Rodzinnie - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl - Magiczny Świat Harry'ego Pottera

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

Rodzinnie

Podstawowe informacje:

Autor:

Shanti Black

Gatunek: Poezja

Ograniczenie wiekowe: b/o

Przeczytano 2454 razy.

I przyszli po niego wszyscy.

Siedzi w fotelu, juÂż siĂŞ postarzaÂł,
Nie wszystko jest takie, jakie wymarzyÂł.
Nie ma z nim Âżony, odeszÂła wczeÂśniej
Po raz kolejny pĂŞkÂło mu serce.

Dzieci dorosÂłe w Âświat wyjechaÂły
Pies, kot, wspomnienia tylko zostaÂły.
ZdjĂŞcia na szafce wciÂąÂż siĂŞ ruszajÂą
ChociaÂż wyblakÂły, urok swĂłj majÂą.

Bierze w dÂłoĂą jedno, spoglÂąda czule
JuÂż nie pamiĂŞta prawie w ogĂłle,
Kiedy zrobione ono byÂło,
Jedno jest pewne – czas spĂŞdziÂł miÂło.

Bo na nim z bratem jest przedstawiony
Jest jeszcze Harry, tam, z drugiej strony.
ÂŁza po policzku spÂływaĂŚ zaczyna,
Bo brata nie ma. UmarÂł. A bĂłlu krztyna

Znowu przedziera serce bliÂźniaka.
Czemu CiĂŞ, bracie, spotkaÂła ÂśmierĂŚ taka?
TĂŞskniĂŞ okropnie, czasem CiĂŞ woÂłam,
I nie wiem, ile jeszcze podoÂłam.

I drugie zdjĂŞcie w rĂŞce lÂąduje
Tam paĂąstwo mÂłodzi z goÂśĂŚmi taĂącujÂą
Wszyscy szczĂŞÂśliwi, beztroscy siĂŞ zdajÂą
I na problemy nie narzekajÂą.

I trzecie zdjĂŞcie, to najwaÂżniejsze,
ChociaÂż tak stare, chociaÂż najmniejsze.
I tutaj pÂłakaĂŚ juÂż on zaczyna,
Bo kto na zdjĂŞciu? Jego rodzina.

Mama i tata, a obok Bill
TeÂż juÂż nie Âżyje, kiedyÂś byÂł kimÂś.
Charlie i Percy siĂŞ obejmujÂą
Ronald i Ginny Âśmiesznie pozujÂą.

I siĂŞ otwiera rana bolesna,
On i brat bliÂźniak stojÂą na krzesÂłach,
GĂłrujÂą wyraÂźnie nad caÂłÂą resztÂą,
AÂż w ramce zdjĂŞcia siĂŞ nie mieszczÂą.

Z nich wszystkich tutaj on tylko zostaÂł,
ZbliÂża siĂŞ jego dziewiĂŞĂŚdziesiÂąta wiosna,
TĂŞskni za nimi niewypowiedzianie
I oczekuje z nimi spotkania.

Wnet zdjĂŞcia z powrotem na kominku stawia,
I juÂż z fotela wstawaĂŚ siĂŞ nastawia,
Gdy mu siĂŞ zdaje, ale co dziwo!
CaÂłÂą rodzinĂŞ widzi jako ÂżywÂą.

Mama i tata, a obok Bill,
Czy to zÂłudzenie? Nie ma juÂż ich.
Charlie i Percy siĂŞ obejmujÂą,
Ronald i Ginny dziwnie pozujÂą.

A zza nich nagle wyÂłania siĂŞ ten,
Za ktĂłrym tĂŞskniÂł najbardziej, i staje przed
Nim i mĂłwi, a mowa jak zÂłudzenie:
Witaj, mĂłj bracie, juÂż koniec z cierpieniem.

Koniec z tĂŞsknotÂą i koniec z Âżalem,
DziÂś z nami bĂŞdziesz cieszyÂł siĂŞ balem,
DziÂś idziesz z nami do lepszego Âświata,
Bo juÂż minĂŞÂły tu twoje lata.

Wstaje wiĂŞc przejĂŞty, kroczy wraz z nimi
W piĂŞknÂą zÂłocistoÂśĂŚ ÂświatÂłoÂśĂŚ, a ziemiĂŞ
Zostawia za sobÂą, nie martwi siĂŞ niczym,
W koĂącu rodzinĂŞ swojÂą zobaczyÂł.

A ciaÂło jego juÂż pogrzebane
W rodzinnym grobowcu przed Âświatem schowane
A na inskrypcji napis siĂŞ bieli:
Tu pochowani nasi Anieli.

Molly i Artur, nasi dziadkowie,
Bill, Charlie, Percy, Ron nasi wujkowie
I ciocia Ginny, a pod tym jak na tacy:
Fred i George Weasley – kochani bliÂźniacy.

Komentarze

Christina dnia 30.09.2014 10:51

Tematyka utworu jak najbardziej mi odpowiada.
To smutne, Âże George umiera w wieku dziewiĂŞtnastu lat. Ta rodzina zdecydowanie za wiele juÂż przecierpiaÂła.

Mimo Âże sÂą rymy, czujĂŞ siĂŞ jakbym czytaÂła wiersz biaÂły. Rytm jest zaburzony.

Penelope dnia 30.09.2014 11:02

No muszĂŞ przyznaĂŚ, Âże wzruszajÂący ten wiersz. PodobaÂło mi siĂŞ to, Âże przedstawiÂłaÂś Freda jako staruszka i jako ostatniego ÂżyjÂącego czÂłonka rodziny. DodaÂło to klimatu i uroku Twojemu dzieÂłu.

Rytm i rymy duÂżo lepsze na poczÂątku wiersza, pĂłÂźniej zaczynajÂą troszkĂŞ szwankowaĂŚ, ale i tak nie jest Âźle.

fuerte dnia 30.09.2014 11:03

Fajnie Ci to wyszÂło. Co prawda sÂą dwie, czy trzy zwrotki pod koniec wiersza, ktĂłre sÂą kulawe, ale jako caÂłoÂśĂŚ tekst jak najbardziej mi siĂŞ podoba. Z jednej strony czuĂŚ smutek, z drugiej we wspomnieniach jest wyraÂźnie wyczuwalne ciepÂło na myÂśl o najbliÂższych. Wiersz nie jest skomplikowany, ale jak widaĂŚ to co najprostsze wyraÂża najwiĂŞcej. ÂŻyczĂŞ duÂżo weny.

Finnigan dnia 30.09.2014 11:35

No tutaj to przeszÂłaÂś samÂą siebie, gratulujĂŞ pomysÂłu, mĂłj wiersz o bliÂźniakach do twojego moÂże siĂŞ schowaĂŚ <chyli czoÂła> Dziewczyny jak widaĂŚ lubiÂą pozazdroÂściĂŚ, choĂŚ wiadomo Âże rymy to nie wymĂłg <Chris>, a kulawe zwrotki teÂż czasem sÂą fajne <Fuerte>. Mnie siĂŞ podoba i to bardzo.

Christina dnia 30.09.2014 11:57

Fin, przecieÂż napisaÂłam, Âże rymy sÂą, wiĂŞc nie rozumiem Twoich pretensji.
I jak juÂż pisaÂłam przy innych wierszach, owszem, zazdroszczĂŞ kaÂżdemu kto pisze wiersze rymowane.

Teodora dnia 01.10.2014 14:46

Niesamowicie nastrojowy! ÂŁatwo wczuĂŚ siĂŞ w rolĂŞ stĂŞsknionego brata. WidaĂŚ wiĂŞÂź ÂłÂączÂącÂą caÂłÂą rodzinĂŞ ale w szczegĂłlnoÂści bliÂźniakĂłw.
Mnie rĂłwnieÂż bardziej podobaÂły siĂŞ poczÂątkowe zwrotki - jakby lepiej dopracowane. W pĂłÂźniejszych rytm sie gubi.

Podoba mi siĂŞ zarĂłwno tematyka jak i forma. Daje W.

alekskot dnia 01.10.2014 16:03

Ztrasznie siĂŞ wzruszyÂłam jak to przeczytaÂłam

(pewnie po czĂŞÂści o to chodziÂło).NaprawdĂŞ Âświetnie wyszedÂł ci ten wiersz,zwÂłaszcz opisy zdjĂŞĂŚ sÂą wspaniaÂłe.NaprawdĂŞ zazdroszczĂŞ ci takiego talentu.

Nieoryginalna dnia 02.10.2014 21:05

MoÂże czasem brakuje rymĂłw, co zazwyczaj mi przeszkadza, lecz przy tym wierszu zupeÂłnie nie zwrĂłciÂłam na to uwagi.

Wiersz wywoÂłaÂł u mnie masĂŞ emocji - juÂż na poczÂątku, gdy stary juÂż George wspomina brata, byÂłam autentycznie wzruszona. Potem, gdy po kolei wspominaÂłaÂś WeasleyĂłw, nie mogÂłam oderwaĂŚ siĂŞ od tekstu, fantastycznie Ci to wyszÂło. Uwielbiam wszystkich WeasleyĂłw i zrobiÂło mi siĂŞ szkoda George'a. Mam nadziejĂŞ, Âże napiszesz wiĂŞcej takich nastrojowych wierszy, bo ten juÂż od poczÂątku wywoÂłaÂł u mnie masĂŞ emocji.

Smierciojadek dnia 03.10.2014 12:21

To chyba TwĂłj najlepszy tekst, ktĂłry bardziej przypomina mi balladĂŞ aniÂżeli czystÂą prozĂŞ. Od pierwszych linijek moÂżna byÂło wczuĂŚ siĂŞ w panujÂący nastrĂłj, ktĂłry z jednej strony byÂł melancholijny, a z drugiej radosny, pokrzepiajÂący. Rytm jest zachowany, niedokÂładnoÂśĂŚ rymĂłw teÂż nie przyciÂągnĂŞÂła mojej uwagi, bo wiersz czyta siĂŞ jednym tchem, bez zatrzymywania siĂŞ przy brakach. NaprawdĂŞ gratulujĂŞ.

EmilyWright dnia 03.01.2015 14:26

WzruszyÂłam siĂŞ

To takie smutne. Ta rodzina tyle wycierpiaÂła... ÂŚwietnie napisany wiersz. DajĂŞ W.

Katherine_Pierce dnia 21.03.2015 09:10

PopÂłakaÂłam siĂŞ

na poczÂątku myÂślaÂłam, Âże bĂŞdzie o Harry'm ale jak dotarÂło do mnie Âże to mĂłj kochany G. tak cierpi to juÂż mi siĂŞ oczy zaszkliÂły. A jak wziÂąÂł zdjĂŞcie rodzinne to juÂż pÂłakaÂłam razem z nim

PiĂŞkne. 90 lat jak na czarodzieja to nie duÂżo, tym bardziej, Âże reszta (Ron i Ginny mÂłodsi) wczeÂśniej odeszli, pomijam Freda, ktĂłry zmarÂł tragicznie, ale poza tym nic mi nie zgrzytaÂło, czytaÂło siĂŞ bardzo pÂłynnie. Brawwwwooooo

Sam Quest dnia 11.12.2015 12:10

Tematyka? jak najbardziej. Ale wybijaÂłaÂś mnie rytmem, ktĂłry byÂł trochĂŞ zaburzony. Troche mnie draÂżniÂło takie niezdecydowanie, niby chcesz rymy, ale sÂą trochĂŞ nieskÂładne, lepiej jakbyÂś zrobiÂła wiersz biaÂły z tego. Nie mogÂłam siĂŞ wczuĂŚ bo dziwnie skonstruowane zdania i rytm mnie wybijaÂły i nie daÂły w peÂłni poczuĂŚ klimatu tego wiersza, a szkoda.
Co do tematyki fajna, tĂŞsknota Freda za rodzinÂą i moment Âśmierci w ktĂłrym przechodzi w ten rug wymiar z caÂłÂą rodzinÂą. Piekne, smutne.
Generalnie wiersz dobry, chociaÂż lekko niedopracowany

Wioletta dnia 04.08.2016 18:10

ej, wzruszyÂłam siĂŞ na koniec. byÂło to bardzo piĂŞkne, wzruszajÂące. miaÂło wspaniaÂły klimat. naprawdĂŞ to byÂło bardzo gÂłĂŞbokie, przemyÂślane i dopracowane. naprawdĂŞ wielkie brawo. sÂą tu takie emocje jakich oczekuje w takich wierszach..

ania919 dnia 08.10.2016 19:35

WzruszajÂący wiersz, Âświetnie oddaÂłaÂś klimat sytuacji. PomysÂł naprawdĂŞ znakomity i wykonanie rĂłwnieÂż. Czasem rymy i rytm troszeczkĂŞ szwankowaÂł, ale utwĂłr jest in tak bardzo dobry. W ciekawy sposĂłb przedstawiÂłaÂś odejÂście Georga, podoba mi siĂŞ twoja wizja tego. To, Âże przyszÂła po niego rodzina i w ogĂłle caÂła ta sytuacja.

Marcus Clinton dnia 23.03.2017 20:56

Chwytasz za serce tym wierszem. WyraÂża on wszystkie emocje, ktĂłre czÂłowiek ma w sobie zawarte, lecz czasami siĂŞ ich wstydzi. Rozpacz, smutek, Âżal, cierpnie, pÂłacz. CoÂś mnie mocno zÂłapaÂło. Idealnie oddajesz obraz prawdziwoÂści tego co czuje jeden z bliÂźniakĂłw. DajĂŞ W, bo inaczej siĂŞ nie da.

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny!	100%	[9 głosów]
Powyżej oczekiwań	0%	[0 głosów]
Zadowalający	0%	[0 głosów]
Nędzny	0%	[0 głosów]
Okropny	0%	[0 głosów]

Logowanie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Facebook

Shoutbox

Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Liliana2194 [off]

O choinka!
03.08.2026 15:12

DziĂŞki

Rue Riddle [off]

Do szopy hipogryfy, do szopy wszyscy wraz!
01.08.2026 11:39

Racja, I will mourn old Hog forever, to juÂż nie byÂło to samo :v
I mimo Âże ciĂŞÂżko w te urodziny, to i tak wszystkiego naj naj, 17 moÂżna mieĂŚ do 40 na spokojnie