Rozdziały: [1].

Tamtejszy dzień był jednym z najbardziej udanych w jej życiu. Spędziła go wspólnie z przyjaciółmi. Śmiech, żarty, wygłupy oraz ich wspólne rozmowy... Teraz pozostały już smutnym i bolesnym wspomnieniem. Tauriel przycisnęła ich zdjęcie do piersi. Tak bardzo ich potrzebowała.. Jednak nie było ich już na tym świecie. Została sama.
Teraz jako jedyna jechała pociągiem Hogwart Express, patrząc w zimowe krajobrazy, które widziała za oknem. Przed oczami nadal miała tamto zdarzenie.

Był to deszczowy dzień. Wracali właśnie ze szkolnego meczu quidditcha. Śmiali się i rozmawiali o wyniku. Wszystko było dobrze. Nie zwracali uwagi na niepokojącą mgłę wydostającą się z Puszczy Mroku. Ot, zwykłe zjawisko pogodowe. Po zabawie w Domowej Komnacie, Jennifer, Linda, Ian oraz Gestard postanowili wybrać się do lasu. Mimo ciągłych zaproszeń przyjaciół, Tauriella postanowiła odpocząć i obserwować ich drogę do Puszczy siedząc na balkonie. Ich droga przeminęła zabawnie. Mimo że jej przyjaciele zmieniali się w maleńkie plamki, Tauriel wciąż ich słyszała. Gdy dotarli do linii Puszczy Mroku, dziewczyna miała się odwrócić, gdy rozległ się przerażający pisk. Z mgły wynurzył się wielki potwór o zielonym kolorze. Poruszał się dzięki mackom, jednak nie była to ośmiornica, ani inne zwierze tego rodzaju. Było... dziwne. Tauriel z przerażeniem przyglądała się jak potwór roztrzaskał na kawałki jej przyjaciółkę. Dalej już nic nie pamiętała. Zasłabła.

Widząc, że dojeżdża do Hogwartu, Tauriel postanowiła ubrać się w cieplejsze ubrania. Swoje długie, brązowe włosy związała w koński ogon, aby nie zasłaniały jej drogi, gdy szalała wichura.
Na stacji w Hogsmeade przywitał ją mężczyzna o gęstej brodzie. Zza okularów-połówek patrzyły na nią radosne, niebieskie oczy.
- Tauriella Nott? - spytał się grzecznie mężczyzna, na co dziewczyna pokiwała głową. Po chwili dodał: - Nazywam się Albus Dumbledore i jestem zastępcą dyrektora. Proszę za mną.
Wraz z nauczycielem panna Nott ruszyła do powozu ciągnącego przez dziwne, jednakże fascynujące zwierzę.
Podróż minęła im w ciszy. Dziewczyna cieszyła się, że nie musi z nikim rozmawiać. Była już zmęczona tymi słowami wsparcia i pociechy.
Zamek okazał się jeszcze wspanialszy, niż mogła sądzić. Była to wielka budowla, większa niż sam Durmstrang.
Wchodząc tam, dziewczyna nie wiedziała na co patrzeć. Na ścianach było mnóstwo poruszających się postaci - kolejna różnica z jej poprzednią szkołą, gdzie wszystko było dość surowe.
W holu profesor przystanął i spojrzał w kierunku schodów.
W ich kierunku szedł młody chłopak, na oko w wieku Tauriel. Miał czarne włosy, oraz tego samego koloru oczy. Na jego piersi widniał herb z wężem.
A więc jest ze Slytherinu... pomyślała dziewczyna.
- Tom, oto panna Nott. Zaprowadź ją proszę do gabinetu dyrektora. Ja muszę załatwić pewną ważną sprawę - rzekł Dumbledore, po czym ruszył w kierunku z którego przyszedł młody uczeń.
Nie czekając na Tauriel, chłopak ruszył przed siebie korytarzami, które ciągnęły się w nieskończoność.
- A więc uczyłaś się w Durmstrangu? - spytał się Ślizgon.
Jego głos był pełen wyższości. Wręcz ociekał pogardą, ale i.. jeśli dziewczyna się nie myliła, można było wychwycić w nim zaciekawienie i rządzę wiedzy.
- Tak.
Tom kiwnął głową, po czym zamyślił się.
- Uczyliście się tam czarnej magii? - dopytywał się. Tauriel jednak długo się nie odzywała. W końcu stracił cierpliwość i brutalnie pchnął ją na ścianę. - Gdy do Ciebie mówię, Ty odpowiadasz! Jasne?!
Tauriella zadrżała. Był wściekły. Widziała to. Jednak nie mogła okazać strachu. Nie tego ją uczono.
- Nie powiem Ci, Tom - rzekła cicho. Nie zrozumiała, gdy chłopak zdenerwował się jeszcze bardziej.
- Proszę, powiedz mi - spokojnie powiedział chłopak. Przy słowie proszę skrzywił się lekko.
- Tak. Uczyliśmy - odpowiedziała dziewczyna.
- A więc... Jutro o osiemnastej, tam gdzie się zobaczyliśmy po raz pierwszy. Zdradzisz mi wszystko...


Wszystko.

Wszystko.

Te słowa krążyły jej po głowie, gdy siedziała w gabinecie dyrektora. Nie rozumiała dlaczego w tamtym uczniu wyczuwała zainteresowanie czarną magią. W końcu... po co ona komu?
- Pamiętasz więc cokolwiek z tego zdarzenia? Wiesz może co mogło zabić Twoich przyjaciół? - dopytywał się dyrektor.
- Nie.. Nic nie pamiętam - odparła Tauriel.
- To bardzo ważne, moja droga.
- Dlaczego?
Staruszek zamyślił się na chwilę, po czym spojrzał na portret założycieli jego szkoły.
- Dziesięć lat temu dokonano tu podobnego zabójstwa - rzekł.
Panna Nott niczego nie zrozumiała.
- I co w związku z tym?
Dumbledore spojrzał znacząco na dyrektora Dipetta, po czym rzekł:
- Ponieważ dzieje się to, gdy w szkole są dziedzice wszystkich założycieli...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.