Rozdziały: [1], [2], [3].

Po południu spędzonym głównie na słuchaniu matki, Naomi czuła się dziwnie. Nie miała pojęcia czy to uczucie jest dziwnie dobre, czy dziwnie złe. Gdy ojciec zmęczony wrócił z pracy, rudowłosa po cichu wymknęła się do swojego pokoju. Podniosła delikatnie materac z łóżka i wyciągnęła swój mały dziennik. Siadając na podłodze, otworzyła go, po czym zaczęła szybko pisać.

To był szokujący dzień. Dowiedziałam się, że jestem czarownicą. Ta, już w to wierze. Rodzice pewnie robią sobie ze mnie żarty, przecież jestem tylko normalną dziewczyną. Przed mamą udawałam podekscytowaną, mam nadzieję, że mi uwierzyła. Nie wierzę, że może istnieć jakiś zamek w którym uczą się magii albo pociąg do niego. Spróbuje zadzwonić do Thei, może ona coś mi doradzi. Co ja pisze! Ona mi nie uwierzy. Musze coś wymyślić...

Naomi szybkim ruchem zamknęła swój dziennik i schowała go do kryjówki. Chcąc dostać się do telefonu, natknęła się na swojego tatę. Dziewczyna jęknęła w duchu i uśmiechnęła się jak najsłodziej potrafiła.

- Cześć tatusiu. Jak było w pracy? - spytała, by zmienić temat którego jeszcze nie było, ale by się pojawił. Jej ojciec uklęknął, by być na podobnej wysokości, co córka.

- Nawet dobrze. A może powiesz mi jak przepłynęła rozmowa z mamą? - spytał się, a Naomi znów jęknęła w myślach.

- Fajnie, tyle rzeczy się dowiedziałam - powiedziała z udawaną radością.

- A wiesz, który dziś jest? - zapytał z ekscytacją w oczach i wyczekiwał odpowiedzi Naomi

- Może dwudziesty piąty? Nie wiem.

- Byłaś blisko, dwudziesty szósty. A jutro idziemy na Przekątną czy jakoś tak po te rzeczy do szkoły - rzekł, po czym wstał i poklepał córkę po ramieniu. - No to idź tam gdzie miałaś iść.

Naomi wypuściła powietrze z ulgą. Udało jej się nabrać rodziców, że w to wierzy. Co miała zrobić? A no tak. Telefon do Thei. Rudowłosa podeszła do stacjonarnego i wykręciła prawidłowy numer. Pierwszy sygnał, drugi sygnał.

- Halo? - usłyszała w słuchawce głos kuzynki.

- Thea? Hej, co tam u twojej mamy? - Matka Thei miała ostatnio wypadek w którym złamała nogę.

- Lepiej, to będzie trochę niegrzeczne, ale po co dzwonisz?

- Nudzi mi się, mogę podjechać rowerem? - zapytała z nadzieją na pozytywną odpowiedź.

- Jasne, jeśli chcesz, wpadaj! To pa! - odparła i rozłączyła się.

Naomi niezbyt podobała się ta rozmowa. Była sztuczna i jakaś inna, ale to ją nie zraziło i wyszła na dwór wdychając powietrze. W ogródku zastała mamę i spytała o zgodę na wyjechanie. Po otrzymaniu jej, rudowłosa wyciągnęła z garażu rower i pojechała do swojej kuzynki.

***

Po około godzinie Naomi ujrzała swój cel, błękitny dom z wielkim żywopłotem. Odstawiła swój transport na bok i podeszła do drzwi mieszkania. Cicho zapukała. Po kilkunastu sekundach drzwi otworzyła jej o rok starsza kuzynka, Thea.

- Hej! Wchodź, chcesz się napić wody? Ta jazda pewnie cie zmęczyła - powiedziała zatroskana, a dziewczynka weszła do domu. - Chciałaś o czymś porozmawiać?
- Hej - przywitała się. - Tak - rzekła i usiadła na fotelu. - Miałam taki sen, że zostałam czarownicą, poszłam do takiej szkoły, uczyłam się magii. To może niedorzeczne, ale moje sny zawsze się sprawdzają, dlatego mam mało snów. Co o tym myślisz? - zapytała i spojrzała w dół. Po chwili usłyszała głośny śmiech swej kuzynki.

- Dobre, naprawdę, dawno się tak nie uśmiałam - powiedziała nadal śmiejąc się i poklepała dziewczynkę po ramieniu.

- Ale..

- Dobra, to co robimy? - zapytała się Thea.



***


Nigdy nie pisałam dwa razy w ten sam dzień. Wow, bądź ze mnie dumny. A poza tym to tak, nie wiem co mam myśleć [ ponownie ]. Byłam u Thei, a ta mnie olała. No dobra, na jej miejscu nie wzięłabym tego na poważnie, ale coś bym powiedziała. Mam mieszane uczucia, jeszcze jutro mamy iść na tę dziwną ulice.

Naomi zamknęła swój dziennik i ponownie schowała go pod materac. Jej rodzice przyszli się z nią pożegnać, a ta powoli zasnęła.


***

- Córeczko! Wstawaj, dziś sobota, dwudziesty szósty. Mówi ci to coś? - spytała się z entuzjazmem mama, próbując obudzić rudego lenia.

- Jeszcze pięć minut.. - mruknęła i odwróciła się w przeciwną stronę.

- John! Wiadro wody! - krzyknęła do swego męża i uśmiechnęła się złowieszczo.

- Dobra! Wstaje! - poddała się dziewczyna. Nie lubiła zimnej wody.

Naomi wstała i zobaczyła, że mamy już nie było. Powoli założyła kapcie i zeszła do kuchni. Nałożyła sobie na talerz jajecznice i przyjrzała się rodzicom.

- Dziś idziemy na tą ulice po te magiczne rzeczy? - spytała znudzona rudowłosa.

- No tak, więc się pośpiesz, bo zanim tam trafimy, to będzie wieczór.

- Okey, ale skąd mamy wiedzieć co tam kupić?

- Lista, była w liście - rzekła matka dziewczynki, po czym pokazała na kawałek pergaminu na stole.


***

- No, przecież mój ojciec tędy się przedostawał! - krzyknęła rodzicielka Naomi.

- Ale może się coś zmieniło! - odkrzyknął tata.

- A może sprawdźmy to? - spytała rudowłosa. Zapadło milczenie. Tata zaparkował, po czym wszyscy wysiedli i udali się w stronę jakiejś knajpki. Barman skierował ich na tyły tego budynku i zostawił.

- Do tego jest potrzebna różdżka - powiedziała mama ku zdziwieniu reszty i zaczęła grzebać w torebce. - Mam - mruknęła i zastukała parę razy w ścianę. Nagle przed ich oczami ukazała się ulica pełna czarodziei. Naomi otworzyła usta.


Uwierzyła.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?