją tu! - rozbrzmiał zimny głos, który tak często prześladował czarownice w koszmarach.
Złapali ją pod ramiona i wyprowadzili do salonu.
Przy kominku na kremowym dywanie leżało nieruchome ciało należące do Finbara. Wyrwała się z rąk Śmierciożerców i podbiegła do męża.
- Nie!- ryknęła przeraźliwie. - Dlaczego?!
Cała we łzach złapała za dłoń męża i przyłożyła ją sobie do twarzy.
- Zawiedliście mnie - odezwał się Czarny Pan.- Myślałem, że natknę się tu na przynajmniej jednego członka Zakonu Feniksa. Nie potrzebnie ich zabrałem .- Wskazał bladym palcem na swoich towarzyszy. - Widocznie nie jesteście dla nich aż tak ważni - powiedział, krzywo się uśmiechając.
- Nie wysługujemy się innymi tak, jak ty to robisz. Nie chcieliśmy by ktoś dla nas zginął. - Na chwilę zapadła głucha cisza, ale to nie spłoszyło Philomeny. - Nasza śmierć nie ujdzie ci na sucho!- Voldemort się zaśmiał.
- Tak samo jak śmierć innych czarodziei oraz mugoli. - Śmiech złego czarnoksiężnika był coraz głośniejszy. - W końcu znajdzie się ktoś, kto cię pokona, wiesz o tym. Nikt nie żyje wiecznie.
Czarny Pan zaprzestał rechotać.
- Mylisz się - powiedział, celując różdżką w kobietę.- Tylko ja będę żyć wiecznie. Avada Kedavra!
- Żegnaj - pomyślała, zamykając zapłakane oczy.
Rozbłysło się te samo zielone światło, Philomena padła martwa.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.