Bohaterowie: Inne.

Notka odautorska: Inspirowa³am siê wersj¹ ksi¹¿kow¹ tej sceny. W fandomie HP w zasadzie ju¿ nie siedzê i niewiele pamiêtam z ksi¹¿ek, wiêc przepraszam, jeœli wkrad³ siê jakiœ b³¹d albo charakterystyka postaci jest niezgodna z kanonem.

Wypowiedzi w dialogach pochodzÂą z oficjalnego polskiego tÂłumaczenia Harry’ego Pottera i InsygniĂłw ÂŚmierci.

~*~
Zimny wiatr poruszaÂł liœÌmi wysokich drzew gĂŞsto zaroÂśniĂŞtego lasu, wywoÂłujÂąc szelest. W szeleÂście tym jawiÂła siĂŞ zÂłowroga groÂźba, a moÂże raczej przepowiednia, jak czarny kot przecinajÂący drogĂŞ, jak cisza przed burzÂą – zwiastun czegoÂś niedobrego.

ParĂŞ krokĂłw przed niÂą, tyÂłem staÂł Mroczny Pan. GÂłowĂŞ miaÂł opuszczonÂą a oczy – jak siĂŞ spodziewaÂła – zamkniĂŞte. Skupiony ani drgn¹³. WzdÂłuÂż ciaÂła opadaÂły mu rĂŞce – dÂługie, biaÂłe niczym kreda palce prawej dÂłoni zaciskaÂły siĂŞ mocno wokó³ ró¿dÂżki. Pod innym kÂątem moÂże nawet dostrzegÂłaby naprĂŞÂżone, niebieskie ÂżyÂły, tak silny byÂł to uÂścisk.

Nagini wiÂła siĂŞ niecierpliwie w swej klatce, prowokujÂąc drÂżenie i koÂłysanie krat.

Narcyza staÂła obok mĂŞÂża, zgarbiona i niespokojna. Co jakiÂś czas zerkaÂła ukradkiem na Lucjusza, ale on tego nie zauwaÂżaÂł. Twarz miaÂł napiĂŞtÂą, skropionÂą potem: myÂślaÂł nad czymÂś gorÂączkowo i Narcyza dobrze o tym wiedziaÂła, bo tĂŞ jednÂą myÂśl podzielaÂła – strach i zwÂątpienie.

Powietrze by³o gêste, niemal duszne, mimo wiatru, który tak z³owrogo bawi³ siê liœÌmi. Wype³nia³ je zapach dymu z ogniska p³on¹cego obok. Przy z³oto-czerwonych p³omieniach sta³o parê milcz¹cych, zakapturzonych postaci.

Cisza wokó³ przerywana szelestem drzew i trzaskaniem palonych ga³êzi, potêgowa³a uczucie niepokoju. Ponure myœli i z³e przeczucia zaprz¹ta³y g³owê Narcyzy i parali¿owa³y serce ju¿ od d³u¿szego czasu. W³aœciwie od momentu sprzed paru tygodni, kiedy nagle zda³a sobie sprawê, ¿e czas brutalnie przyœpieszy³ i oto nieuchronnie nadchodzi starcie, które przerwie wygodny status quo i na nowo napisze œwiat, jaki zna³a.

W tym nowym œwiecie mog³o zabrakn¹Ì jej syna. Straci³a z nim kontakt, nie wiedzia³a nawet, czy ¿yje. Nadzieja, któr¹ siê karmi³a, by³a wszystkim, co mia³a.W ka¿dej wlok¹cej siê godzin¹ przechodz¹c¹ w dzieù, a póŸniej tydzieù i miesi¹c, walczy³a sama ze sob¹, by nie pozwoliÌ tej w¹t³ej nici prysn¹Ì.

KÂątem oka Narcyza spostrzegÂła Bellatriks. Jej siostra siedziaÂła na trawie, wpatrzona w Czarnego Pana, nucÂąc coÂś cicho pod nosem. Narcyzie wydawaÂło siĂŞ, Âże usÂłyszaÂła w podÂśpiewywanej szansonetce sÂłowa: „Potter”, „wreszcie”, „ÂśmierĂŚ”. WzdrygnĂŞÂła siĂŞ.

Nagle Voldemort drgn¹³, odwracaj¹c uwagê Narcyzy od Bellatriks i uciszaj¹c tê drug¹. By³ to ruch gwa³towny, ale krótki: poderwa³ praw¹ rêk¹, tak ¿e Czarna Ró¿d¿ka spoczê³a na wysokoœci jego klatki piersiowej. Lew¹ rêkê zacisn¹³ na górnej po³owie tej¿e.

I wtedy szelest traw, zeschniĂŞtych liÂści oraz patykĂłw pod czyimiÂś nogami zwrĂłciÂł uwagĂŞ wszystkich. Nawet Czarny Pan wyrwaÂł siĂŞ z letargu i podniĂłsÂł gÂłowĂŞ.

Narcyza spodziewaÂła siĂŞ zobaczyĂŚ sylwetkĂŞ siedemnastoletniego chÂłopaka, mniej wiĂŞcej wzrostu swojego syna.

Lecz nie.

Kilka dÂługich cieni stojÂących przy ognisku rozstÂąpiÂło siĂŞ, robiÂąc miejsce dwĂłm nowym: DoÂłohow i Yaxley stanĂŞli przed swym mistrzem.

– Nie ma go, panie.

Narcyza poczuÂła na sobie wzrok Lucjusza, ale nie odwzajemniÂła jego spojrzenia – z obawÂą obserwowaÂła Czarnego Pana. W klatce wiszÂącej nad nim, Nagini juÂż nie wiÂła siĂŞ, a miotaÂła dziko, gÂłodna i czymÂś rozdraÂżniona.

Oczy Czarnego Pana wygl¹da³y, jakby p³on¹³ w nich ¿ywy ogieù.

– Panie mĂłj... - wyrwaÂła siĂŞ Bellatriks, lecz zamarÂła, uciszona gestem rĂŞki.

– MyÂślaÂłem, Âże przyjdzie. SpodziewaÂłem siĂŞ go. – Voldemort mĂłwiÂł tonem wypranym z emocji, ale Narcyza wiedziaÂła, Âże jego umysÂł gorÂączkowo szuka odpowiedzi. Dlaczego nie przyszedÂł? Czarny Pan nie lubiÂł przegrywaĂŚ. Nie spodobaÂło mu siĂŞ, Âże jego plan zawiĂłdÂł. – I wyglÂąda na to... Âże siĂŞ omyliÂłem.

– Nie omyliÂłeÂś siĂŞ. – GÂłos, ktĂłry wyrzekÂł te sÂłowa, nie naleÂżaÂł do Âżadnego ÂŚmiercioÂżercy.

Ze swojej pozycji, Narcyza dobrze widziaÂła Harry’ego Pottera. StaÂł przed Voldemortem na zmĂŞczonych nogach, ale dumny i wyprostowany. Dla kaÂżdego wokó³ wyglÂądaÂł na zdeterminowanego i pewnego siebie, ale Narcyza byÂła matkÂą. ZnaÂła to spojrzenie: dostrzegaÂła je nie raz na innej, znajomej twarzy. MiaÂła ÂświadomoœÌ, Âże przed niÂą na polanie, pod fasadÂą dzielnego wojownika, kryje siĂŞ przeraÂżony, siedemnastoletni chÂłopak i przez uÂłamek sekundy zdawaÂło jej siĂŞ, Âże gdzieÂś w tych zupeÂłnie innych, tak niepodobnych rysach, widzi Draco. Przestraszona, poczuÂła suchoœÌ w ustach.

Chaos, ktĂłry zapanowaÂł, rozmyÂł ten obraz i Narcyza zamrugaÂła, wybudzona ze swego koszmaru. Lucjusz trzymaÂł jÂą delikatnie nad Âłokciem – jej jedyna podpora poÂśrĂłd kakofonii krzyku, Âśmiechu i ogĂłlnej wesoÂłoÂści, jaka przetoczyÂła siĂŞ przez polanĂŞ. Lucjusz rozglÂądaÂł siĂŞ po podekscytowanym tÂłumie z kamiennÂą twarzÂą, lecz Narcyza nie umiaÂła odwrĂłciĂŚ oczu od Harry’ego, ktĂłry dalej staÂł w miejscu, nieugiĂŞty. Oddech miaÂł ciĂŞÂżki, twarz czerwonÂą od uderzeĂą gorÂąca, a klatka piersiowa falowaÂła mu nierĂłwnym tempem dr¿¹cego oddechu, jednak nie dobyÂł ró¿dÂżki, nie prĂłbowaÂł walczyĂŚ ani uciekaĂŚ, czego podÂświadomie oczekiwaÂła Narcyza.

ZrozumiaÂła, Âże siĂŞ poddaÂł.

GdzieÂś ponad zgieÂłkiem zagrzmiaÂł krzyk Hagrida, ale wpatrzona w Harry’ego kobieta nie sÂłyszaÂła s³ów. ZresztÂą olbrzym zamilkÂł szybko, zapewne uciszony czyimÂś zaklĂŞciem. Jego zdÂławiony ryk zawisÂł ciĂŞÂżko nad polanÂą.

Narcyza nie zauwa¿y³a momentu, w którym gwar ucich³, ale nagle uwaga wszystkich skupi³a siê na Voldemorcie. Patrzy³ on na swojego rywala przeci¹gaj¹c moment tryumfu, lecz rêkê z ró¿d¿k¹ przygotowa³ ju¿ wczeœniej. Zdawa³o jej siê, ¿e coœ powiedzia³, ale nie mia³a pewnoœci, bo jego g³os by³ cichy jak trzask ognia.

WiedziaÂła, co za chwilĂŞ nastÂąpi. CzêœÌ niej pragnĂŞÂła, by oczekiwanie w koĂącu siĂŞ skoĂączyÂło; druga czêœÌ przeciwnie – chciaÂła odwlekaĂŚ ten moment w nieskoĂączonoœÌ.

Harry Potter sta³ cierpliwie. Draco rozp³aka³by siê. Patrzy³by na Czarnego Pana b³agalnie, prosz¹c o darowanie ¿ycia. Harry nie ¿ebra³ o litoœÌ, choÌ Narcyza nie mia³a cienia w¹tpliwoœci, ¿e z ka¿d¹ sekund¹ ogarnia go coraz wiêksze przera¿enie. Nie umia³a mu d³u¿ej patrzeÌ w oczy. Opuœci³a wzrok na jego kurtkê.

Pomyœla³a, ¿e gdyby na miejscu Pottera znalaz³ siê Draco, nie by³oby zaklêcia doœÌ potê¿nego ani ramienia doœÌ silnego, by powstrzymaÌ j¹ przed rzuceniem siê w stronê syna; ochronieniem go przed pewn¹ œmierci¹, bez wzglêdu na koszt.

Ale na polanie staÂł Harry Potter, nie Draco Malfoy, wiĂŞc gdy gÂłos Czarnego Pana zawoÂłaÂł „Avada Kedavra”, a z jego ró¿dÂżki potoczyÂła siĂŞ zielona Âłuna i uderzyÂła prosto w jeszcze sprawne ciaÂło, w jeszcze pompujÂące krew serce mÂłodego mĂŞÂżczyzny, nie sprzeciwiÂł siĂŞ nikt.

Przy czerwono-zÂłotym Âświetle ognia Narcyza patrzyÂła, jak z ChÂłopca, ktĂłry przeÂżyÂł, ulatuje Âżycie.

Widzia³a szok na jego twarzy tu¿ po spotkaniu z kl¹tw¹; wargi, które zd¹¿y³y siê lekko rozchyliÌ; rozszerzone oczy, nagle puste.

I naraz podesz³y one ku górze, a usta wypuœci³y ostatni¹ bia³¹ mgie³kê oddechu. Bezw³adne, pozbawione ducha zw³oki, osunê³y siê na ugiêtych nogach szybko i cicho, wprost na œcie¿kê z traw i mchu.

Z jakiegoÂś powodu jedyne, o czym mogÂła myÂśleĂŚ, to to, Âże Harry Potter byÂł w wieku jej syna i podobnego wzrostu. Gdyby jakimÂś straszliwym zbiegiem okolicznoÂści Draco wypadÂł z Âłask Czarnego Pana, na tej polanie rĂłwnie dobrze mĂłgÂłby leÂżeĂŚ teraz on.

KÂątem oka Narcyza zauwaÂżyÂła coÂś jeszcze: siÂła rzuconego zaklĂŞcia odrzuciÂła Czarnego Pana w tyÂł. Nie sÂłyszaÂła nigdy, by niewybaczalna klÂątwa Âśmierci tak zadziaÂłaÂła na tego, kto jÂą rzuca.

Ktoœ poci¹gn¹³ j¹ w ty³. Odwróci³a szybko g³owê w bok i zobaczy³a Lucjusza, który wzmocni³ uœcisk nad jej ³okciem. Musia³ odsun¹Ì ich odruchowo, gdy rzucone przez Voldemorta zaklêcie odepchnê³o go w ich stronê.

Wokó³ swojego przywódcy zgromadzili siê niektórzy Œmiercio¿ercy. Bellatriks klêcza³a przy nim, przejêta i rozdygotana, i jak zawsze pe³na czci dla ukochanego idola. Jej d³onie spoczê³y na jego policzkach.

– Panie... Panie mĂłj... Panie mĂłj...

– DosyĂŚ. – Sykn¹³ Voldemort, odtrÂącajÂąc wielbicielkĂŞ.

Otaczaj¹cy go poplecznicy odsunêli siê pos³usznie, rozchodz¹c z powrotem na skraj polany. Tylko Bellatriks ani drgnê³a, obserwuj¹c, jak Voldemort próbuje dŸwign¹Ì siê z ziemi.

– Panie, pozwĂłl mi... – WyciÂągnĂŞÂła rĂŞkĂŞ.

Narcyza wci¹¿ s³ysza³a wokó³ duszny szmer szeptów, ciê¿kie kroki i stukot butów, uderzaj¹cych o pod³o¿e, ale jej wzrok z powrotem pomkn¹³ w stronê cia³a le¿¹cego na miêkkim, leœnym dywanie. Ch³opak le¿a³ bez ruchu, spokojnie. Wygl¹da³, jakby spa³ z twarz¹ wtulon¹ w poduszkê z mchu.

– Nie potrzebujĂŞ niczyjej pomocy. – Lodowaty gÂłos Voldemorta uciszyÂł Bellatriks. Sam w koĂącu podniĂłsÂł siĂŞ, nie zwaÂżajÂąc na ubrudzonÂą szatĂŞ. – ChÂłopak... jest martwy?

– Ty. – ZwrĂłciÂł siĂŞ do kogoÂś. Narcyza nie zarejestrowaÂła do kogo, wci¹¿ skupiona na innym miejscu polany, dopĂłki nie zgiĂŞÂła siĂŞ w pó³ i zachwiaÂła, sÂłyszÂąc, jak z gardÂła wydobywa jej siĂŞ krzyk. MyÂślaÂła, Âże upadnie, ale podtrzymaÂło jÂą silne ramiĂŞ mĂŞÂża. W prawej rĂŞce poczuÂła przeszywajÂący bĂłl. – SprawdÂź to. Powiedz mi, czy jest martwy. – Rozkaz byÂł krĂłtki i zimny niczym stal.

Jak we Âśnie, Narcyza ruszyÂła w stronĂŞ zwÂłok Harry’ego Pottera. SzÂła powoli, na dr¿¹cych nogach, czujÂąc na sobie wzrok wszystkich. UklĂŞkÂła przy chÂłopaku i z niespokojnym oddechem podciÂągnĂŞÂła mu powieki. Jego oczy zareagowaÂły na ÂświatÂło. ZmarszczyÂła brwi i wsunĂŞÂła rĂŞkĂŞ za jego koszulkĂŞ.

Pod opuszkami palcĂłw poczuÂła Âżywe, ciepÂłe serce.

BiÂło jak oszalaÂłe. Na przekĂłr Czarnemu Panu, na przekĂłr Âśmierci, na przekĂłr wszelkim zasadom.

Narcyza nie rozumiaÂła, jaka magia go ocaliÂła, ale wiedziaÂła, Âże jest to siÂła wystarczajÂąco potĂŞÂżna, by mĂłc raz na zawsze poÂłoÂżyĂŚ kres Czarnemu Panu.

NachyliÂła siĂŞ bliÂżej gÂłowy chÂłopca, zasÂłaniajÂąc go przed tÂłumem gapiĂłw, przed zniecierpliwionym, intensywnym spojrzeniem Voldemorta. Jej dÂługie wÂłosy opadÂły na jego twarz, a wargi zatrzymaÂły siĂŞ przy uchu. Jedno musiaÂła wiedzieĂŚ.

– Draco Âżyje? Jest w zamku?

Czas zastygÂł. Ale odpowiedÂź, ktĂłra przyszÂła, choĂŚ cicha jak powiew wiatru, napeÂłniÂła jÂą nadziejÂą mocniejszÂą niÂż ÂśmiaÂła wczeÂśniej ÂżywiĂŚ.

– Tak.

I dla Narcyzy sta³o siê jasne: to by³a kwestia trafienia albo chybienia. Jeœli chcia³a odnaleŸÌ syna, musia³a dobrze oceniÌ szanse, kto wygra.

WstaÂła, powoli i dystyngowanie, odwrĂłciÂła siĂŞ i rozejrzaÂła po ÂŚmiercioÂżercach. WidziaÂła twarze peÂłne zaciekawienia i te peÂłna napiĂŞcia. Te rozbawione, i te, ktĂłre jeszcze nie odwaÂżyÂły siĂŞ cieszyĂŚ.

SpojrzaÂła w oczy Voldemortowi. DostrzegÂła, jak pewny byÂł swego.

Mog³a powiedzieÌ prawdê Czarnemu Panu i pozwoliÌ zabiÌ Pottera. OkazaÌ lojalnoœÌ i mieÌ nadziejê, ¿e w ten sposób uchroni Draco, siebie oraz mê¿a. Albo... mog³a sk³amaÌ. ZaryzykowaÌ wszystkim, co by³o jej najbli¿sze, lecz zawalczyÌ o œwiat bez Czarnego Pana. Œwiat bez strachu przed jego gniewem. Œwiat bezpieczniejszy dla jej rodziny.

WiĂŞc gdy gÂłosem neutralnym, ale stanowczym wydaÂła wyrok, modliÂła siĂŞ w duchu, by ocena sytuacji, ktĂłrej dokonaÂła, byÂła trafnÂą, nie chybionÂą.

– Martwy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?