Następne trzy lata Godryk spędził nad samotną nauką magii. Nie znał zaklęć, więc wszystkiego uczył się podświadomie. Dzięki błędom nauczył się jak wygiąć nadgarstek by wyrzucić przedmiot w powietrze, albo jak zakreślić ręką w powietrzu by zagoić skaleczenia. Starał się nauczyć magii pomocnej swojej matce, która od czasu odejścia ojca nie miała w jaki sposób wyżywić siebie i dziecka. Godryk, w tajemnicy przed Polimeną, chodził za nią, pomagając zaklęciami dźwigać jej ciężkie kosze pełne plonów i orać pola. Całkowicie zatracił się w nauce magii, zapominając o wcześniejszych dziecięcych zabawach. Nie tracił czasu na swawole z chłopakami, nie ćwiczył walki na miecze. Nawet słodkiej dziewczynce Annie nie poświęcał czasu. Chciał być potężny.
Jednak pewnego dnia stało się coś strasznego. Było lato, niezwykle gorące i niewdzięczne. Nie padało od ponad miesiąca. Ziemia pękała, plony wysychały, zwierzęta zdychały z pragnienia. Oszczędzano wodę jedynie dla krów, by móc korzystać z ich mleka.
Godryk czekał na mamę przed spichlerzem, chowając się za połamaną beczką. Polimena weszła do magazynu, by błagać zarządce o pożyczkę w postaci zboża. Chłopiec nie znał zaklęć, które spowodowałyby zgodę tego wychudzonego, ponurego wieśniaka, więc postanowił poczekać przed spichlerzem i ćwiczyć nowe czary. Zamknął oczy, starając się skupić, by wyczuć ciążącą w nim moc. Dawno nie czarował tak naprawdę, jedynie ćwiczył suche ruchy, dlatego magia zalegała w nim wielce. Musiał znaleźć dla niej ujście i to koniecznie teraz, zaraz!
Już.
- Aaa! Pali się! Ludzie wody, wody!
Godryk otworzył oczy. Nadal stał z wyciągniętą różdżką skierowaną w stronę drewnianego spichlerza. Spojrzał z przerażeniem na to co zrobił. Magazyn szybko zajął się ogniem, gdyż wysuszone zboże bardzo dobrze się paliło. Słyszał wrzask ludzi, którzy nie wiedzieli co mają zrobić, gdyż brakowało wody. Dopiero po chwili przypomniał sobie, dlaczego tu w ogóle stoi.
- Mama!
Wyskoczył zza beczki próbując bez namysłu dostać się do palącego spichlerza. Ludzie przerażeni rozstępowali się przed nim, nie wiedząc co się dzieje. Dopiero przy samym wejściu ktoś złapał go za koszulę i przyciągnął do siebie.
- Zostaw! Mama! – krzyczał Godryk, próbując wyrwać się z obcych ramion. Całkowicie zapomniał o różdżce, którą nadal trzymał w zaciśniętej ręce. Płacz i krzyki chłopca przyciągnęły uwagę wieśniaków. Jeden z nich, sąsiad Polimeny, wskazując na rękę Godryka, wrzasnął głośno:
- Ten chłopiec ma różdżkę! To on podpalił spichlerz! TO CZARODZIEJ!
Tłum zaczął pchać się w kierunku Gryffindora. Niektórzy mieli ze sobą widły, inni chcieli wrzucić go do ognia i spalić. Mężczyzna trzymający chłopca cofnął się pod naporem ciżby, lecz nie miał szans by się przed nimi obronić. Nagle powietrze przeciął przeciągły wrzask. Ze spichlerza wybiegła paląca się Polimena. Ludzie rozstąpili się przed nią, patrząc jak niczym żywa pochodnia próbuje ugasić zżerające ją płomienie. W końcu nie mając już siły, legła na ziemię obracając się na boki i cały czas krzycząc. Powoli umierała. Wieśniacy patrzyli na nią jak urzeczeni.
- Uciekaj – szepnął mężczyzna poluzowując uścisk. Godryk chciał dojrzeć swoją matkę, lecz obcy człowiek szybko odwrócił go w kierunku lasu. – Szybko!
- Ja... ja... przepraszam – mamrotał z przerażeniem chłopiec, słuchając wrzasków palącej się matki.
- Idź już i nigdy więcej tu nie wracaj. No, idź! Biegnij tak długo jak dasz radę! – popchnął go nieco i widząc, że Godryk nie oglądając się biegnie w stronę lasu, sam zniknął nim Polimena zdążyła skonać.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.