AdersYooo  dnia 27.02.2018 17:39

---

Czy to jest fanfick milosny? umieram dla kogoś, tylko z tym mi się kojarzy, tak sobie myślę, czy to nie opisuje Twojej relacji z chłopakiem, ale później spoglądam i widzę, że bohaterem jest Harry Potter. Niby taki wierszyk bez rymów, ale się go spoko czyta. Nie mam niestety dzisiaj głowy do znajdowania drugiego dna w tekście, także czekam na Wasze komentarze . Umieram dla kogoś... a może to nie ma wydźwięku miłosnego, tak sobie teraz myślę. Gdyby to było miłosne, to bym chyba wolał, żeby Snape bym głównym bohaterem wtedy. No i nie rozumiem tej wstawki "borsuczo", co ona tam robi i co znaczy. W sumie wierszyk fajny, tylko lekko niezrozumiały, przynajmniej dla mnie , no ale ja też nie czytałem wszystkich części HP, może w tym szkopuł. No i mam nadzieję, że poranna kawa była dobra . Czekam na jakieś Twoje ff, nie wiersz, tylko coś dłuższego i bardziej zrozumiałego!

Edit: Może właśnie, skrzydła orła symbolizują Ravenclaw, Klaudiu .

Angelina Johnson  dnia 27.02.2018 18:02

---

Bardzo podoba mi się ten wiersz. Forma jest świetna, a długość do niej idealnie dopasowana. Gdyby wiersz był dłuższy, to już sama forma byłaby dla mnie męcząca. Fajnie jest pokazane, jak w Harrym Potterze jest po trochę z każdego domu. I jak tak naprawdę, miał on na swoich barkach stanowczo za dużo. Każdy uważał, że jako Wybawiciel powinien się poświęcić i właśnie umrzeć dla nich wszystkich. A że on był Wybawicielem, to nie ulega wątpliwości, bo został odpowiednio oznakowany blizną, czyli tą swoją przysłowiową metką. Super wiersz.

Wioletta  dnia 02.03.2018 15:17

---

Wow Loony, Ty takie wiersze do kawy piszesz? To ciekawe jakie wychodzą jak spędzasz nad nimi więcej czasu. Podoba mi się. Jest prosto, krótko, ale głęboko. Pokazujesz jaki Harry jest. Że żaden z niego ideał. I ta końcówka, że umiera dla kogoś... Dla świata czarodziejów, wypełnia misje jaką dostał wraz z metką. Super.

Pomyloony  dnia 03.03.2018 13:52

---

A teraz, specjalnie dla was, pora na krótkie "Spotkanie z autorem"!
Na początek powiem, że naprawdę nie spodziewałam się takich komentarzy i dziękuję wam z całego serca, jesteście niesamowici!
Będąc szczerym to dodając ten wiersz trochę się bałam, że zostanie on zupełnie niezrozumiany (jak to z poezją bywa), bo nie wyrobiłam się jeszcze w pisaniu wierszy i posypie się fala hejtu, a tu taka niespodzianka Tym, co właśnie lubię w utworach lirycznych jest dowolność interpretacji. Ja zawsze powtarzam, że ile czytelników, tyle różnych spojrzeń i to jest fajne, że w krótkim, prostym utworze można odnaleźć tyle różnych "den". Dodam, że najbliższy mojej koncepcji jest chyba blad logiczny, ale wszystkie są niesamowite.
Krótka geneza utworu
Ja nie lubię długo zastanawiać się nad jakimś wierszem, bo to, według mnie, nieco mija się z założeniem, czyli wyrażaniem tego, co trzymamy w środku. Najwięcej czasu zajmują mi wiersze rymowane, do 2 godzin, zależnie od długości, ale ten jest bardzo krótki i prosty i poświęciłam na niego góra 20 minut. Oczywiście dzień wcześniej pojawiła się we mnie taka refleksja czysto życiowa, nie mająca nic wspólnego z Potterem - dlaczego wszyscy wokół mówią innym, co i w jaki sposób mają robić i oczekują tylko ścisłego dopasowywania się do wyznaczonych z góry ram? Następnego dnia rano usiadłam do komputera i po napisaniu pierwszego wersu pomyślałam, że fajnie wyjdzie, jak umieszczę to w uniwersum HP i dopisałam resztę Ostatnie trzy wersy są szczególne, bo odnoszą się do jednej, konkretnej osoby, czyli właśnie Harry'ego - idącego na spotkanie z Voldemortem ze świadomością śmierci.
Jeszcze raz dziękuję wam bardzo!

PS. Ta kawa to było Cappuccino rumowe, moje ulubione

Nquus  dnia 30.07.2018 00:58

---

Już po samym tytule można było stwierdzić, że będzie o szufladkowaniu ludzi, o przywarach i etykietkach związanych z domem do którego trafiają, bo to chyba główny powód przez który w HP takie etykietki, często krzywdzące, dostają uczniowie już na starcie. Na samym końcu wiersza wyczuwam pretensje Harry'ego, że się musi poświęcać, a ludzie tak naprawdę mają gdzieś jego życie czy to co on czuję, niestety. W sumie nie przepadam za takim typem wierszy, ale ten wyjątkowo na tak ;3