Ostatni dzieñ z ¿ycia Lily i Jamesa
Na wstêpie chcia³am podziêkowaæ Pene za korektê :love:
Obudzi³y j± krople deszczu, uderzaj±ce miarowo w metalowy parapet. Kobieta niechêtnie wykopa³a siê z ciep³ego kokonu, stworzonego z ko³dry. Temperatura w pokoju by³a, jak na jej gust, zdecydowanie za niska. Przeci±gaj±c siê, otworzy³a oczy i zobaczy³a, ¿e jest ju¿ w ³ó¿ku sama. Radosny ¶miech dochodz±cy z do³u podpowiedzia³ jej gdzie znajduje siê James.
Lily niespiesznie wsta³a i podesz³a do okna, spogl±daj±c na okolicê. Typowo jesienna pogoda nie zachêca³a do wychodzenia na zewn±trz. Nawet przez szczelnie zamkniête okna czu³a ch³odny powiew wiatru.
***
Kruczoczarny ch³opiec ze ¶miechem ¶miga³ kilka centymetrów nad pod³og±, a jego ojciec biega³ za nim, próbuj±c nie dopu¶ciæ do zrujnowania salonu. Malec uderzy³ w stolik i nie zdo³a³ siê utrzymaæ na dzieciêcej miote³ce. Jak tylko zorientowa³ siê co siê sta³o, skrzywi³ siê i ju¿ mia³ zacz±æ p³akaæ, gdy ponownie znalaz³ siê nad ziemi±.
James, widz±c minê synka, porwa³ go szybko na rêce i uniós³ wysoko nad g³owê. Sprawi³ tym, ¿e Harry natychmiast zapomnia³ o upadku i zamiast p³akaæ, teraz ¶mia³ siê, wymachuj±c rado¶nie r±czkami i nó¿kami.
- Jak tylko wujek Syriusz nas odwiedzi, to skopiê mu ty³ek za tê miote³kê - za¿artowa³ James. Dziecko za¶mia³o siê tak, jakby zrozumia³o s³owa ojca. - Tylko nie mów mamie, ¿e powiedzia³em "ty³ek", bo mi siê dostanie - doda³, podrzucaj±c ch³opca.
- Ekhm. - James prawie upu¶ci³ syna s³ysz±c chrz±kniêcie ¿ony. Z dzieckiem w ramionach obróci³ siê i z zachwytem w oczach spojrza³ na kobietê stoj±c± w drzwiach salonu. Czy kiedykolwiek przestanie uwa¿aæ j± za najpiêkniejsz± istotê na ¶wiecie? Mia³ nadzieje, ¿e nie.
- TY£EK - wykrzycza³ Harry, rozk³adaj±c szeroko r±czki. James lekko siê krzywi±c, spojrza³ na synka i znów na ¿onê. Lily zrobi³a oburzon± minê, ale po jej oczach mo¿na by³o dostrzec, ¿e walczy z rozbawieniem.
- Cudownie, tatu¶ nauczy³ ciê nowego s³owa - powiedzia³a lekko sarkastycznie, zbli¿aj±c siê do nich.
- Ma³y zdrajca - James po³askota³ Harry'ego. - Ale nie zaprzeczysz, ¿e jeste¶ dumna, ¿e tak szybko siê uczy - doda³ z u¶miechem. - Chod¼ do mnie. - Woln± rêk± przyci±gn±³ j± do siebie i namiêtnie poca³owa³. Gdy siê od siebie odsunêli (oboje obrywaj±c po g³owach malutkimi pi±stkami), Lily mia³a wypieki na policzkach.
- Chod¼ do mamy. - Kobieta wziê³a synka od mê¿a i usiad³a przy stole. - Jad³ ju¿ ¶niadanie?
- Pewnie. Dla ciebie te¿ co¶ mam - powiedzia³ brunet z u¶miechem. Wzi±³ do rêki ró¿d¿kê i po chwili przylecia³a taca z goframi, polanymi sosem czekoladowym.
- Hmmm mniam. Czym sobie zas³u¿y³am?
- Tym, ¿e jeste¶. - James spojrza³ na ni± z b³yskiem w oku. - Daj mi tego berbecia, bo nie da ci siê naje¶æ - doda³ widz±c, ¿e Harry domaga siê uwagi.
- Co skopiemy wujkowi Syriuszowi jak siê pojawi? - zapyta³, bior±c syna na rêce i lekko go podrzucaj±c.
- TY£EK - wykrzykn± ch³opiec, wywo³uj±c kolejny u¶miech na twarzy ojca.
- Mój ch³opak - powiedzia³ z dum± w g³osie.
- Jeste¶ niereformowalny. - Lily pokrêci³a g³ow±.
- Za to mnie kochasz. - James usiad³ przy stole i posadzi³ Harry'ego na swoich kolanach.
***
- My¶lisz, ¿e powinienem do niego napisaæ? - zapyta³ mê¿czyzna po tym jak ¿ona po³o¿y³a synka na popo³udniow± drzemkê.
- Wiesz, ¿e ufam i jednemu, i drugiemu, ale je¶li Dumbledore siê nie myli, to...
- To który¶ z nich ma racjê. A wiem na pewno, ¿e Syriusz nigdy by...
- Wiem. - Lily podesz³a i objê³a mê¿a. Doskonale wiedzia³a, co prze¿ywa. Sama czu³a dok³adnie to samo. Wszystko wskazywa³o na to, ¿e w ich najbli¿szym gronie jest zdrajca, ¿e kto¶ donosi Voldemortowi. Syriusz uparcie wskazuje na Remusa, a Remus na Syriusza. - Mimo to nie wierzê, ¿e to Lunatyk.
- Ja te¿ nie. Dlatego jutro napiszê do Petera, aby powiedzia³ mu, ¿e to on jest naszym Stra¿nikiem i to gdzie nas znajdzie. Nie bêdziemy siê ukrywaæ przed przyjacielem - powiedzia³ zdecydowanym tonem.
- Jak £apa siê dowie, to wtedy on tobie skopie ty³ek - za¿artowa³a. James mimowolnie siê u¶miechn±³. Doskonale wiedzia³, ¿e Syriusz nie bêdzie zachwycony, w koñcu od pocz±tku nie chcia³ aby ktokolwiek dowiedzia³ siê, ¿e to Peter jest ich Stra¿nikiem, ale nie by³o innego sposobu, aby Remus móg³ ich odwiedziæ.
- Zmieñmy temat - powiedzia³ nagle. - W koñcu mamy dzisiaj Halloween i mimo i¿ nie mo¿emy nigdzie i¶æ, to uwa¿am, ¿e Harry zas³uguje na prawdziw± Noc Duchów.
- Co¶ ju¿ zaplanowa³e¶, prawda?
- Oczywi¶cie. Jak usypia³a¶ ma³ego, to zrobi³em kilka dyniowych lampionów - odpar³ z dum±. - S± w kuchni. To co? Ozdabiamy dom tak, ¿eby mia³ niespodziankê, jak siê obudzi?
- Wiesz, ¿e on i tak nie bêdzie tego pamiêta³, prawda? - za¶mia³a siê kobieta. - No ale doskonale wiem, ¿e Harry to tylko wymówka, chodzi o ciebie - doda³a nadal u¶miechniêta. - To twoje ulubione ¶wiêto i za nic nie chcia³by¶ spêdzaæ go normalnie, jak ka¿dy inny dzieñ.
- Ja ty mnie znasz. - Wzi±³ jej twarz w d³onie i lekko poca³owa³.
- Dobra, zaczynajmy, bo siê nie wyrobimy zanim siê obudzi.
Nastêpne dwie godziny spêdzili na tworzeniu tego niepowtarzalnego klimatu, jaki mo¿e byæ tylko w trzydziestego pierwszego pa¼dziernika. Przystrajanie domu dziêki magii zajê³o im nieca³± godzinê. Nastêpnie zajêli siê pieczeniem pasztecików dyniowych.
***
- Czas spaæ - us³ysza³ zdecydowany g³os w chwili, w której wyczarowywa³ kolejne ob³oczki. Podniós³ g³owê i spojrza³ na ¿onê, której d³ugie, kasztanowe w³osy spada³y na twarz.
- No nic ma³y - powiedzia³, odrzucaj±c ró¿d¿kê na kanapê. - S³ysza³e¶ mamê. - Wzi±³ synka na rêce i poda³ go ¿onie.
- W sumie to by³ d³uuuugi dzieñ. - James przeci±gn±³ siê, ziewaj±c. - Ale po nim nie widaæ zmêczenia - doda³, ca³uj±c Harry'ego w czo³o. - Ciekawe czy za¶nie...
Ca³a trójka ruszy³a na górê do pokoju dzieciêcego, kiedy z do³u dobieg³ ich ha³as. D¼wiêk wywarzanych drzwi. James gestem pokaza³ Lily, ¿e ma zostaæ w pokoju, a sam ruszy³ na dó³. W progu zobaczy³ ostatni± osobê jakiej siê spodziewa³. W tej samej chwili dotar³o do niego, kto jest zdrajc± i jak bardzo siê pomylili. Lecz w tej chwili to nie mia³o znaczenia.
- Lily, bierz Harry'ego i uciekaj! To on! Id¼! Uciekaj! Ja go zatrzymam... - krzykn±³ do ¿ony, choæ wiedzia³ doskonale, ¿e ani ona nie ma dok±d uciec, ani on jak zatrzymaæ Voldemorta. Us³ysza³ lodowaty ¶miech, a nastêpnie ¶miertelne zaklêcie.
***
Kobieta zamknê³a siê z synkiem w jego pokoju. Doskonale s³ysza³a przed chwil± wymawiane zaklêcie i wiedzia³a, co to oznacza. Nie mia³a jedna czasu na my¶lenie o Jamesie. W tej chwili liczy³ siê tylko Harry, a ona nie mia³a nawet ró¿d¿ki. W³o¿y³a synka do ³ó¿eczka, a sama zaczê³a przesuwaæ meble pod drzwi. Próbowa³a byæ silna, ale ³zy same nap³ywa³y jej do oczu. Nie ba³a siê w tej chwili o siebie, my¶la³a tylko o tym, ¿e jej m±¿ nie ¿yje i ¿e nie chce straciæ równie¿ synka. Jak Peter móg³? Tyle czasu spêdzili z Jamesem nad rozmy¶laniem kto z ich przyjació³ jest zdrajc±, ale ¿adne z nich nigdy nie bra³o pod uwagê Glizdogona. Podesz³a do ³ó¿eczka i ponownie wziê³a synka na rêce, mocno go przytulaj±c.
Obserwowa³a jak zapora z mebli siê odsuwa, a drzwi otwieraj±. W progu sta³ jej najwiêkszy koszmar. Ponownie w³o¿y³a Harry'ego do ³ó¿eczka i zas³oni³a go w³asnym cia³em.
- Nie Harry, b³agam, tylko nie Harry! - powiedzia³a zrozpaczonym tonem, choæ nie mia³a nadziei, ¿e uda jej siê go przekonaæ.
- Odsuñ siê, g³upia... odsuñ siê i to ju¿...
- Nie Harry, b³agam, we¼ mnie, zabij mnie zamiast niego...
- To ostatnie ostrze¿enie...
- Nie Harry! B³agam... zlituj siê... zlituj... Nie Harry! Nie Harry! B³agam... zrobiê wszystko...
- Odsuñ siê... odsuñ siê, dziewczyno...
Lily nie rozumia³a dlaczego jej jeszcze nie zabi³, dlaczego próbuje j± przekonaæ, aby siê odsunê³a. Czy¿by robi³ to dla niego? Dla Severusa? W chwili kiedy o tym pomy¶la³a, zobaczy³a zielone ¶wiat³o.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Alette
Krnabrny
EmilyWright
Mniej wiêcej tak to sobie wyobra¿a³am. Szczê¶liwa, kochaj±ca siê rodzina i nagle wszystko siê wali... Bardzo mi siê spodoba³o 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Bardzo fajnie ukaza³a¶ t± idyllê Potterów. W³a¶nie tak ciep³o sobie ich wyobra¿a³am. Szczê¶liwy, zakochany nadal po uszy w Lily James, szczê¶liwy synek, któ¿ by nie chcia³ tak ¿yæ? Wspominanie o Syriuszu te¿ by³o fajnym zabiegiem, w koñcu James na pewno czêsto mówi³ o przyjacielu.
Jednak minusem jest praktycznie sam dialog, chocia¿ z drugiej strony sama do koñca nie mam pomys³u, jak to mo¿na by³o zmieniæ. Ogólnie lata³y Ci te¿ przecinki w miejsca, w których s± one ca³kowicie zbêdne, poza tym masz problem z poprawnym zapisem dialogów.
Dziwi mnie te¿ trochê stwierdzenie, ¿e podejrzewali o zdradê Remusa i Syriusza, a nie podejrzewali Glizdka. Ja wiem, ¿e on by³ wielkim zaskoczeniem, ale jednak w±tpiê, by brali pod uwagê dwóch z trzech przyjació³. Wed³ug mnie, Peter nie by³ brany pod uwagê, bo uwa¿ali go za s³abego, zbyt s³abego by s³u¿yæ takiej kanalii, jak± by³ Voldemort.
Natomiast bardzo podoba mi siê ostatnia my¶l Lily, zwi±zana z Severusem. Nie pomy¶la³am o tym.