Moja sarenka - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl - Magiczny Świat Harry'ego Pottera

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

Moja sarenka

Podstawowe informacje:

Autor:

ulka_black_potter

Gatunek: Poezja

Ograniczenie wiekowe: b/o

Przeczytano 2357 razy.

No cóż, kiedyś musi być ten pierwszy raz. Pierwsze zauroczenie, pierwsza miłość, pierwszy zawód, pierwszy wiersz/ rymowanka. Macie tu wszystkiego po trochu.

Spotkałem kiedyś dziewczę piękne,
o włosach złotych, falujących na wietrze.

Patrzyła na mnie wzrokiem pełnym dumy,
żal ściskał me serce, wiedziałem, żem durny.

Gdzieżby mnie chciała niewiasta tak śliczna,
na rudego adoratora nie spojrzy przecież z bliska.

Jej cera nieskazitelna promienie odbija,
przedziera się przez liście, me piegi omija.

Mija mnie krokiem lekkim, sprężystym,
w duszy łkam cicho "Fleur, jam Ci bliski."

Czuję jej zapach, tak błogi jak woń róż,
czemu me dłonie nie mogą Cię złapać - chodź tu, no już.

Nagle odwraca się, zaczyna biec,
rozwieram ramiona - możesz mnie mieć!

Możesz Ronalda ujarzmić jak zwierzę,
moja kochana, ja w ciebie wierzę.

Niczym sarna, gna przez ścieżynę,
czuję to, jeszcze chwila i się rozpłynę.

I wtem me serce pustką zachodzi,
Fleur już Rogerowi słowami słodzi.

Smutek niezmierny me ciało ogarnia,
miłość do dziewczyny jest taka marna.

Miłością nazywam zwykłe pożądanie,
a Hermiona gotowa dać mi dzisiaj lanie.

Zadań nie zrobiłem, choć wzór mi podstawiła,
dobrze, że Harry'ego też będzie męczyła.

Cóż mi zostaje, wracam do wieży,
gdzie dziewczę słodkie ząbki do mnie szczerzy.

Może nie warto za boginiami biegać,
kiedy u boku ma się tę, którą rzeczywiście potrzeba.

Komentarze

Angelina Johnson dnia 11.02.2015 16:11

Powiem tak - początek i końcówka są moim zdaniem najmniej udane, może przez rymy (bądź ich brak), za to środek to prawdziwa bomba! Idealnie odwzorowanie Rona i jego miłości do Fluer. Jest zabawnie, śmiesznie i trochę nieporadnie, a to przecież cały Weasley. Podoba mi się też to wtrącenie o Hermionie i o Harrym, przez co jeszcze łatwiej jest mi uwierzyć, że to są prawdziwe myśli Rona. On w końcu w niemal każdej sytuacji myślał o nich.
Jednak jak napisałam, początek i koniec mi się nie podoba. Początek brzmi trochę jakbym czytała wierszyk pisany na lekcji w klasie 2 podstawówki. ;D

Krnabrny dnia 11.02.2015 17:42

Nawet, nawet. Jak widzę sytuacja dzieje się podczas chyba CO tak? Mi się akurat początek nawet spodobał, ogólnie było nieźle, chociaż zwykle wolę 4 - wersowce. Nie znam się na poezji, ogólnie mi się podobało, trochę początkowo zraził mnie durny, ale da się go przełknąć. Nie porwało mnie (czy wiersz byłby do tego zdolny), ale nie jest źle.

Barlom dnia 11.02.2015 19:02

Jak na pierwszą próbę to całkiem fajny wiersz. Podobnie jak Ang twierdzę, ze środek wyszedł ci najlepiej

Ogólnie to na wierszach się nie znam, ale ten na przykład graficznie wygląda naprawdę ładnie, jest estetyczny i gdzieś tam czuć odpowiednie emocje.

Ana_Black dnia 11.02.2015 20:51

Fajny wiersz. Czuć emocje, jest nieporadny Ron i humor (ta, wiersz Ulki miałby być pozbawiony humoru

). Podobają mi się wstawki z Harrym i Hermioną. Zgrzyta mi jedynie ostatnia zwrotka, ale to chyba przez brak rymu.

Katherine_Pierce dnia 11.02.2015 21:34

Wiersz fajny, a ten moment:

Możesz Ronalda ujarzmić jak zwierzę,
moja kochana, ja w ciebie wierzę.

sprawił, że omal się nie zakrztusiłam

człowiek sobie spokojnie herbatkę popija, a tu atak śmiechu

nieładnie z Twojej strony

No i też uważam, że środek wyszedł najlepiej

Wilena Romus dnia 11.02.2015 23:00

Wiersz dobry. Fajny pomysł, dobrze oddane emocje, ale nie czułam w tym rytmu. Momentami trochę opornie mi się czytało i miałam lekki problem z odnalezieniem się przy pierwszym podejściu. Zdecydowanie najlepszy jest środek. Początek wyszedł trochę nieporadnie.
Całym sercem zgadzam się z Kath. Ten fragment jest boski

.
Ogólnie wiersz ciekawy, ale wydaje mi się, że nieco niewykorzystany jego potencjał. Życzę powodzenia w dalszym pisaniu

Nedelle dnia 12.02.2015 11:05

Środek najlepszy

Ogólnie podoba mi się ten fan fick, jest taki Ulasty

Bardzo fajnie ukazałaś nieporadność Rona, no i jak chyba wszystkim podobało mi się wspomnienie o Harrym i Mionie

Ulka poetką!

dobrosia1 dnia 13.02.2015 14:18

Jest fajnie. I rymy, i rytm, i fabuła jest, także jak dla mnie jest okay. Jak wcześniej napisali, dobrze udało ci się opisać i pokazać nieporadność Rona w takich sprawach. No i fajnie, że zdecydowałaś się na taki fajny temat, przez co przybliżyłaś swoją wizję tego spotkania Rona z Fleur. Jak dla mnie dobrze

alekskot dnia 13.02.2015 19:18

Wszystkieo Najlepszego!!!

Wiersz jest naprawdę fajny, chyba( czekaj, sprawdzę) Tak! Twój pierwszy wiersz! Naprawde pokazałaś klasę! Czasami mi coś zgrzytało z rymami, czy rytmem, ale naprawdę ci wyszło!!!

Nieoryginalna dnia 16.02.2015 21:29

W sumie widać, że to Twój pierwszy wiersz, jednak i tak mi się on podoba

Czasem mi coś zgrzytało, jednak ogólnie jestem pozytywnie nastawiona do tego wiersza. Mam tylko zastrzeżenie co do tego podziału zwrotek, miałam wrażenie, że czytam kilkanaście osobnych i niepowiązanych ze sobą rymów a nie jeden wiersz.

Penelope dnia 26.02.2015 18:46

Brawo Ulka! Twój pierwszy wiersz! Jestem dumna ze swojego dziecka

Podoba mi się Twój twór, humor i powaga przeplatająca się, to w sumie ciekawe połączenie.

Nessa Laime dnia 06.03.2015 21:18

Ja automatycznie pomyślałam o Billu, ale stwierdziłam później, że przecież oni byli razem i zdanie w opisie "Pierwsze zauroczenie, pierwsza miłość, pierwszy zawód" nie miałoby sensu. Ron mi w ogóle nie przyszedł do głowy, ale przecież faktycznie podobała mu się Fleur. Świetny wiersz, chociaż zgodzę się, że pierwszy u ostatni wers taki sobie

Alette dnia 09.03.2015 22:42

Dla mnie wiersz jest uroczy jak cały Ron

No bo ja serio uważam, że te rozterki emocjonalne rudzielca są słodkie.

Nie jestem miłośnikiem poezji, w ogóle się na niej nie znam. Nie interpretuję szczególnie, dlatego moja opinia nie ma wielkiej wartości. Natomiast lekko mi się czytało (poza końcówką, która wyszła najsłabiej), było z charakterystyczną dla ciebie dawką humoru, ale bez zbędnej przesady. Masz u mnie plusika.

losiek13 dnia 09.03.2015 22:50

W połowie tych zwrotek masz złą interpunkcję

Nie możesz sobie stawiać przecinków tam, gdzie powinny być kropki. Te części składowe się po prostu ze sobą nie kleją. Przecinki dałaś tak, by pasowało to wizualnie. Mogłaś zrobić z tego wiersz biały, wtedy bym się nie czepiał, a tak jest przesyt.

Patrzyła na mnie wzrokiem pełnym dumy,
żal ściskał me serce, wiedziałem, żem durny.

Mija mnie krokiem lekkim, sprężystym,
w duszy łkam cicho "Fleur, jam Ci bliski."

Czuję jej zapach, tak błogi jak woń róż,
czemu me dłonie nie mogą Cię złapać - chodź tu, no już.

Tutaj to już w ogóle. Pojawia się i pytanie, i wykrzyknienie, a zamiast tego jest myślnik i kropka. Czemu?

Nagle odwraca się, zaczyna biec,
rozwieram ramiona - możesz mnie mieć!

Tutaj podobnie, a w dodatku opis miesza się z tym co on mówi, bez sensu.

Możesz Ronalda ujarzmić jak zwierzę,
moja kochana, ja w ciebie wierzę.

To samo...

No i tak dalej. Strasznie nie podoba mi się ta interpunkcja. Przeszkadza bardziej niż tam wypadający ze trzy razy rym, ale pal go licho, bo było momentami śmiesznie. Ale interpunkcji nie zniosę. Nie, nie, nie! ;d

I na koniec:

tę, którą rzeczywiście potrzeba.

tę którą potrzeba - serio?

Ulka, stać Cię na więcej!

Syriusz32 dnia 27.06.2015 22:27

Łosiek rozbił moją wesołość po przeczytaniu tego wiersza na małe atomy... Na interpunkcji się nie znam, ale wiersz sam w sobie jest świetny!

Mija mnie krokiem lekkim, sprężystym,
w duszy łkam cicho "Fleur, jam Ci bliski."

Czuję jej zapach, tak błogi jak woń róż,
czemu me dłonie nie mogą Cię złapać - chodź tu, no już.

Nagle odwraca się, zaczyna biec,
rozwieram ramiona - możesz mnie mieć!

To to już jest po prostu mistrzostwo!

Only Dream dnia 14.10.2015 21:51

Końcówka jakoś niezbyt przypadła mi do gustu. Ostatni dwu-wers wybija moim zdaniem lekko z rytmu.
No ale wierszyk całkiem fajny, moim zdaniem na swój sposób zabawny, w takim przedstawianiu Rona jako kobieciarza (w pewnym sensie). No i w środku rymy są całkiem udane

Podobało mi się też wtrącenie o Harrym i Hermionie. Fajnie to zabrzmiało

Takie sprowadzenie do realności

ulka_black_potter dnia 21.02.2016 11:30

Ej ludzie to moja pierwsza poezja, którą tu wrzuciłam! Może i oczątek i koniec są słabe ale mam szczególny sentyment dla tego wiersza

Lubię Rona i lubię o nim czytać, a pisanie o nim to sama frajda

Wioletta dnia 04.08.2016 21:16

całkiem ciekawa perspektywa. taki uroczy nieporadny Ron i jego rozterki miłosne. wyszło całkiem nieźle. w sumie był nieco zabawny, ale czy Ron taki nie był? oczywiście, ze był. ciekawy pomysł, niezłe wykonanie. ładnie.

ania919 dnia 05.10.2016 13:58

Całkiem ciekawy wierszyk. Podoba mi się pomysł. Znakomicie przedstawiłaś Rona i jego uczucie pożądania do Fleur. Niestety końcówka wybija z rytmu, ostatnie wersy się nie rymują. Środek wyszedł ci najlepiej. Udało cię się zbudować atmosferę, ogólnie wiersz oceniam bardzo pozytywnie, daję PO.

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.