Mała wioska w średniowiecznej Anglii była zamieszkana jedynie przez dwustu mieszkańców. Podlegała pod rządy Edwarda Wspaniałego, który wcale taki wspaniały nie był. Plotki głosiły, że bardzo uwielbiał kobiece towarzystwo i by rozpieszczać swoje towarzyszki, zawyżał co rusz podatki. Dlatego w wioskach nie żyło się najlepiej, rolnicy ledwo dawali radę wyrobić normę dla króla, nie mówiąc już o plonach na rzecz mieszkańców i swoich rodzin.
Tutaj właśnie, w zatęchłej oborze obok wychudzonych krów narodził się Godryk Gryffindor, najszlachetniejszy ze wszystkich. Jednak jego droga do Wielkości była długa i trudna. A oto jego historia.

- Mocniej głupia, co tak jęczysz!
Galazor Gryffindor stał zniesmaczony nad swoją kochanką, Polumeną. Dziewczyna leżała wśród gnijącego siana z rozłożonymi nogami, prząc i wrzeszcząc. Miała wąskie biodra jak na wieśniaczkę i poród sprawiał jej ból.
- No dalej! Bo będę musiał sam sie tym zająć!
- Nie! - krzyknęła Polumena, widząc jak jej mężczyzna wyciąga różdżkę. Była głupią dziewczyną, ciekawą jak to jest robić to z czarodziejem. Przecież to takie zakazane. Teraz bardzo żałowała. Bała się Galazora, był jej obcy, a jego magia bezwględna. Zamknęła oczy, słysząc niespokojne muczenie krów. No dalej, mały, modliła się w duchu do nienarodzonego jeszcze dziecka. W końcu zebrawszy siły, wrzasnęła przeciągle.
Z jej łona wysunęła się główka. Galazor zniecierpliwiony porodem ponownie wyciągnął różdżkę i machnął zaklęcie. Dziecko wysunęło się nieco bardziej. Polumena ze strachu krzyknęła, kończąc ciężki poród. Galazor kucnął, starając się nie zwymiotować. Niemowlę było całe we krwi, wokół uniosił się zapach uryny. Przekręcił różdżką dziecko na plecy. Zakwiliło.
- Dobrze się spisałaś, wieśniaczko. To chłopiec. Nazwę go Godryk.
Wyjął z kieszeni kawałek ligninowej chusty i zaklęciem zawinął w nią dziecko. Drugą chustę rzucił na nagi brzuch Polumeny. Wychodząc z obory, rzucił na odchodnym:
- Wytrzyj się i umyj. Jesteś cała brudna.
Starał się nie słyszeć jej głośnego płaczu.
...
Godryk stał na łące naprzeciwko chłopca z wycelowanym mieczem. Spojrzał ukradkiem na Panią Jego Snów, śliczną Annę, która stała z otwartą buzią trzymając niedokończony jeszcze wianek. Godryk uśmiechnął się pod nosem. Jego przeciwnik był dwa lata starszy, lecz mniej zwinny. Już, już dochodziło do bitwy o "księżniczkę", gdy na ścieżce pojawił się jego ojciec.
- Twój stary przyszedł uratować ci dupę? - zapytał kpiąco chłopiec, zgarniając do siebie siedmioletnią Annę. W Godryku zawrzała krew. Jednak posłusznie odwrócił się w kierunku nadchodzącego ojca.
- Godryku, chodź ze mną. - mruknął ojciec, nie zaszczycając go nawet spojrzeniem. Godryk schował drewniany mieczyk za pasek i ruszył niechętnie za Galazorem. Miał słaby kontakt z ojcem, który co rusz znikał na kilka miesięcy i nie bardzo wiedział czego ten, praktycznie obcy dla niego człowiek może chcieć. Galazor prowadził go coraz głębiej w las, aż w końcu zatrzymał się nad nieznanym chłopcu jeziorem. Wówczas odwrócił się do niego, po raz pierwszy od dawna patrząc mu uważnie w oczy.
- Powiedz mi Godryku, czy to prawda co mówiła twoja matka? Udało ci się przywołać do siebie kubek z wodą? Czy pod twoim spojrzeniem zatliło się w kominku?
- Ależ... ojcze.. to był wypadek... ja... ja nie wiem jak to się stało...
Godryk stał przerażony przed ojcem. Nie wiedział jakim cudem udawały mu się te rzeczy, jednak bał się gniewu tego mężczyzny. Podświadomie czuł, że mama też się go bała.
- Godryku, jesteś moim synem. Jesteś synem Galazora Gryffindora! I jesteś czarodziejem - odrzekł dumnie ojciec, kładąc rękę na ramieniu chłopca. Godryk zrobił wielkie oczy, cofając się nieznacznie. Jak przez mgłę słyszał słowa ojca. Gdy Galazar wyciągnął z pochwy na miecz jakiś przedmiot, chłopiec odruchowo wziął go do ręki.
Poraziło go niczym prądem.
Nie mógł pozbyć się TEGO z dłoni, choć chciał. Wyrzucić i zdeptać. Zniszczyć!
Widział przerażone oczy ojca, jak on wyciąga różdżkę i próbuje zaatakować porażonego Godryka, jednak chłopcu nic się nie dzieje. Czuł jak wszystkie pory jego skóry krzyczą, a każdy włos staje dęba. Czuł potęgę magii.
W końcu wszystko minęło. Zmachany, wykończony Godryk klękał na zimnej ziemi. Galazar stał daleko przed nim ze wzniesioną ręką. Chłopiec chwiejnie wstał i spojrzał w swoją prawą dłoń. Trzymał w niej brązową, krótką różdżkę.
- Co... Co się stało?
Galazor pokręcił z niedowierzaniem głowa, cofając się jeszcze dalej. Był słabym czarodziejem, a magii potrafił używać jedynie do pokazywania swojego gniewu. Moc Godryka zszokowała go. Syn odbił wszystkie jego zaklęcia.
- Ojcze! Nie zostawiaj mnie! - rozpłakał się ośmioletni Godryk Gryffindor stojąc samotnie nad obcym jeziorem z różdżką w prawej dłoni.

napisane przez: Angelina Johnson

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.