Pewnego dnia, pewnego miesiąca ja, Martyna, chuda jak patyk mimo pochłanianiu niekończącej się ilość słodyczy nastolatka, żyłam sobie całkiem słodko w Hogwarcie, Szkole Magii i Czarodziejstwa. Mym domem był prawy w swej mądrości Ravenclaw. Uczęszczałam do tej szkoły przeszło dwa lata i w ciągu nich poznałam niektóre smaczne kątki. Na przykład Pokój Życzeń, znany skrzatom domowym jako pokój Przychodź-Wychodź. Jednak najcenniejszym sekretem była droga do hogwarckiej kuchni! To tam rozpocznie się moja niesamowita przygoda!

Wszystko zaczęło się bardzo wcześnie rano. Jako ranny ptaszek od pół godziny nie mogłam zasnąć, przewracając się w łóżku i prychając wyraźnie poirytowana. Zeszłam więc na dół do Pokoju Wspólnego i postanowiłam posiedzieć przy kominku i zapoznać się z dzisiejszą prasą. Przewracałam strony „Proroka codziennego”, w którym jak zwykle pisali bzdury. Nudziłam się przeogromnie, toteż już zaraz poczułam znane ssanie w żołądku i usłyszałam głuchy jęk brzucha. Bardziej nie trzeba było mnie namawiać. Już miałam w głowie plan, który obejmował pełną niebezpieczeństw podróż do kuchni i kradzież jedzenia.... albo konsumpcja na miejscu, niech będzie spontanicznie! Plan został obmyślony, czas działać. Pośpiesznie wyszłam z dormitorium i przyspieszyłam kroku w kierunku kuchni. Po drodze napotkałam profesor McGonagall, na którą przypadkowo wpadłam, ups. Miała na sobie swój szlafrok w prążki ze względu na dość zimny marcowy poranek. Przeprosiłam profesor i biegłam dalej wąskimi korytarzami. Mam nadzieję, że to zbroje stojące przy ścianach tak skrzypią, chociaż przez chwilę usłyszałam jakby jakiś... wrzask? Aa, nieważne.
Gdy znalazłam się już w korytarzu lochów wiodących do kuchni, zobaczyłam nagle obraz, który właśnie chciałam zobaczyć. Było to malowidło przedstawiające miski z owocami; drewniane płótno starło się w kilku miejscach, a farba zbrązowiała gdzieniegdzie. Jednak nadal był to całkiem apetyczny bohomaz. Mój wzrok przykuła zielona gruszka, którą połaskotałam pośpiesznie, a ta chichocząc zamieniła się w jasnozieloną klamkę. O tak, mój brzuch aż jęknął! Szybkim ruchem otworzyłam tajne drzwi i znalazłam się średnim pomieszczeniu o ciemnawych barwach, w którym roiło się od skrzatów domowych, które nawet tak wcześnie rano ganiały zapracowane. Kuchnia składała się z dwóch ogromnych pomieszczeń przedzielonych kotarą w kolorowe warzywa. Jedno pomieszczenie było wzorowanie na Wielkiej Sali - rozmieszczono tutaj stoły na wzór stołów Domów i to tutaj skrzaty pieczołowicie układały miski i talerze z pysznościami. Stamtąd dania te w magiczny sposób lądowały swoich szklanych odbiciach stołów w Wielkiej Sali. Drugie pomieszczenie było kuchnią właściwą, najpyszniejszym miejscem pod słońcem! To tam swoimi małymi łapkami hogwarccy kuchmistrze przygotowywali dla uczniów jedzenie.
Niektóre skrzaty zdążyły mnie już zobaczyć i od razu pobiegły po ciastka i zaparzyły herbatę. To w nich lubiłam, mogłam sobie przyjść kiedy tylko chciałam i one nigdy nie pytały co ja tu robię, nigdy mnie też nie wyganiały. Wręcz przeciwnie, zawsze zostałam poczęstowana jakąś pysznością. Usiadłam więc zadowolona przy jednym z nieco ostruganych okrągłych stolików, stojących pod ścianą. Strasznie mi się nudziło, więc pstryknęłam sobie raz i tak pstrykałam w rytm muzyki Fatalnych Jędz, aż to nagle na stoliku pojawiło się milion pralinek, czekolad, ciastek i najróżniejszych słodkich pyszności. Rozejrzałam się czy to nie skrzaty przyniosły te niebiańskie słodkości, ale skrzaty, które mnie wtedy zobaczyły, nadal parzyły herbatę. Skąd więc mam na stoliku tyle łakoci? Postanowiłam nie zastanawiać się nad tym, w końcu nie przyszłam tutaj myśleć, tylko po to, by jeść. Sięgnęłam po jedno z ciastek z czekoladą i już miałam włożyć je do ust, już czułam jak chrupkość upieczonej mączki odsłania przede mną wyrafinowaną chmurkę czekolady, kiedy nagle moje krzesło zaczęło się obracać. Coraz szybciej i szybciej, w pewnym momencie wręcz musiałam powstrzymać się od wymiotowania, a ciastko dawno wypadło mi z dłoni... Świat wirował mi przed oczami jak czarna dziura w kosmosie (a przynajmniej tak wyobrażam sobie czarną dziurę). Nagle był szast-prast i poczułam jak uderzam nogami w jakieś grudki. Odważyłam się otworzyć oczy. I nie wierzyłam własnym oczom, bo leżałam na trawie, ale nie zwyczajnej, bo z różowych żelków! To nie była jedyna niespodzianka jaka na mnie czekała; podniosłam wzrok w górę i ujrzałam chmury z waty i słońce z ogromnego lizaka. Och, aż się oblizałam! Wstałam z ogromnym zaskoczeniem, wirowało mi przed oczami kolorową tęczą. Popatrzyłam w taflę sadzawki o ciemnobrązowym ubarwieniu, z której leciały do góry jakieś dziwne bąbelki. Zobaczyłam tam siebie, ale nie w szacie Ravenclawu, tylko w białej sukience z różnokolorowym brokatem i lodem w rożku na piersi. Moje włosy pofarbowały się na kolor jasnoróżowy. Przecież to nie ja!
Tak właśnie zaczęła się moja przygoda z Ravswet.