Bohaterowie: własna postać.

Ciepłe łzy powoli spływały po moich zarumienionych polikach. Ścisnęłam mocniej tą przeklętą gazetę. Ręce drżały mi z zimna - była dopiero jesień, jednak ja nie wzięłam nawet swetra. Po prostu nie miałam czasu, nawet się tym nie przejmowałam. Chciałam uciec od tych bezdusznych, pozbawionych uczuć potworów. Nie zniosłabym dużej oglądania uśmiechu Szalonookiego.

Nie żyją Lily i James.

A oni zaczęli świętować. Świętować upadek Voldemorta.
Ale czym jest klęska wroga przy śmierci przyjaciół? Usiadłam na pniu ściętego drzewa i zapłakałam głośno. Liczyłam powoli łzy płynące mi z oczu. Po chwili cała dolna część rękawa była już mokra, ale co to mnie właściwie obchodziło? Otworzyłam Proroka Wieczornego, którego tyle czasu trzymałam w dłoniach. Znów przeczytałam znajdującą się tam informację o upadku Tego, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać. O śmierci Potterów.
Nie wiedziałam, ile czasu tam byłam, nie wiedziałam nawet, gdzie do końca się znajdowałam. Na pewno siedziałam na jakiejś łące, na pewno było ciemno i na pewno nie byłam w stanie znaleźć drogi powrotnej do Kwatery Głównej Zakonu Feniksa.

Byłam po przegranej stronie.

***




Lily. James. Harry. Syriusz Black. Strażnik Tajemnicy. Zdrada. Voldemort. Noc Duchów.

Siedziałam pochylona nad biurkiem, trzymając w prawej ręce pióro. Pisałam słowa zupełnie bezsensowne - słowa nie formujące żadnego zdania, lecz wyrażające więcej niż byłam w stanie wtedy powiedzieć. Ostatni raz niechętnie spojrzałam w stronę pergaminu, zgniotłam go i wrzuciłam do śmietnika. Był prawie pełny, znajdowały się w nim te bezsensowne skrawki pergaminu, których tyle pisałam.
Minęły zaledwie trzy dni od śmierci Potterów. A ja wciąż myślałam, że to wszystko jest tylko snem, że znów zobaczę ich uśmiechnięte twarze.

Byłam po przegranej stronie.

***


Patrzyłam na bladą, wychudzoną twarz swojego przyjaciela.
Nie, to nie przyjaciel.
- Zdrajca! - krzyknęłam najgłośniej, jak tylko potrafiłam. Wyciągnęłam różdżkę i wycelowałam nią w przybysza.
- To przez ciebie, Lily i James...
Nie, nie umiałam na niego dłużej krzyczeć. Łzy napłynęły mi do oczu. Nie będę płakać - powtarzałam sobie w myślach.
Co to niby by dało? Po chwili siedziałam już na podłodze, rycząc głośno. Schowałam twarz w dłoniach, nie chciałam na niego patrzeć. Czekałam tylko na szybką, miałam nadzieję bezbolesną śmierć z ręki Syriusza Blacka.
Zamiast tego on powoli podszedł w moją stronę i usiadł obok mnie.
- Znasz prawdę - powiedział cicho, obejmując mnie. - Tylko nie chcesz jej zaakceptować. Tak bardzo mnie nienawidzisz, Rember?
Spojrzałam na niego. Przyglądałam się jego czarnym oczom - znałam je bardzo dobrze, wiedziałam, kiedy kłamały. A wtedy były ze mną zupełnie szczere.
To był bardzo krótki moment, kiedy wierzyłam, że wszystko będzie jak kiedyś, kiedy byłam szczęśliwa. Ale Łapa odszedł już po jednym dniu, twierdząc, że musi się ukrywać przed światem.

Znowu byłam po przegranej stronie.

***


- Jak to wrócił? - spytałam załamanym głosem. - To niemożliwe... Po tylu latach... Voldemort... Nie mógł...
- Obawiam się, że mógł, Amelio - przemówił jak zwykle spokojnym głosem Dumbledore, przerywając mi.
Od tragedii w Dolinie Godryka minęło już dużo czasu. Nauczyłam się żyć ze świadomością, że Lily i Jamesa nie ma. Wiedziałam tylko, że ich śmierć nie poszła na marne, że chcieli tak zginąć, oddać życie, by tylko pokonać Tego, Którego Imienia Wymawiać Nie Wolno.
A wtedy on wrócił. Harry'emu groziło większe niebezpieczeństwo niż kiedykolwiek.
Usiadłam na krześle naprzeciwko dyrektora. Prócz nas w pomieszczeniu było jeszcze dużo osób, głównie członków Zakonu Feniksa za czasów Pierwszej Wojny, lecz widziałam też młode twarze, jak Tonks czy Hestię Jones.
- Musimy reaktywować Zakon - powiedział Albus.
Nie chciałam wracać, znów walczyć, tracić na swoich oczach przyjaciół, znów przegrywać. Byłam jednak świadoma, że nie mam wyboru. Wstąpiłam, nie wystąpię.

Byłam po przegranej stronie.

***

- Nagini, obiad - mówi cicho Czarny Pan, a wąż ześlizguje się z jego ramion na czysty stół w domu Malfoyów.
Patrzę, jak zwierzę rozdziera ciało martwej już kobiety. Nawet mi jej nie szkoda, to tylko kolejna miłośniczka szlam.
Uciekłam z Zakonu, z chorego stowarzyszenia, które dla Dumbledore'a jest świętością. Było, znaczy się - on stanął po przegranej stronie, teraz jest już martwy. Nędzni ludzie, myślący, że razem zwalczą najpotężniejszego z Lordów.
Ja już to widziałam. Straciłam Lily, Jamesa, Syriusza, Emmelinę.
Ale teraz tylko zyskuję, nie tracąc nic, jestem śmierciożerczynią.

Jestem po wygranej stronie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.