Drewniana boazeria na Âścianach nieduÂżego salonu przyprawiaÂła go o zawrĂłt gÂłowy. ZapadniĂŞte fotele i kanapa, majÂące sprawiaĂŚ wraÂżenie przytulnych, przykryte byÂły narzutÂą w panterkĂŞ, co dodatkowo potĂŞgowaÂło wraÂżenie Jacka, Âże za chwilĂŞ dostanie oczoplÂąsu. W dodatku po wczorajszej wizycie w Dziurawym Kotle nie czuÂł siĂŞ najlepiej i marzyÂł tylko o wypiciu mocnej czarnej kawy, ktĂłra postawiÂłaby go na nogi. Tymczasem siedziaÂł w pokoju naprzeciwko mÂłodego chÂłopaka o niezbyt inteligentnym wyrazie twarzy, i jego matki; grubej, brzydkiej kobiety, nieustannie gÂłaszczÂącej synusia po Âłysej gÂłowie. Trudno byÂło uwierzyĂŚ, Âże obydwoje sÂą czarodziejami.

- WiĂŞc znalazÂłeÂś go przed trzeciÂą nad ranem. – Jack powtĂłrzyÂł to, co przed chwilÂą wysokim gÂłosem powiedziaÂł mu chÂłopak. – Nie zauwaÂżyÂłeÂś nikogo ani niczego dziwnego w okolicy miejsca zbrodni?

- Noo... Nie.

- Nie zdziwiÂło ciĂŞ, Âże ofiara miaÂła na sobie damskie spodnie?
Ch³opak zastanowi³ siê chwilê, ale tylko wzruszy³ ramionami. Jack mia³ ochotê go waln¹Ì. Nie by³o szans, ¿eby ten nierozgarniêty maminsynek zauwa¿y³ kogokolwiek, nawet gdyby ten ktoœ przebieg³ ko³o niego z go³ym ty³kiem.

- JesteÂś pewien, Âże zawiadomiÂłeÂś nas od razu? – Jack schowaÂł notes do kieszeni szaty i z trudem podniĂłsÂł siĂŞ z kanapy, ktĂłra zapadÂła siĂŞ pod nim prawie do samej ziemi. – Niczego nie zabraÂłeÂś, ani nie dotykaÂłeÂś?

- MĂłj syn nie jest zÂłodziejem – obruszyÂła siĂŞ matka. GÂłos miaÂła o wiele niÂższy od piskĂłw syna. – Prawda, misiu?

- No – odparÂł z gÂłupkowatym wyrazem twarzy.

Jack ca³¹ si³¹ woli zmusi³ siê do grzecznego po¿egnania i z ulg¹ wyszed³ z tego paskudnego domu. Przes³uchanie okaza³o siê byÌ œlep¹ uliczk¹, chocia¿ nie by³ tym specjalnie zaskoczony. Ludzie zazwyczaj s¹ zszokowani, kiedy napotkaj¹ na swojej drodze trupa i rzadko kiedy mo¿na doprosiÌ siê o podanie szczegó³ów, chyba, ¿e s¹ nad wyraz widoczne. Dodatkowo ten œwiadek okaza³ siê wyj¹tkowo têpy, wiêc przes³uchanie by³o od samego pocz¹tku skazane na pora¿kê.

Milton spojrza³ na zegarek. Dochodzi³o po³udnie. Za pó³ godziny by³ umówiony z Danes, której zleci³ dowiedzenie siê z kim i nad czym ostatnio pracowa³ Patterson. Nie chcia³, ¿eby grzeba³a zbyt g³êboko, chocia¿ i tak by³ przekonany, ¿e niewiele siê dowie. Dwa lata temu Vincenta przeniesiono do Departamentu Tajemnic, a tam nikt nie by³ zbyt rozmowny. Starym wyjadaczom czasami zdradzano jakieœ informacje za wiêcej ni¿ drobny upominek, ale nowi nie mieli czego tam szukaÌ.
W ka¿dym razie, Jack mia³ mnóstwo czasu, ¿eby wst¹piÌ do Dziurawego na ma³e piwo. Rozejrza³ siê, czy w pobli¿u nie ma ¿adnych mugoli i znikn¹³ z trzaskiem.

Emma stuka³a niecierpliwie palcami w blat stolika. Znajdowa³a siê w najdalszym k¹cie ministerialnej jadalni, która w porze lunchu zawsze by³a wype³niona po brzegi. Milton spóŸnia³ siê ju¿ kwadrans, co uwa¿a³a za niedopuszczalne, ale postanowi³a nie dzieliÌ siê z nim tymi przemyœleniami. Facet nie wygl¹da³ na kogoœ, komu mo¿na zwracaÌ uwagê.

OtworzyÂła postrzĂŞpiony notes, ktĂłry leÂżaÂł na stole i szybko przejrzaÂła swoje zapiski. W Departamencie Tajemnic na pytanie o Pattersona kaÂżdy tylko pukaÂł siĂŞ w czoÂło i odchodziÂł jak najdalej od niej. Nie pozwolili jej takÂże zobaczyĂŚ absolutnie Âżadnych akt, nie podali Âżadnych danych dotyczÂących mĂŞÂżczyzny; nawet daty urodzenia. MiaÂła jednak trochĂŞ szczĂŞÂścia, bo praktykantem w dziale byÂł chÂłopak, ktĂłremu wpadÂła w oko, wiĂŞc sprzedaÂł jej trochĂŞ korytarzowych plotek o Pattersonie.

- No, to co tam masz – zagrzmiaÂł mĂŞski gÂłos za jej plecami. PodskoczyÂła w miejscu. Milton usiadÂł na krzeÂśle obok niej. Twarz miaÂł czerwonÂą i wokó³ niego unosiÂła siĂŞ woĂą alkoholu. Emma nie wierzyÂła wÂłasnym oczom. – No, dawaj. Nie mamy caÂłego dnia – warkn¹³, wskazujÂąc na notes.

Danes z trudem oderwaÂła wzrok od jego poskrĂŞcanych wÂłosĂłw i zaczĂŞÂła mĂłwiĂŚ.

- Tak jak moÂżna byÂło siĂŞ spodziewaĂŚ, wspó³pracownicy pana Pattersona nie chcieli rozmawiaĂŚ na jego temat – zrobiÂła pauzĂŞ. – Ale udaÂło mi siĂŞ dowiedzieĂŚ, Âże chociaÂż ostatnio pracowaÂł sam nad jak¹œ sprawÂą, to doœÌ czĂŞsto kontaktowaÂł siĂŞ z... - zerknĂŞÂła do notatek – HermionÂą Granger.

- Granger nie pracuje w Departamencie Tajemnic – stwierdziÂł Milton, drapiÂąc siĂŞ po brodzie.

- Tego jeszcze nie wiem, ale...

- Wystarczy, Âże ja wiem. – Nieoczekiwanie podniĂłsÂł siĂŞ z krzesÂła. – UmĂłw nas na spotkanie. Na dzisiaj. Jak powiedzÂą, Âże nie ma czasu albo, Âże poleciaÂła na KsiĂŞÂżyc, powiedz, Âże Potter nalega – dodaÂł i ruszyÂł do wyjÂścia.

- Zaraz! – krzyknĂŞÂła za nim Emma, nieco ÂżaÂłujÂąc swojej gwaÂłtownoÂści. – Nie chce pan usÂłyszeĂŚ reszty?

- Nie – odkrzykn¹³, nie odwracajÂąc siĂŞ. – Bo to nic, czego bym juÂż nie wiedziaÂł. UmĂłw nas z Granger!

I znikn¹³.

Danes siedziaÂła jeszcze przez chwilĂŞ na swoim miejscu, wpatrujÂąc siĂŞ w miejsce, w ktĂłrym jeszcze przed chwilÂą znajdowaÂły siĂŞ plecy Jacka Miltona. Kilka stolikĂłw dalej usÂłyszaÂła chichotanie wyraÂźnie rozbawionych zachowaniem mĂŞÂżczyzny pracownikĂłw.

- Bardzo Âśmieszne – mruknĂŞÂła do siebie, zabraÂła notes ze stoÂłu i wyszÂła z pomieszczenia.

Kiedy dotarÂła do wind, uÂświadomiÂła sobie, Âże nie ma bladego pojĂŞcia, gdzie wÂłaÂściwie pracuje Hermiona Granger.

Jack szybkim krokiem poszed³ do ³azienki i machniêciem ró¿d¿ki zamkn¹³ za sob¹ drzwi. Stan¹³ przy umywalce i spojrza³ w swoje ¿a³osne odbicie w lustrze. Musia³ doprowadziÌ siê do porz¹dku, jeœli chcia³ jeszcze dzisiaj porozmawiaÌ z Granger. Wszyscy wiedzieli, ¿e przyjació³ka Pottera bardzo powa¿nie traktuje wszelkie zasady i regulaminy, a do tego jest piekielnie spostrzegawcza. Na pewno nie umknê³oby jej uwadze, ¿e przyszed³ do pracy nietrzeŸwy. W Dziurawym Kotle mia³ wypiÌ tylko jedno ma³e piwo, ale skoùczy³o siê na trzech du¿ych.

Wyj¹³ z kieszeni szaty ma³¹ fiolkê z niebieskawym p³ynem i wla³ j¹ sobie do gard³a. Eliksir WytrzeŸwiaj¹cy smakowa³ paskudnie, ale by³ skuteczny. Poza tym Jack zacz¹³ ju¿ przyzwyczajaÌ siê do jego smaku, bo ostatnio korzysta³ z niego coraz czêœciej. Zacz¹³ piÌ zaraz po œmierci Kendry, ale przez prawie rok w ogóle nie chodzi³ do pracy, wiêc by³o mu wszystko jedno w jakim stanie znajduje siê o dziewi¹tej rano czy ósmej wieczorem. Na pocz¹tku, kiedy wróci³ do ministerstwa, udawa³o mu siê kontrolowaÌ i wszelkie bary odwiedza³ dopiero po godzinach pracy. Od jakiegoœ czasu jednak przesta³ zwracaÌ wiêksz¹ uwagê, czy idzie do pracy trzeŸwy, czy nie. Dopóki Potter to tolerowa³, nie by³o problemu.
Ktoœ zacz¹³ dobijaÌ siê do ³azienki. Jack zastanawia³ siê, jak to mo¿liwe, ¿e w miejscu pe³nym uzbrojonych czarodziejów, tak rzadko ktoœ wpada na pomys³, ¿eby zwyczajnie skorzystaÌ z ró¿d¿ki. Wycelowa³ swoj¹ we w³osy, próbuj¹c je trochê przyklepaÌ, ale na nic siê to zda³o. Otrzepa³ wiêc szatê i u³o¿y³ j¹ na ramionach, wsadzi³ do ust miêtówkê i otworzy³ drzwi.

- ZajĂŞte, nie widaĂŚ? – warkn¹³, wymijajÂąc starszego mĂŞÂżczyznĂŞ stojÂącego w progu.

PostanowiÂł nie skorzystaĂŚ z windy, tylko wszedÂł schodami na drugie piĂŞtro, gdzie znajdowaÂło siĂŞ Biuro AurorĂłw i caÂły Departament Przestrzegania Prawa CzarodziejĂłw. Nigdzie nie zobaczyÂł jego mÂłodej pomocnicy, wiĂŞc poszedÂł do swojego boksu. Na biurku zamiast sterty papierĂłw leÂżaÂło najnowsze wydanie „Proroka Codziennego”. Na pierwszej stronie widniaÂło duÂże zdjĂŞcie Emmy Danes, wyrywajÂącej z rÂąk Rity Skeeter rolkĂŞ pergaminu, a tuÂż nad nim ogromny nag³ówek gÂłosiÂł:

SKANDALICZNE ZACHOWANIE URZÊDNIKÓW! CZY TO NA PEWNO STANOWI DOBRY PRZYKÂŁAD DLA NASZYCH DZIECI?”

- Ja pierdolĂŞ – jĂŞkn¹³ Jack i otworzyÂł gazetĂŞ na stronie trzeciej, gdzie miaÂł znajdowaĂŚ siĂŞ artykuÂł Rity.

Przelecia³ oczami tekst, ale w ¿adnym miejscu nie dostrzeg³ wzmianki o zaklêciu, które Danes rzuci³a na Skeeter. Pomyœla³ ze zdziwieniem, ¿e ta parszywa dziennikarka ma jednak jeszcze jakieœ poczucie wstydu, skoro postanowi³a nie ujawniaÌ rzeczy, która mog³aby sprowadziÌ k³opoty na m³od¹ aurorkê. Zamiast tego zlustrowa³a ca³¹ rodzinê dziewczyny, opisa³a lata jej nauki w Hogwarcie i wszelkie pora¿ki, do jakich zdo³a³a dotrzeÌ. Postanowi³, ¿e nie bêdzie tego czyta³. Rzuci³ gazetê z powrotem na biurko i zjad³ kolejn¹ miêtówkê.

Danes zjawi³a siê dwadzieœcia minut póŸniej, kiedy zamyka³ na klucz szufladê w biurku. Usta mia³a zaciœniête w cienk¹ liniê, a na policzkach wykwit³y jej rumieùce.

- Pani Granger zgodziÂła spotkaĂŚ siĂŞ z panem o trzeciej – powiedziaÂła, stajÂąc przed jego boksem. – Nie byÂła zbyt zadowolona, kiedy powoÂłaÂłam siĂŞ na jej znajomoœÌ z…

- DomyÂślam siĂŞ – odburkn¹³ Milton. – No dobra, mamy jeszcze pó³torej godziny. IdÂź coÂś zjeœÌ i ogarnij siĂŞ. WyglÂądasz jakbyÂś biegaÂła po caÂłym ministerstwie. Za piĂŞĂŚ trzecia czekaj pod gabinetem Granger.

Dziewczyna uniosÂła w zdziwieniu brwi.

- Ja te¿ mam iœÌ?

Jack westchn¹³ i spojrza³ na ni¹ z politowaniem.

- A co, prowadziÂłaÂś juÂż tyle spraw, Âże znasz wszystkie techniki zbierania wyjaÂśnieĂą?

- N-nie. Nie, proszĂŞ pana – poprawiÂła siĂŞ. – BĂŞdĂŞ przed trzeciÂą – dodaÂła, zanim odwrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i wyszÂła z pokoju.

Jack uœmiechn¹³ siê pod nosem. Nic siê nie stanie, jeœli dziewczyna przy okazji czegoœ siê nauczy.