Kilka s³ów ode mnie na pocz¹tek. To ff jest chaotyczne celowo. Chcê pokazaÌ tutaj moj¹ wizjê tego, co mog³o siê dziaÌ w g³owach mugoli, kiedy w ich ¿yciu dzia³o siê coœ dziwnego. Coœ, czego nie rozumieli.
Nie wszystko bĂŞdzie tutaj jasne, bo jest ono z punktu widzenia czternastoletniej, mugolskiej dziewczynki. Z narracji pierwszoosobowej.
Zawsze zastanawiaÂłam siĂŞ czy ÂŚmiercioÂżercy zmuszajÂący mugoli do pewnych czynĂłw rzucali po prostu imperius? Wydaje mi siĂŞ, Âże niekoniecznie. Wtedy czÂłowiek czuje siĂŞ zbyt oderwany od tego, by przejmowaĂŚ siĂŞ w peÂłni tym, co zrobiÂł. A oni chcieli krzywdziĂŚ. MoÂże wiĂŞc inne zaklĂŞcia zmuszajÂące do robienia tego, co chcÂą? Albo mieszanki? Tutaj daÂłam wÂłaÂśnie opcjĂŞ numer dwa. MoÂżna bĂŞdzie dostrzec momenty z zaklĂŞciem imperius, ale teÂż inne, niekoniecznie znane.

Akcja nie rozgrywa siĂŞ w Anglii, a w Szkocji. Nie wiem dlaczego, ale jakoÂś tamtejszy krajobraz bardziej mi pasowaÂł. ChoĂŚ nie ma go za duÂżo.

Tylko to zdanie potrafiĂŞ powtarzaĂŚ, gdy ktoÂś zadaje mi pytanie: "dlaczego?". Nie wiem. Wiem tylko, Âże miaÂł brudne buty, a na dÂłoniach biaÂłe rĂŞkawiczki.

DzieĂą, w ktĂłrym to siĂŞ wydarzyÂło, byÂł szczegĂłlny. NieustajÂący deszcz padaÂł tygodniami wzdÂłuÂż zachodniego wybrzeÂża, a zrezygnowani mieszkaĂący pogodzili siĂŞ z faktem, Âże przyjdzie im spĂŞdziĂŚ wakacje w czterech Âścianach. Wtedy nagle pewnego ranka obudziliÂśmy siĂŞ z wraÂżeniem, Âże coÂś siĂŞ staÂło. MieliÂśmy racjĂŞ – to sÂłoĂące zaÂświeciÂło z bezchmurnego nieba.

WkrĂłtce potem na sznurkach ÂłopotaÂło pranie, a sÂłodkie buÂłeczki wyprzedano w piekarni jeszcze przed poÂłudniem. Ze schowkĂłw wyciÂągano poduszki, a wzdÂłuÂż pÂłotĂłw sÂłychaĂŚ byÂło buczenie kosiarek. Robiono zakupy, aby przygotowywaĂŚ obiady na ÂświeÂżym powietrzu. Ludzie z uÂśmiechem mĂłwili do siebie "nareszcie"; kobiety zakÂładaÂły cienkie spĂłdnice, a mĂŞÂżczyÂźni po raz pierwszy w tym roku koszule z krĂłtkimi rĂŞkawami. UpaÂł byÂł caÂłkiem znoÂśny bo wyczekiwany z utĂŞsknieniem. ÂŁĂłdki wypÂływaÂły z portu, kierujÂąc siĂŞ ku wyspom, a mÂłodzieÂż przechadzaÂła siĂŞ po skaÂłkach, dotykajÂąc swoich bladych jeszcze ciaÂł.

Atmosfera w jej domu by³a inna ni¿ zwykle. Tata próbowa³ ¿artowaÌ przy œniadaniu, ale by³ bardzo rozkojarzony i by³o w tym coœ sztucznego, nienaturalnego i nie uda³o mu siê rozœmieszyÌ ani mnie, ani moich sióstr. Jego twarz by³a bia³a niczym maska, spojrzenie nieobecne, a nienaturalnie g³oœny g³os zdawa³ siê wype³niaÌ wszystkie pokoje jednoczeœnie. Rodzicie ostatniej nocy byli na przyjêciu wydawanym przez naszych dziwacznych s¹siadów. Nie powiedzieli nam co tam zasz³o, ale oboje zachowywali siê inaczej, choÌ gdy z zabawkami pod pach¹ wybiera³yœmy siê nad morze, mama stara³a siê uœmiechn¹Ì. Jej twarz wyra¿a³a jednak jedynie nieszczêœcie.

Pla¿a by³a pe³na ludzi, ale ma³o kto siê k¹pa³. Gdy ju¿ mia³yœmy wejœÌ do wody, zrozumia³yœmy dlaczego. Zatoczki by³y zajête przez meduzy, które p³ywa³y w gêstych stawach, wlok¹c za sob¹ k³uj¹ce macki. Uda³o nam siê znaleŸÌ lukê, ale mimo ¿e by³yœmy ostro¿ne, jedna z nich mnie oparzy³a. Skóra na nodze od razu zaczê³a piec, a po chwili pojawi³y siê na niej czerwone zmiany. ¯adna z nas nie chcia³a jednak wracaÌ do domu, zosta³yœmy wiêc na pla¿y do póŸnego popo³udnia. Biega³yœmy po ska³ach, próbowa³yœmy jeszcze raz siê wyk¹paÌ, wygrzewa³yœmy siê na s³oùcu i obserwowa³yœmy uspokajaj¹ce siê morze.

Gdy dotar³yœmy do domu, poprosi³am mamê o pomoc. Z nieobecnym wzrokiem posmarowa³a oparzenie maœci¹ i wróci³a do mieszania kremu z truskawek. Nigdzie nie by³o widaÌ taty. Gdy o niego zapyta³am, mama poprosi³a mnie o pilnowanie blach z ciastkami. W tym upale by³o to jak kara za coœ, czego nie zrobi³am. Niepokoi³ mnie wyraz twarzy mamy. Gdy jednak do³¹czy³y do nas moje siostry i mama zaczê³a opowiadaÌ nam bajki, na chwilê przenios³yœmy siê do innego œwiata. Pojawi³a siê nadzieja, ¿e wieczór zakoùczy siê szczêœliwie.

Po chwili usÂłyszaÂłyÂśmy pukanie do drzwi. Mama zeszÂła po schodach i wrĂłciÂła z kobietÂą, z jednÂą z sÂąsiadek. Nie znaÂłyÂśmy jej zbyt dobrze, a ona gdy tylko nas zobaczyÂła, zaczĂŞÂła zadawaĂŚ wiele pytaĂą, szybko, jedno za drugim. Chyba wszystkie dobrze jeÂździmy konno? Czy mogÂłybyÂśmy opowiedzieĂŚ czemu tak bardzo lubimy konie i gdzie siĂŞ tak duÂżo nauczyÂłyÂśmy?

By³o w niej coœ takiego, ¿e jeszcze bardziej siê zdenerwowa³am. Przebiega³a d³oùmi po swojej bluzce i w³osach, brzydko pachnia³a i chwyta³a nas za ramiona tak, jakby chcia³a nas przytrzymaÌ na krzes³ach. Moje siostry wierci³y siê, a ja mia³am ochotê uciec, ale gdy tylko próbowa³yœmy, znów by³yœmy wci¹gane w rozmowê. Czy fajnie mieÌ wakacje? Co robimy w ci¹gu dnia i jak daleko potrafimy pop³yn¹Ì?

- Ach, Martino, jak ty urosÂłaÂś. Czy nadal duÂżo bawisz siĂŞ marionetkami? A wy, czy moÂżecie pomagaĂŚ przy wystawieniu sztuki?

Mama zaproponowa³a jej coœ do picia i uratowa³a nas przed odpowiadaniem. Kobieta rysowa³a palcami kó³ka na blacie sto³u, a ja przestraszy³am siê, ¿e œlady po nich nigdy nie znikn¹. Zapyta³a mamê, czy wiele osób przychodzi³o do sklepu, a mama udziela³a jej odpowiedzi pustym g³osem. Ucisk w moim gardle narasta³. Wsta³am raz jeszcze, gdy nasz goœÌ, jak siê wydawa³o, podejmowa³ jak¹œ decyzjê. Chwileczkê, to musimy us³yszeÌ wszystkie. Dziœ rano sta³o siê coœ dziwnego, a nawet strasznego.

Jej oczy by³y za³zawione i czerwone, nie potrafi³am oderwaÌ od nich wzroku, gdy mówi³a, ¿e jej m¹¿ nie jest z tych, co zmyœlaj¹. Chêtniej czytuje gazety ni¿ bajki. Ale gdy wróci³ po pracy do domu, wygl¹da³ na chorego. Widzia³ dziœ coœ, czego nie rozumia³.

SÂłychaĂŚ byÂło cichy dÂźwiĂŞk silnika i odgÂłos, ktĂłry brzmiaÂł jak uderzenia skrzydeÂł zamkniĂŞtego w klatce ptaka. Matka zapytaÂła, co siĂŞ staÂło, a my, dzieci, teÂż chciaÂłyÂśmy wiedzieĂŚ. Kobieta pociÂągnĂŞÂła za nitkĂŞ z obrusu. W kÂąciku jej ust widaĂŚ byÂło trochĂŞ Âśliny. PowiedziaÂła, Âże Âścinali dziÂś drzewo przy stajni.

- UrosÂło zbyt wysokie, a to moÂże byĂŚ niebezpieczne, gdy przyjdÂą jesienne wichury. Ale podczas pracy jeden z robotnikĂłw Âźle uderzyÂł siekierÂą. TrafiÂł w ramiĂŞ stojÂącego obok mĂŞÂżczyzny.

Z piekarnika wydostawa³ siê dym. Wyjê³am ciastka, ale zd¹¿y³y siê ju¿ spaliÌ na wêgiel. Kobieta przy stole mówi³a dalej, piskliwym z nerwów g³osem. By³o bardzo du¿o krwi. Ktoœ zawi¹za³ ranê bluz¹, ale to nie pomog³o. Jej m¹¿ pobieg³ po samochód, a gdy wraca³, zobaczy³ to.

- Co zobaczyÂł? - Moja mÂłodsza siostra nie mogÂła siĂŞ powstrzymaĂŚ. Kobieta przeniosÂła na niÂą wzrok.
- Co zobaczy³? Powiem ci, drogie dziecko. Zobaczy³ mê¿czyzn, z którymi pracowa³. Ale by³o ich o jednego za du¿o. Przy drzewie w sumie z nim pracowa³o piêciu mê¿czyzn, ale gdy jecha³ w ich kierunku, zobaczy³ te¿ piêciu mê¿czyzn. A przecie¿ bez niego nie powinno byÌ ich piêciu. - Pokrêci³a g³ow¹ z niedowierzaniem, ¿e ta wiadomoœÌ nie wywar³a na nich odpowiedniego wra¿enia. - Ale to nie wszystko. Czterech z nich sz³o, a pi¹ty, ten ranny, lewitowa³ przed nimi w powietrzu. Mój m¹¿ zatrzyma³ samochód i zamruga³ kilka razy oczami. Wtedy zobaczy³ ich tylko trzech.

Kobieta wypi³a do dna i powiedzia³a, ¿e kiedy jej m¹¿ szed³ po samochód, móg³ przecie¿ przyjœÌ ktoœ jeszcze. Ale to by³o coœ... innego. Mama zapyta³a naszego goœcia o stan zdrowia rannego mê¿czyzny. Kobieta potrz¹snê³a g³ow¹. Nic nie wiedzia³a, nikt nie wiedzia³, bo by³ on jednym z tych, co zniknêli. Przeprasza³a te¿, ¿e mo¿e wydawa³a siê zbyt przejêta, ale chcia³a komuœ o tym opowiedzieÌ. Gdy mieszka siê na wybrze¿u, jest siê przyzwyczajonym do sag i legend. Coœ o tym wiedzia³a, bo dorasta³a pod opiek¹ dziadka, który by³ pastorem. Ale nie zmienia to faktu, ¿e cz³owiek czuje siê wstrz¹œniêty, gdy coœ takiego przydarza siê komuœ osobiœcie.

Gryz³am siê w jêzyk, by nie zapytaÌ, co takiego siê przytrafi³o, bo sama nie widzê w tej historii nic nadzwyczajnego. M¹¿ tej kobiety musia³ mieÌ jakieœ omamy z tym lewitowaniem, a znikaj¹cy mê¿czyzna móg³ byÌ po prostu kimœ, kto chcia³ pomóc rannemu i zabra³ go do swojego samochodu. Inni mogli byÌ w szoku i po prostu... przypomnia³ mi siê program, który ogl¹da³am kiedyœ w telewizji. Mówiono w nim, ¿e jak cz³owiek jest w silnym szoku, to mózg mo¿e wypieraÌ pewne informacje.

Gdy kobieta na chwilê zamilk³a, ¿eby z³apaÌ oddech, us³ysza³yœmy muzykê. Moje siostry wygl¹da³y na zdziwione, a kobieta znów zaczê³a opowiadaÌ. Jakby muzyka by³a dla niej sygna³em, ¿e nie mo¿e milczeÌ. W koùcu wydawa³o siê, ¿e mama ma ju¿ doœÌ. Zaoferowa³a, ¿e odprowadzi j¹ do drzwi, a gdy je zamknê³a, us³ysza³am, jak mówi, ¿e nie tylko ciemne zimowe wieczory przepe³nione s¹ magi¹ i zabobonami.

Mama wróci³a i zaczê³a wyjmowaÌ rzeczy z lodówki. Odwrócona do nas plecami powiedzia³a, ¿e mog³o po prostu byÌ tak, ¿e ranny mê¿czyzna mia³ swojego anio³a stró¿a. Moje m³odsze siostry wysz³y, nie zadawszy ju¿ wiêcej pytaù. Ja ssa³am pasemko swoich w³osów. Moje ramiona robi³y siê nagle ciê¿kie, a serce zaczê³o biÌ szybciej, mimo ¿e siedzia³am spokojnie. Mama zamilk³a, wiêc w koùcu i ja zbieg³am po schodach na dó³ do naszego sklepu, a nastêpnie wysz³am na zewn¹trz. Nie wiedzia³am sk¹d nagle u mnie ta potrzeba spaceru.

Trawa sta³a siê wilgotna i mog³a œwiadczyÌ o innoœci jutrzejszego dnia. W wiadrze z wod¹, które ktoœ zapomnia³ sprz¹tn¹Ì, dryfowa³y owady, a wszêdzie dooko³a unosi³ siê zapach dzikich ró¿. Widzia³am nasz dom, nierówn¹ drogê do wsi, pola i drzewa dooko³a. Czu³am siê, jakbym st¹pa³a po ilustrowanej ksi¹¿ce. Zachcia³o mi siê p³akaÌ i zaczê³am powtarzaÌ sobie wyliczankê.

ByÂłam sama. NajwyraÂźniej mĂłj gÂłos nikogo nie zwabiÂł. Tak naprawdĂŞ chciaÂłam byĂŚ gdziekolwiek indziej, tylko nie tu.

Nagle usÂłyszaÂła muzykĂŞ. MuzykĂŞ, zwykle tak znajomÂą, teraz przez nieczyste tony wydawaÂła siĂŞ byĂŚ piskliwa i peÂłna zgrozy. WiedziaÂłam, Âże zaprowadzi mnie do dobrze mi znanej karuzeli. Moje stopy sunĂŞÂły naprzĂłd niczym ciÂągnione przez niewidzialne nici.

Pomocy... Jezu, niech mi ktoÂś pomoÂże... - zdesperowany gÂłos byÂł ledwo sÂłyszalny na tle melodii i odgÂłosu miarowego kapania, jakby krople deszczu uderzaÂły o ziemiĂŞ. Kap, kap, kap.

O ma³o nie krzyknê³am, ale nie mog³am. Coœ mi zabrania³o. Przera¿ona skrada³am siê na palcach po lodowatej ziemi. Dopiero teraz uœwiadomi³am sobie, ¿e jestem boso. By³am pewna, ¿e w³aœnie teraz dzieje siê coœ strasznego. Poczu³am na bosych stopach ciep³¹ wilgoÌ i spojrza³am w dó³. Zrobi³am wielkie oczy, gdy zobaczy³a krew kapi¹c¹ z d³ugiego no¿a, który trzyma³am w d³oni. Jak siê tam znalaz³? Czerwona plama powoli zmieni³a siê w ka³u¿ê.

Co?

Nie!

Próbowa³am krzykn¹Ì, ale nie mog³am. W koùcu zmusi³am siê, by podnieœÌ oczy.

Ojciec siedziaÂł na jednym z koni. Jego rĂŞce byÂły przywiÂązane do jego szyi. Karuzela siĂŞ krĂŞciÂła. Gdy mnie mijaÂł, zauwaÂżyÂłam, Âże jego wzrok byÂł rĂłwnie martwy i utkwiony na wprost jak spojrzenie drewnianego zwierzĂŞcia, na ktĂłrym ojciec siedziaÂł. Krew zabarwiÂła mu ubranie, spÂłynĂŞÂła po bokach i ubrudziÂła karuzelĂŞ. To ja z siostrami zwykle doprowadzaÂłyÂśmy jÂą do porzÂądku. Gdy ogieĂą w mojej gÂłowie na chwilĂŞ siĂŞ uspokoiÂł, pojawiÂła siĂŞ jedna z tych myÂśli, ktĂłre chroniÂą nas przed przeczuciem najgorszego.

Czy tym razem teÂż bĂŞdziemy musiaÂły czyÂściĂŚ karuzelĂŞ?