Rozdziały: [1].

Zima na dobre zagościła w Irlandii. Biały puch okrywał okoliczne pola i góry, które wznosiły się za oknem małego domku. W środku rozbrzmiewały cicho Cztery Pory Roku Vivaldiego, a po całym mieszkaniu roznosił się zapach aromatycznej kawy. Przy dużym oknie stała nie za wysoka, o drobnej posturze dziewczyna, o brązowych gęstych włosach. Była ubrana w za duży, kremowy sweter i wytarte jeansy. Jej wzrok tonął gdzieś za oknem, gdzieś daleko, tak samo jak jej myśli. Rękoma oplotła swoje ramiona, a wyraz jej twarzy nie wyrażał nic. Zadumę, w jakiej się znajdowała, przerwał odgłos kroków. Dziewczyna odwróciła się, a na jej twarzy pojawił się uśmiech.

- Vivaldi?- spytała kobieta, unosząc palca i posłała uśmiech do szatynki.

- Dokładnie - odparła dziewczyna i podeszła bliżej gościa. - Miło cię widzieć, mamo - dodała, kładąc rękę na ramieniu kobiety.

- Ojciec chce Cie widzieć. - Kobiecie zajęło chwilę zebranie się, by powiedzieć córce, to po co tu przyszła. - Ma dla Ciebie zadanie, Lauro.

Wszystkie mięśnie dziewczyny się spięły. Od dziecka wychowywała się pod skrzydłami rodziców - śmierciożerców. Od najmłodszych lat uczyła się panowania nad różdżką, zaklęć werbalnych jak i tych niewerbalnych. Kiedy wyprowadziła się z rodzinnego domu, doskonaliła się sama, z różnorodnymi księgami zaklęć i uroków.
Spojrzała na matkę i kiwnęła tylko głową. Przez ostatnie parę miesięcy nie ruszała się z domu. Doskonaliła czary oraz swoje umiejętności kucharskie.

- Tylko się spakuje - odparła po chwili i ruszyła wolnym krokiem w stronę zamkniętych drzwi, za którymi znajdowała się jej sypialnia.

Z dużej szafy zaczęła wyciągać ubrania i wkładać je do torby, jednak na dłużej zatrzymała się przy czerwonej, koronkowej sukience. Oglądała ją z każdej strony, by w końcu wrzucić ją do torby. Dorzuciła do niej czarne czółenka i parę ksiąg z zaklęciami, które wydały jej się niezbędne. Przebrana i spakowana wróciła do matki, która oglądała zdjęcia wiszące na ścianie. Wszystkie przedstawiały śródziemnomorskie widoki.

- Gotowa? - odezwała kobieta, nie odrywając wzroku od fotografii.

- Gotowa.

***

Śnieg skrzypiał pod ich butami, kiedy szły ścieżką prosto do dużych mahoniowych drzwi. Nie minęła chwila, a już znalazły się w ciemnym holu. Na całe pomieszczenie paliły się tylko dwie świeczki, umieszczone na ścianach.

- Widzę, że XXI wiek tu jeszcze nie dotarł - mruknęła Laura, idąc przed siebie korytarzem.

Wychowała się w tych ciemnych ścianach, uczyła się chodzić, mówić, rzucać pierwsze zaklęcia, a nawet tu przeżyła swoją pierwszą miłość. Ale gdy dziś przekroczyła próg tej posiadłości, nie poczuła się jak w domu. Jej dom był tam... w północnej Irlandii. Między polami i wzgórzami. W swoich kremowych ścianach, w swoich czterech kątach pełnych światła. Idąc przed siebie, czuła się jakby była w zupełnie obcym miejscu.

Weszła do pomieszczenia, na środku którego stał duży stół, a przy nim pełno ludzi - śmierciożerców. Oczy wszystkich zwróciły się w jej stronę.

- Lauro!- odezwał się wysoki mężczyzna, rozkładając ręce. - Cieszę się, że już jesteś - dodał, podchodząc bliżej dziewczyny.

Można było dostrzec podobieństwo między tą dwójką. Taki sam kolor włosów, tak samo błękitne i bystre oczy, dumna, wyprostowana postawa i pewny siebie ton głosu. Nie dało się ukryć, że Laura bez wątpienia była córką Edwarda Slivermana.

- Nie będę owijać w bawełnę. Wezwałem cię, ponieważ mam dla ciebie zadanie - odparł po chwili, kładąc dziewczynie rękę na ramieniu. - Ale nie byle jakie zadanie...

- Zamieniań się w słuch - mruknęła Laura, krzyżując ręce na piersi.


- To bardzo ważna misja, wymagająca sprytu, umiejętności i przebiegłości. Dlatego powierzam ją Tobie, dziecko - mówił wyniosłym tonem, spoglądając na córkę z wyższością.

- Co mam zrobić? - spytała z zaciekawieniem.

- Przyprowadzisz do nas Jamesa Pottera. - Ostatnie słowo wysyczał z pogardą.

- Syna Harry'ego Pottera? - zdziwiła się dziewczyna. - A na co wam on? - spytała, unosząc jedną brew.

- Będziesz przez pół roku robiła za naszego szpiega. Dowiesz się wszystkiego o nim, jego rodzinie i planach. A po pół roku z tą wiedzą wrócisz do nas. Oczywiście wraz z Potterem - mruknął mężczyzna, wyraźnie już znudzony. - Zaczynasz od poniedziałku.

Dziewczyna kiwnęła głową i odwróciła się z zamiarem wyjścia. Jednak zatrzymał ją męski głos.

- Panno Sliverman. - Laura odwróciła się do mężczyzny o platynowych włosach. - Scorpius pomoże pani we wszystkim w Londynie. Proszę się z nim skontaktować - dodał, uśmiechając się dumnie do dziewczyny.

***

Poniedziałek nadszedł zbyt szybko, niż się spodziewała i już koło godziny dziesiątej rano stała w podziemiach londyńskiego metra. To tu umówiła się ze Scorpiusem. Jej dawnym przyjacielem. Kiedy byli mali, razem biegali po ogrodzie i uczyli się czarów. To właśnie on nauczył ją latać na miotle. Jednak kiedy pięć lat temu wyprowadziła się do Belfast, kontakt im się urwał. Jednak to nie przeszkodziło jej w rozpoznaniu chłopaka. Szedł dumnie w jej stronę, w czarnym płaszczu. Krótkie platynowe włosy miał postawione na żel, a na twarzy gościł spokój i opanowanie.

- Ściąłeś włosy - zauważyła Laura, kiedy chłopak podszedł wystarczająco blisko.

Blondyn zmierzył ją spojrzeniem od góry do dołu i posłał uśmiech. Nie musiał długo czekać, żeby dziewczyna wpadła mu w ramiona. Była od niego o głowę niższa i dużo drobniejsza, dlatego kiedy tylko jej ręce oplotły talie chłopaka, usłyszała szybkie bicie jego serca. Jednak czułości szybko dobiegły końca.

- Chodź. Wytłumaczę ci wszystko u mnie w domu. Tu nie będziemy rozmawiać, bo jeszcze ktoś usłyszy - mruknął i złapał ją za rękę.

Po chwili było słychać tylko charakterystyczny dźwięk dla teleportacji, a oni zniknęli ze stacji.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?