Bohaterowie: Harry Potter, James Potter , Lily Evans .

Na wstępie chciałam podziękować Pene za korektę :love:


Obudziły ją krople deszczu, uderzające miarowo w metalowy parapet. Kobieta niechętnie wykopała się z ciepłego kokonu, stworzonego z kołdry. Temperatura w pokoju była, jak na jej gust, zdecydowanie za niska. Przeciągając się, otworzyła oczy i zobaczyła, że jest już w łóżku sama. Radosny śmiech dochodzący z dołu podpowiedział jej gdzie znajduje się James.
Lily niespiesznie wstała i podeszła do okna, spoglądając na okolicę. Typowo jesienna pogoda nie zachęcała do wychodzenia na zewnątrz. Nawet przez szczelnie zamknięte okna czuła chłodny powiew wiatru.

***

Kruczoczarny chłopiec ze śmiechem śmigał kilka centymetrów nad podłogą, a jego ojciec biegał za nim, próbując nie dopuścić do zrujnowania salonu. Malec uderzył w stolik i nie zdołał się utrzymać na dziecięcej miotełce. Jak tylko zorientował się co się stało, skrzywił się i już miał zacząć płakać, gdy ponownie znalazł się nad ziemią.
James, widząc minę synka, porwał go szybko na ręce i uniósł wysoko nad głowę. Sprawił tym, że Harry natychmiast zapomniał o upadku i zamiast płakać, teraz śmiał się, wymachując radośnie rączkami i nóżkami.
- Jak tylko wujek Syriusz nas odwiedzi, to skopię mu tyłek za tę miotełkę - zażartował James. Dziecko zaśmiało się tak, jakby zrozumiało słowa ojca. - Tylko nie mów mamie, że powiedziałem "tyłek", bo mi się dostanie - dodał, podrzucając chłopca.
- Ekhm. - James prawie upuścił syna słysząc chrząknięcie żony. Z dzieckiem w ramionach obrócił się i z zachwytem w oczach spojrzał na kobietę stojącą w drzwiach salonu. Czy kiedykolwiek przestanie uważać ją za najpiękniejszą istotę na świecie? Miał nadzieje, że nie.
- TYŁEK - wykrzyczał Harry, rozkładając szeroko rączki. James lekko się krzywiąc, spojrzał na synka i znów na żonę. Lily zrobiła oburzoną minę, ale po jej oczach można było dostrzec, że walczy z rozbawieniem.
- Cudownie, tatuś nauczył cię nowego słowa - powiedziała lekko sarkastycznie, zbliżając się do nich.
- Mały zdrajca - James połaskotał Harry'ego. - Ale nie zaprzeczysz, że jesteś dumna, że tak szybko się uczy - dodał z uśmiechem. - Chodź do mnie. - Wolną ręką przyciągnął ją do siebie i namiętnie pocałował. Gdy się od siebie odsunęli (oboje obrywając po głowach malutkimi piąstkami), Lily miała wypieki na policzkach.
- Chodź do mamy. - Kobieta wzięła synka od męża i usiadła przy stole. - Jadł już śniadanie?
- Pewnie. Dla ciebie też coś mam - powiedział brunet z uśmiechem. Wziął do ręki różdżkę i po chwili przyleciała taca z goframi, polanymi sosem czekoladowym.
- Hmmm mniam. Czym sobie zasłużyłam?
- Tym, że jesteś. - James spojrzał na nią z błyskiem w oku. - Daj mi tego berbecia, bo nie da ci się najeść - dodał widząc, że Harry domaga się uwagi.
- Co skopiemy wujkowi Syriuszowi jak się pojawi? - zapytał, biorąc syna na ręce i lekko go podrzucając.
- TYŁEK - wykrzykną chłopiec, wywołując kolejny uśmiech na twarzy ojca.
- Mój chłopak - powiedział z dumą w głosie.
- Jesteś niereformowalny. - Lily pokręciła głową.
- Za to mnie kochasz. - James usiadł przy stole i posadził Harry'ego na swoich kolanach.

***

- Myślisz, że powinienem do niego napisać? - zapytał mężczyzna po tym jak żona położyła synka na popołudniową drzemkę.
- Wiesz, że ufam i jednemu, i drugiemu, ale jeśli Dumbledore się nie myli, to...
- To któryś z nich ma rację. A wiem na pewno, że Syriusz nigdy by...
- Wiem. - Lily podeszła i objęła męża. Doskonale wiedziała, co przeżywa. Sama czuła dokładnie to samo. Wszystko wskazywało na to, że w ich najbliższym gronie jest zdrajca, że ktoś donosi Voldemortowi. Syriusz uparcie wskazuje na Remusa, a Remus na Syriusza. - Mimo to nie wierzę, że to Lunatyk.
- Ja też nie. Dlatego jutro napiszę do Petera, aby powiedział mu, że to on jest naszym Strażnikiem i to gdzie nas znajdzie. Nie będziemy się ukrywać przed przyjacielem - powiedział zdecydowanym tonem.
- Jak Łapa się dowie, to wtedy on tobie skopie tyłek - zażartowała. James mimowolnie się uśmiechnął. Doskonale wiedział, że Syriusz nie będzie zachwycony, w końcu od początku nie chciał aby ktokolwiek dowiedział się, że to Peter jest ich Strażnikiem, ale nie było innego sposobu, aby Remus mógł ich odwiedzić.
- Zmieńmy temat - powiedział nagle. - W końcu mamy dzisiaj Halloween i mimo iż nie możemy nigdzie iść, to uważam, że Harry zasługuje na prawdziwą Noc Duchów.
- Coś już zaplanowałeś, prawda?
- Oczywiście. Jak usypiałaś małego, to zrobiłem kilka dyniowych lampionów - odparł z dumą. - Są w kuchni. To co? Ozdabiamy dom tak, żeby miał niespodziankę, jak się obudzi?
- Wiesz, że on i tak nie będzie tego pamiętał, prawda? - zaśmiała się kobieta. - No ale doskonale wiem, że Harry to tylko wymówka, chodzi o ciebie - dodała nadal uśmiechnięta. - To twoje ulubione święto i za nic nie chciałbyś spędzać go normalnie, jak każdy inny dzień.
- Ja ty mnie znasz. - Wziął jej twarz w dłonie i lekko pocałował.
- Dobra, zaczynajmy, bo się nie wyrobimy zanim się obudzi.
Następne dwie godziny spędzili na tworzeniu tego niepowtarzalnego klimatu, jaki może być tylko w trzydziestego pierwszego października. Przystrajanie domu dzięki magii zajęło im niecałą godzinę. Następnie zajęli się pieczeniem pasztecików dyniowych.

***

- Czas spać - usłyszał zdecydowany głos w chwili, w której wyczarowywał kolejne obłoczki. Podniósł głowę i spojrzał na żonę, której długie, kasztanowe włosy spadały na twarz.
- No nic mały - powiedział, odrzucając różdżkę na kanapę. - Słyszałeś mamę. - Wziął synka na ręce i podał go żonie.
- W sumie to był dłuuuugi dzień. - James przeciągnął się, ziewając. - Ale po nim nie widać zmęczenia - dodał, całując Harry'ego w czoło. - Ciekawe czy zaśnie...
Cała trójka ruszyła na górę do pokoju dziecięcego, kiedy z dołu dobiegł ich hałas. Dźwięk wywarzanych drzwi. James gestem pokazał Lily, że ma zostać w pokoju, a sam ruszył na dół. W progu zobaczył ostatnią osobę jakiej się spodziewał. W tej samej chwili dotarło do niego, kto jest zdrajcą i jak bardzo się pomylili. Lecz w tej chwili to nie miało znaczenia.
- Lily, bierz Harry'ego i uciekaj! To on! Idź! Uciekaj! Ja go zatrzymam... - krzyknął do żony, choć wiedział doskonale, że ani ona nie ma dokąd uciec, ani on jak zatrzymać Voldemorta. Usłyszał lodowaty śmiech, a następnie śmiertelne zaklęcie.

***

Kobieta zamknęła się z synkiem w jego pokoju. Doskonale słyszała przed chwilą wymawiane zaklęcie i wiedziała, co to oznacza. Nie miała jedna czasu na myślenie o Jamesie. W tej chwili liczył się tylko Harry, a ona nie miała nawet różdżki. Włożyła synka do łóżeczka, a sama zaczęła przesuwać meble pod drzwi. Próbowała być silna, ale łzy same napływały jej do oczu. Nie bała się w tej chwili o siebie, myślała tylko o tym, że jej mąż nie żyje i że nie chce stracić również synka. Jak Peter mógł? Tyle czasu spędzili z Jamesem nad rozmyślaniem kto z ich przyjaciół jest zdrajcą, ale żadne z nich nigdy nie brało pod uwagę Glizdogona. Podeszła do łóżeczka i ponownie wzięła synka na ręce, mocno go przytulając.
Obserwowała jak zapora z mebli się odsuwa, a drzwi otwierają. W progu stał jej największy koszmar. Ponownie włożyła Harry'ego do łóżeczka i zasłoniła go własnym ciałem.
- Nie Harry, błagam, tylko nie Harry! - powiedziała zrozpaczonym tonem, choć nie miała nadziei, że uda jej się go przekonać.
- Odsuń się, głupia... odsuń się i to już...
- Nie Harry, błagam, weź mnie, zabij mnie zamiast niego...
- To ostatnie ostrzeżenie...
- Nie Harry! Błagam... zlituj się... zlituj... Nie Harry! Nie Harry! Błagam... zrobię wszystko...
- Odsuń się... odsuń się, dziewczyno...
Lily nie rozumiała dlaczego jej jeszcze nie zabił, dlaczego próbuje ją przekonać, aby się odsunęła. Czyżby robił to dla niego? Dla Severusa? W chwili kiedy o tym pomyślała, zobaczyła zielone światło.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.