Poranek byÂł chÂłodny i ponury. SpoglÂądajÂąc na znikajÂący we mgle gmach ministerstwa, Emma pomyÂślaÂła, Âże wyglÂąda jak wyjĂŞty z pocztĂłwek, ktĂłre londyĂączycy wysyÂłajÂą swoim przyjacioÂłom z poÂłudniowej Europy. ZupeÂłnie jakby chcieli powiedzieĂŚ: „hej! To nic, Âże macie kryzys finansowy, zobaczcie, jaka u nas jest paskudna pogoda!”. PrzebiegÂła wzrokiem po pustym placu, majÂąc nadziejĂŞ, Âże Milton wreszcie siĂŞ zjawi. ByÂło juÂż za dwadzieÂścia dziewiÂąta, a umĂłwili siĂŞ na ĂłsmÂą. WiedziaÂła, Âże zawsze trochĂŞ siĂŞ spóŸniaÂł, ale czterdzieÂści minut to, nawet jak na niego, byÂła przesada. PrzeszÂło jej przez myÂśl, Âże moÂże jednak nie daÂł rady. MoÂże leÂży wÂłaÂśnie pod jakimÂś barem, nieprzytomny z przepicia i nawet nie wie, Âże powinien siĂŞ z niÂą spotkaĂŚ. Jeszcze raz spojrzaÂła na zegarek na nadgarstku i westchnĂŞÂła gÂłoÂśno.

- Ale jesteÂś niecierpliwa – odezwaÂł siĂŞ zachrypniĂŞty gÂłos za jej plecami.

Emma odwrĂłciÂła siĂŞ gwaÂłtownie i gdyby nie to, Âże rozpoznaÂła gÂłos Miltona, w Âżyciu nie powiedziaÂłaby, Âże to on. Jego twarz, zwykle ukryta pod bujnÂą i poplÂątanÂą brodÂą, teraz byÂła kompletnie gÂładka. Gdzieniegdzie widoczne byÂły niewielkie zaciĂŞcia od maszynki do golenia, ale ogĂłlnie prezentowaÂł siĂŞ przyzwoicie. Z wÂłosami Milton takÂże zrobiÂł porzÂądek, golÂąc je prawie przy samej skĂłrze. Mimo Âże nadal byÂł caÂły opuchniĂŞty, a cienie pod oczami byÂły koloru dojrzaÂłej Âśliwki, to i tak wyglÂądaÂł kilka lat mÂłodziej. I, wedÂług Emmy, caÂłkiem atrakcyjnie.

- Ducha zobaczyÂłaÂś? – zapytaÂł, ÂśmiejÂąc siĂŞ pod nosem i podaÂł jej papierowy kubek z kawÂą.

- DziĂŞki – bÂąknĂŞÂła tylko i zabraÂła kubek.

- RozmawiaÂłem juÂż z Potterem. PrzypadÂło nam Pitmedden – powiedziaÂł. – Totalne zadupie. SprawdziÂłem. TysiÂąc mieszkaĂącĂłw, z maÂłym hakiem. Nie dziwota, Âże zrobiÂł siĂŞ dym, jak zaczĂŞli znikaĂŚ ludzie.

Emma pokiwa³a tylko g³ow¹ i upi³a ³yk kawy. Milton zaczeka³ a¿ odstawi kubek od ust i z³apa³ j¹ za ramiê. Zniknêli z g³uchym trzaskiem, p³osz¹c go³êbie, które zlecia³y siê w poszukiwaniu chleba.

Aportowali siê na szczycie wzgórza, z którego rozpoœciera³a siê panorama ca³ej miejscowoœci. W oddali widaÌ by³o piêkne, kolorowe ogrody rozœwietlaj¹ce nieco panuj¹c¹ dooko³a szaroœÌ. Emma pomyœla³a, ¿e Europejczycy z kontynentu naprawdê nie maj¹ pojêcia co mówi¹, kiedy wytykaj¹ londyùczykom okropn¹ pogodê. Powinna ich nastêpnym razem wys³aÌ do Szkocji, ¿eby przekonali siê, jak to jest, kiedy deszcz pada przez trzysta dni w roku.

Szli w milczeniu, chociaÂż Emma bardzo chciaÂła zapytaĂŚ czy Milton na pewno czuje siĂŞ na tyle dobrze, Âżeby uczestniczyĂŚ w misji. Od rana kilka razy przeszÂło jej przez myÂśl, Âże wysyÂłanie jej, kompletnej ÂświeÂżynki, na akcjĂŞ razem z trzeÂźwiejÂącym alkoholikiem, to nie byÂł najlepszy pomysÂł Pottera w karierze.

- Wiem, przystojny ze mnie facet – odezwaÂł siĂŞ Jack. – Nie musisz siĂŞ tak na mnie gapiĂŚ.

Danes zaczerwieniÂła siĂŞ lekko.

- Nie dlatego…

Milton uœmiechn¹³ siê.

- No tak. Zastanawiasz siĂŞ, czy w ogĂłle jestem zdolny do pracy, po moim wczorajszym wybuchu.
Emma pomyœla³a raczej o tym, ¿e narzyga³ do kosza na œmieci i prawie dosta³ zawa³u, ale skoro wola³ zrzucaÌ winê na swoje problemy z agresj¹, to nie zamierza³a go wyprowadzaÌ z b³êdu.

- Sam pan wie najlepiej czy moÂże pracowaĂŚ, czy nie – odparÂła. – Nie mnie to oceniaĂŚ.

Jack skin¹³ tylko g³ow¹ i przez resztê drogi ju¿ siê do siebie nie odzywali.

Dos³ownie kilkadziesi¹t metrów przed nimi wyrós³ gêsty las. Emma by³a pewna, ¿e wczeœniej nie widzia³a ¿adnych drzew. Razem z Miltonem jednoczeœnie siêgnêli po ró¿d¿ki. Zatrzymali siê przy granicy drzew. Dalej by³o przera¿aj¹co ciemno.

- Lumos – szepn¹³ Jack. – Ciemno tu jak w dupie, ale nie sÂądzĂŞ, Âże ukrywajÂą siĂŞ juÂż tutaj.

Emma skinê³a g³ow¹ i równie¿ machnê³a ró¿d¿k¹, a na jej koùcu pojawi³a siê kula œwiat³a. Nie przepada³a za pieszymi wycieczkami po lesie. Szybko traci³a orientacjê, bez wzglêdu na to, czy by³ to zwyczajny brzozowy lasek, czy gêsta puszcza. Musia³a jednak przyznaÌ, ¿e nigdy wczeœniej nie widzia³a miejsca podobnego do tego, w którym siê znajdowali. Ju¿ samo spojrzenie z zewn¹trz na ciasno posadzone, wysokie drzewa powodowa³o, ¿e cz³owieka przeszywa³ dreszcz niepokoju.

Kiedy tylko postawili stopy za granic¹ drzew, wyjœcie za nimi zros³o siê z ledwie s³yszalnym szelestem. Emma poczu³a, ¿e wzbiera w niej panika. Blade œwiat³a p³yn¹ce z ich ró¿d¿ek na nic zdawa³y siê w napieraj¹cej zewsz¹d ciemnoœci.

- Spokojnie – szepn¹³ Jack. Przez moment zrobiÂło siĂŞ jeszcze ciemniej, bo Milton zacz¹³ wyczarowywaĂŚ na ziemi mieniÂące siĂŞ jaskrawym ÂświatÂłem znaki. – BĂŞdzie nam Âłatwiej wrĂłciĂŚ – wyjaÂśniÂł. – ChodÂźmy.

Ruszyli przed siebie, staraj¹c siê st¹paÌ jak najciszej, choÌ przy tak ograniczonym polu widzenia trudno by³o omijaÌ spróchnia³e ga³êzie i opad³e z drzew liœcie. Po kilkunastu a mo¿e kilkudziesiêciu minutach marszu Emmie zaczê³o siê d³u¿yÌ; trudno by³o uwierzyÌ, ¿e natkn¹ siê na kogokolwiek w ciemnym lesie, pozbawionym zupe³nie Ÿród³a œwiat³a. Z drugiej strony, ju¿ samo to, ¿e las pojawia³ siê znik¹d a wejœcie do niego zarasta³o siê niczym ¿ywop³ot w magicznym labiryncie, by³o znakiem, ¿e nie by³o to miejsce przeznaczone dla mugoli. Emma nie potrafi³a tego racjonalnie wyjaœniÌ, ale niepokój, który nieustannie czu³a móg³ byÌ wynikiem tylko i wy³¹cznie magicznej aury.

Nagle, zaledwie kilka metrów dalej, mign¹³ jej przed oczami jakiœ jasny punkt, œwiec¹cy z podobn¹ moc¹ co znaki wyrysowywane przez Miltona pod ich nogami. Przez moment mia³a wra¿enie, ¿e po prostu jej siê przewidzia³o i to mózg próbuje j¹ oszukaÌ. Jednak po chwili, miêdzy drzewami przemkn¹³ kolejny taki punkt.

- WidziaÂłaÂś to? – wyszeptaÂł Jack. – Musimy byĂŚ przygotowani na atak, zgaÂś ÂświatÂło.

Emma nie byÂła przekonana do tego pomysÂłu, ale posÂłusznie wykonaÂła polecenie. PoczuÂła na ramieniu zaciÂśniĂŞtÂą rĂŞkĂŞ Miltona, co miaÂło byĂŚ chyba znakiem na zatrzymanie siĂŞ.

Stali przez chwilê w kompletnej ciemnoœci i kompletnej ciszy. Danes rozejrza³a siê dooko³a, szukaj¹c jakiegokolwiek znaku, ¿e nie byli sami. Wygl¹da³o jednak na to, ¿e ich wczeœniejsze wra¿enie by³o jedynie przewidzeniem. Ju¿ mia³a z powrotem podnieœÌ ró¿d¿kê, ¿eby oœwietliÌ dalsz¹ drogê, kiedy zupe³nie znienacka przestrzeù wokó³ nich rozjarzy³a siê pomaraùczowym œwiat³em. Emma w ostatniej chwili powstrzyma³a siê, ¿eby nie krzykn¹Ì. Nogi zmiêk³y jej ze strachu i tylko jakaœ nieznana si³a powstrzymywa³a jej cia³o przed bezw³adnym opadniêciem na ziemiê.
Byli otoczeni przez bandê potê¿nych, zaroœniêtych i brudnych mê¿czyzn. CzêœÌ z nich mierzy³a do nich z ³uku, czêœÌ trzyma³a w rêku p³on¹ce pochodnie. Stali blisko siebie otaczaj¹c ich z ka¿dej strony i odcinaj¹c drogê ucieczki.

- Kolejni przyjaciele z brytyjskiego ministerstwa magii. – Z ciemnoÂści wyÂłoniÂła siĂŞ wysoka i przeraÂźliwie chuda kobieta z bia³¹ przepaskÂą na gÂłowie. – NaprawdĂŞ nie macie niczego lepszego do roboty od nĂŞkania nas w naszym domu?

Emma uniosÂła brwi.

- Kolejni? – Milton zdawaÂł siĂŞ czytaĂŚ jej w myÂślach.

Tajemnicza kobieta zignorowa³a jednak jego pytanie i zaczê³a spacerowaÌ wokó³ nich.

- Traktujecie nas jak dzikich, jak ciekawe okazy, niezdolne do Âżycia w cywilizowany sposĂłb, a tak naprawdĂŞ to wy jesteÂście stronÂą, ktĂłra nie potrafi dochowaĂŚ umowy.

- ZaczĂŞli znikaĂŚ mugole – powiedziaÂł Milton. – Kto tutaj nie przestrzega umowy?

Kobieta westchnĂŞÂła teatralnie.

- Wszyscy wasi aurorzy sÂą tak nieprzygotowani? – zakpiÂła kobieta. – Mugole zaczĂŞli znikaĂŚ, bo wasza strona zÂłamaÂła dane nam obietnice. NaruszyliÂście naszÂą integralnoœÌ, prĂłbowaliÂście wykraœÌ coÂś, co naleÂży do nas od tysiĂŞcy lat. Nie wspominajÂąc o tym, Âże w waszych szeregach pozostawaÂł czÂłowiek, ktĂłry tak naprawdĂŞ nie pracowaÂł dla was.

- O czym ty mĂłwisz? – wyrwaÂło siĂŞ Emmie.

Kobieta zatrzyma³a siê i odwróci³a gwa³townie w jej stronê. Jej ciemne jak smo³a Ÿrenice przenika³y duszê Emmy na wylot. Danes od razu poczu³a ogromny ch³ód, który przeszy³ jej wnêtrze.

- Patterson – rzekÂł ze spokojem Jack. – Patterson tutaj byÂł.

Kobieta wykrzywiÂła usta w przeraÂżajÂącym uÂśmiechu. BrakowaÂło jej kilku zĂŞbĂłw.

- Owszem – potwierdziÂła. – Nie radzĂŞ – powiedziaÂła, zauwaÂżajÂąc, Âże Jack wycelowaÂł w niÂą ró¿dÂżkĂŞ. – JesteÂście na naszym terytorium, nie macie wiĂŞkszych szans z naszÂą magiÂą. To po pierwsze. Po drugie, widzĂŞ, Âże ciebie o wiele bardziej interesuje rozwiÂązanie innej zagadki niÂż ÂśmierĂŚ kolegi.

- Patterson nie by³ moim koleg¹ - warkn¹³ Milton.
Kobieta zaÂśmiaÂła siĂŞ gÂłoÂśno.

- OczywiÂście, Âże nie. Nie zdziwi ciĂŞ wiĂŞc, Âże miaÂł wiĂŞkszy udziaÂł w Âśmierci twojej rodziny, niÂż przypuszczaÂłeÂś.

ZapadÂła grobowa cisza. Emma sÂłyszaÂła, Âże Milton oddycha gÂłoÂśno i niespokojnie, prĂłbujÂąc zebraĂŚ myÂśli tak intensywnie, Âże zdawaÂło siĂŞ, Âże wszyscy sÂłyszÂą proces myÂślowy odbywajÂący siĂŞ w jego gÂłowie.

- O czym ty mĂłwisz… - wydukaÂł po chwili.

- CzujĂŞ, Âże obydwoje moÂżemy sobie pomĂłc – powiedziaÂła kobieta, podchodzÂąc bliÂżej Jacka. – Zabierzemy ciĂŞ ze sobÂą. Dziewczyna na nic nam siĂŞ nie przyda – rzuciÂła do swoich towarzyszy. – Wiecie co z niÂą zrobiĂŚ.

W tej chwili wiele rzeczy wydarzy³o siê jednoczeœnie. Jack rzuci³ siê w stronê Emmy próbuj¹c os³oniÌ j¹ w³asnym cia³em przed atakiem mê¿czyzn, którzy ruszyli w jej stronê. Emmie jakimœ cudem uda³o siê zanurkowaÌ pomiêdzy ich nogami i zaciskaj¹c mocno palce na ró¿d¿ce, puœci³a siê biegiem przed siebie. Nie widzia³a kompletnie nic przed sob¹, chocia¿ w biegu próbowa³a wychwyciÌ znaki, które Jack wyrysowa³ ró¿d¿k¹ na ziemi. Nigdzie nie by³o jednak ¿adnych znaków, a ciemnoœÌ zdawa³a siê poch³aniaÌ wszystko jak czarna dziura.

- Wska¿ mi - szepnê³a rozpaczliwie, a ró¿d¿ka zaczê³a krêciÌ siê tak intensywnie, ¿e prawie wypad³a jej z d³oni. W koùcu wskaza³a jednak kierunek i Emma odbi³a w prawo, wpadaj¹c co rusz na wystaj¹ce ga³êzie i potykaj¹c siê o korzenie drzew.
Tu¿ nad g³ow¹ œwiszcza³y jej strza³y wystrzeliwane z ³uków przez osi³ków, którzy próbowali j¹ dogoniÌ. Emma mia³a jednak przewagê; by³a drobna i szczup³a i zawsze szybko biega³a. Wszechobecny mrok tym razem dzia³a³ na jej korzyœÌ, bo nawet mieszkaùcom lasu trudno by³o w takich warunkach ustrzeliÌ zwierzynê. Jednemu z nich prawie siê jednak uda³o; strza³a drasnê³a jej przedramiê, rozcinaj¹c boleœnie skórê. Emma wrzasnê³a i potknê³a siê o wystaj¹cy korzeù, ledwo unikaj¹c upadku. Nie wiedzia³a, jak daleko jeszcze do granicy drzew, chocia¿ czu³a, ¿e powoli zaczyna brakowaÌ jej si³. Mia³a tylko nadziejê, ¿e adrenalina wyprowadzi j¹ ca³¹ z tego okropnego miejsca.

Strza³a kolejny raz œwisnê³a jej ko³o ucha, ró¿d¿ka zaczê³a dr¿eÌ jej w d³oni. Wyjœcie by³o blisko. Emma przyspieszy³a jeszcze, chocia¿ nogi mia³a coraz ciê¿sze. W koùcu z impetem wpad³a w œcianê ¿ywop³otu, który wczeœniej odci¹³ im jedyne Ÿród³o œwiat³a i wypad³a na pokryte wysok¹ traw¹ wzgórze. Sturla³a siê na sam dó³, trzymaj¹c kurczowo ró¿d¿kê, a kiedy wpad³a w pole, w którym teleportacja by³a ju¿ mo¿liwa, zniknê³a z g³uchym trzaskiem.

Kiedy znalazÂła siĂŞ na placu przed ministerstwem magii, w jej gÂłowie koÂłataÂły siĂŞ tylko dwie myÂśli: przeÂżyÂła. Ale Milton zostaÂł w tym cholernym lesie.