- Harry!- krzyknĂŞÂłam, widzÂąc przyjaciela i podbiegÂłam do niego.
- Hermiona. Dobrze Cie widzieÌ - uœmiechn¹³ siê do mnie Wybraniec. - Widzia³aœ mo¿e Rona?
PokiwaÂłam przeczÂąco gÂłowÂą.
- Niestety nie.
Nasz¹ rozmowê przerwa³ g³oœny huk, a od drugiej strony dobieg³ do nas odg³os kroków, jak siê po chwili okaza³o, nale¿¹cych do profesor McGonagall.
- Panie Potter. Niech pan biegnie zniszczyĂŚ pozostaÂłe horkruksy jak najszybciej - powiedziaÂła kobieta. - A pani, panno Granger, proszĂŞ za mnÂą - dodaÂła.
Obydwoje kiwnĂŞliÂśmy gÂłowami. Zanim jednak ruszyÂłam za opiekunkÂą, przytuliÂłam siĂŞ do przyjaciela.
- Powodzenia- szepnê³am, po czym razem z pani¹ profesor ruszy³am w g³¹b szko³y
ÂŚwist zaklĂŞĂŚ brzĂŞczaÂł mi w uszach, zapach krwi unosiÂł siĂŞ w powietrzu. WiedzieliÂśmy, Âże ten dzieĂą kiedyÂś nastÂąpi. Ale rĂłwnie mocno wierzyliÂśmy, Âże Harry tym razem pokona Voldemorta dostatecznie.
Zacisnê³am mocniej palce na ró¿d¿ce, w ka¿dej chwili gotowa jej u¿yÌ. Wesz³yœmy na drugie piêtro. Tynk ze œcian le¿a³ na pod³odze, zarwany sufit, czyjaœ z³amana ró¿d¿ka. To by³ przera¿aj¹cy widok. W ka¿dej minucie b³aga³am Merlina, ¿ebym nie zobaczy³a gdzieœ cia³ moich przyjació³.
- Pani Profesor!- Dobieg³ do nas g³os jakiejœ dziewczyny z Hufflepuffu. - Mo¿e pani pójœÌ ze mn¹?
- OczywiÂście. - UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ blado. - Dasz sobie radĂŞ sama?- zapytaÂła, kierujÂąc na mnie spojrzenie.
- OczywiÂście. Ale... co mam zrobiĂŚ?
- Na wieÂży astronomicznej potrzebujÂą pomocy - odpowiedziaÂła kobieta. - UwaÂżaj na siebie - dodaÂła, kiedy kiwnĂŞÂłam gÂłowÂą i zaczĂŞÂłam siĂŞ kierowaĂŚ na siĂłdme piĂŞtro.
Kiedy pokonaÂłam piĂŞĂŚ piĂŞter biegiem i wreszcie znalazÂłam siĂŞ na najwyÂższym, zauwaÂżyÂłam rudÂą czuprynĂŞ.
- Fred! - krzyknĂŞÂłam i rzuciÂłam siĂŞ na szyje rudzielcowi.
- Herm! Jak dobrze, Âże nic Ci nie jest - powiedziaÂł, oddajÂąc uÂścisk.
Tak bardzo siĂŞ o niego baÂłam. Ale na szczĂŞÂście nic poza maÂłymi zadrapaniami mu nie byÂło. Nie wiem. co bym zrobiÂła gdyby mu siĂŞ coÂś staÂło. TrwaliÂśmy chwilĂŞ w ciszy, przytuleni do siebie. Jednak w koĂącu Weasley postanowiÂł siĂŞ odezwaĂŚ.
- Chce ÂżebyÂś wiedziaÂła, Âże co by siĂŞ nie dziaÂło, zawsze bĂŞdĂŞ ciĂŞ kochaÂł i bĂŞdĂŞ nad tobÂą czuwaÂł - wyznaÂł, a ja poczuÂłam jakiÂś dziwny lĂŞk, Âże on siĂŞ Âżegna
- Fred. Fred, nie Âżegnaj siĂŞ ze mnÂą! - powiedziaÂłam, czujÂąc jak pod powiekami zbierajÂą mi siĂŞ Âłzy. - Jutro bĂŞdzie po wszystkim, a my bĂŞdzie szczĂŞÂśliwi. - Nie pohamowaÂłam juÂż Âłez.
ChÂłopak tylko mocno mnie przytuliÂł i pogÂłaskaÂł po wÂłosach.
- Widzimy siê póŸniej - szepn¹³ i odsun¹³ siê ode mnie.
KiwnĂŞÂłam gÂłowÂą i patrzyÂłam jak jego sylwetka powoli znika. Szybko skierowaÂłam siĂŞ do wieÂży.
ToczyÂła siĂŞ tam prawdziwa bitwa. ZaklĂŞcia lataÂły jak oszalaÂłe. UchyliÂłam gÂłowĂŞ, by nie dostaĂŚ drĂŞtwotÂą. Przez parĂŞ dobrych godzin toczyÂła siĂŞ walka. MiĂŞdzy nami, grupkÂą nastolatkĂłw a ÂśmiercioÂżercami. PonieÂśliÂśmy wiele strat, jednak w pod koniec udaÂło nam siĂŞ wykurzyĂŚ ich z tej czĂŞÂści zamku.
Nagle ktoÂś powiedziaÂł, Âże Voldemort zabiÂł Harry'ego. PrzeraÂżona zbiegÂłam na dziedziniec, gdzie bezwÂładne ciaÂło WybraĂąca spoczywaÂło na rĂŞkach gajowego.
- Harry- szepnĂŞÂłam zakrywajÂąc rĂŞkÂą usta i czujÂąc jak zbiera mi siĂŞ na Âłzy.
Nagle wszystko zaczĂŞÂło siĂŞ dziaĂŚ tak szybko. Harry wstaÂł, rozegraÂła siĂŞ bitwa miĂŞdzy nim a Czarnym Panem. I w koĂącu Harry Potter wyswobodziÂł Âświat czarodziei od zÂła. PokonaÂł Voldemorta. Wszyscy cieszyliÂśmy siĂŞ niezmiernie. RozejrzaÂłam siĂŞ dookoÂła w poszukiwaniu Freda, jednak nigdzie go nie byÂło. ZmartwiÂło mnie to, ale postanowiÂłam nie panikowaĂŚ na zapas. WeszÂłam do zamku, a raczej tego, co z niego zostaÂło i skierowaÂłam siĂŞ na pierwsze piĂŞtro. UjrzaÂłam tam okropny widok. MnĂłstwo polegÂłych w walce leÂżaÂło bez ducha na ziemi. WkoÂło byÂło peÂłno uczniĂłw i nauczycieli, ktĂłrzy pÂłakali cicho nad ciaÂłami. MojÂą uwagĂŞ zwrĂłciÂła pani Weasley. Szybko tam podeszÂłam, ale to co zobaczyÂłam... zniszczyÂło caÂłe moje Âżycie. UpadÂłam na kolana zanoszÂąc siĂŞ pÂłaczem. Fred. MĂłj Fred leÂżaÂł tu... martwy. ZÂłapaÂłam jego lodowatÂą dÂłoĂą i mocno ÂścisnĂŞÂłam.
- Fred! Fred, nie zostawiaj nas! Nie zostawiaj mnie! ProszĂŞ! - szlochaÂłam.
Poczu³am czyjeœ rêce na ramionach, s³ysza³am jak George coœ do mnie mówi, ale to siê nie liczy³o. By³ teraz tylko on. Mój ukochany umar³. Ju¿ wiêcej mnie nie przytuli, nie uœmiechnie siê, nie za¿artuje. Nie mog³am tego znieœÌ. Nagle ca³y œwiat zawirowa³ wokó³ mnie i po chwili zapad³a ciemnoœÌ.
- Pamiêtaj. Zawsze Cie bêdê kocha³ i nad Tob¹ czuwa³ - us³ysza³am przez mg³ê g³os Weasleya, a potem siê obudzi³am.
Le¿a³am w ³ó¿ku szpitalnym, a obok mnie na krzeœle siedzia³ George. Dotar³o do mnie co siê sta³o i znów zala³am siê ³zami.
Wtedy na korytarzu, to byÂło poÂżegnanie. Ostatnie poÂżegnanie...