Rozdziały: [1].

Cała piątka spotkała się przy ognisku
- Jesteśmy ostatnimi osobami, które potrafią intuicyjnie posługiwać sie magią
- Salazar uwielbiał to zdanie.
- Nie wiemy czy ktos jeszcze to potrafi. Dlatego wraz z Roveną wpadliśmy na pomysł, żeby spisać w jakiś sposób "zaklęcia". Roveno, mogłabyś wytłumaczyć naszemu "gościowi" o co chodzi? - W jego głosie można było wyczuć nutkę chłodu.
- Oczywiście - Rovena wstała i zaczeła swój wykład - widzisz dla nas magia jest intuicyjna, co znaczy, że jeżeli zechcę, żeby to drzewo się zapaliło to tak się stanie. Nie pytaj czemu tak jest. Sami nie znamy na to pełnej odpowiedzi. Po prostu przyjmi to za pewnik. - Rovena ważyła każde swoje słowo, zawsze powtarzała, że odpowiedni dobór słów to podstawa porozumienia.
Popatrzyłem na Helgę , Godryka i Salazara. Byli podobni do strachów na wróble. Każdy wyglądał niepowtarzalnie. Godryk ubrany był w obcisłą czerwoną kurtkę, która przylegała ściśle do jego mięśni. Gdy tak na niego patrzyłem intuicyjnie wiedziałem, że to on przewodzi tej zgrai. Przez plecy miał przełożony miecz. Nie był to zwykły oręż, który wykuty przez kowala w wiosce. Ten miecz nie wymagał ostrzenia, a właściciel mógł nim przeciąć dosłownie wszystko, nie dało się też go złamać lub zniszczyć. Sama rękojeść była wysadzana masą błyszczących kamieni, które jak twierdził Godryk dodawały mu mocy. Ciągle zadawałem sobie pytanie " Co ja tutaj robię?". Fakt, potrafiłem też posługiwać się magią, ale tylko i wyłącznie w sytuacji zagrożenia życia. Chociaż zdarzyło się to tylko raz. Przez myśl przeleciały wspomnienia. Wojna. Strach. Oczami wyobraźni znów widziałem tego czarnego rycerza. Czarna zbroja, czarny hełm i topór. W powietrzu czułem nadchodzącą śmierć. I nagle to dziwne uczucie. Ta myśl. "CHCĘ ŻYĆ!". Błysło. Rycerza odrzuciło do tyłu. Nie wiem co działo się dalej. Jak juz się obudziłem byłem między tą bandą dziwaków. Nagle słowa Roveny dotarły do mnie ze zdwojoną mocą
- ... dlatego słowo poprzedzone opisem uzmysłowi naszemu przyjacielowi, jaki efekt ma uzyskać. Mam nadzieję że mnie zrozumiałeś? - Przytaknąłem, lecz mimo wszystko nadal nie byłem do końca przekonany czy wiem o co chodzi. Rovena próbowała wytłumaczyć mi co to jest różdzka oraz czym są stopnie zaklęć.
- Różdżka dla osoby niemagiczniej, czyli mugola, to zwykły kawałek patyka. Dla nas, czarodziejów, jest to przewodnik i wzmacniacz mocy. Różdżki kierują się swoimi prawami ale o tym opowie Ci Salazar.
Ravenclaw była w swoim żywiole, uwielbiała mówić oraz uczyć innych. Jej niebieska sukienka bardzo przylegała do talli, była dobrym kontrastem do Helgi. Huffelpuff była dla nich wszystkich jak matka. Grubsza kobieta ubrana na pomarańczowo. Długa, luźna szata sięgała jej do kostek. Właśnie szykowała kolacje dla innych. Troszczyła się o nich jak matka. Na oko miała może z sześćdziesiąt lat, ale przy jej zdolnościach nie zdziwiłbym się, gdyby miała z trzysta lat wiecej. Helga oprócz talentu kucharskiego potrafiła także ważyć bardzo cenne mikstury, eliksiry, maści i okłady. Sam Salazar chętnie przyuczał sie tej sztuki. Kuchnia "naszej matki" może nie była bardzo wy
kwintna, ale napewno była smaczna.
- Davon słyszysz mnie?
Znowu sie zamyśliłem.
- Tak Roveno słucham Cię bardzo uważnie.
Miałem cichą nadzieję że nie odkryje mojego głupiego kłamstwa.
- No dobrze, kontynuując. Każde zaklęcie ma swoją moc, którą czerpie z Twoich zasobów. Na wszystkie zaklęcia musisz być przygotowany. Użyte w momencie, gdy nie jesteś gotowy mogą Cię osłabić, a nawet pozbawić życia.
Na te ostatnie słowa lekko drgnełem.
- Dobrze, powiedzmy, że rozumiem, ale wciąż nie wiem kiedy będę gotowy do rzucania zaklęć. Możesz mi wyjaśnić od czego to zależy?
- Oczywiście. Tylko i wyłącznie poprzez praktykę możesz nabrać wprawy w posługiwaniu się magią. W ważeniu mikstur nie jest to ważne, wystarczy tylko trzymać się przepisu tak jak w gotowaniu. Tu jednak wkładasz część siebie w każde zaklęcie. Postaram się spisać zaklęcia tworząć księgę zaklęć. Przygotuję Ci też plan treningowy, żebyś spokojnie mógł się oswoić z magią. Jednak bez różdżki nie możesz niczego zacząć. Udaj się do Salazara, powinnien mieć coś dla Ciebie.
Po tych słowach postanowiłem nie zwlekać, od razu udałem się na poszukiwanie Salazara. Wiedziałem, że to nie będzie trudne.
Rovena wspominała że Slytherin ma w zwyczaju siedzieć na skraju lasu i wpatrywać się w gwieździste niebo.
-Witaj Salazarze, Rovena przysłała mnie do Ciebie. Mówiła, że masz dla mnie różdzkę.
-Witaj Davon, tak masz rację, mam tu cos dla Ciebie. Jest to różdżka, którą posiadam od dawna jednak nie mogę jej w pełni użyć. Jest to wierzbowa różdzka z włóknem z serca Hipogryfa. To niezwykła różdzka. - Ująłem różdżkę w swoją dłoń i poczułem dziwne mrowienie w okolicach palców. Nagle z końca różdżki wystrzeliły czerwone iskry. Salazar nie wydawał się zaskoczony. - Różdzka Cię wybrała, Davon. Od teraz jesteś jednym z nas. Żeby było jasne toleruję Twoją obecność, ale nie jest mi to na rękę. Nie znam Twojego pochodzenia więc opowiedz mi coś o sobie.
- Jestem synem prostych chłopów. Szesnaście lat pracowałem w polu. Nie potrafię nic specjalnego.
- Ale jednak potrafisz posługiwac sie magią, tak jak wtedy, podczas najazdu.
-Do teraz nie wiem jak to zrobiłem. To nawet nie było zaplanowane. Wyszło samo z siebie.
-Magia nigdy nie przychodzi sama. Musisz mieć magiczne korzenie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.