Rozdziały: [1], [2].

Cin spodziewała się wszystkiego, ale nie TEGO! Po całym pokoju latały chochliki. Niszczyły co się dało. Książki na stole były podarte i poszarpane. Na ścianach widniały liczne ślady małych, ale ostrych pazurków. Kilka osób miało pocięte szaty. Żyrandol wyglądał jakby za chwile miał spaść. Krótko mówiąc, totalny chaos.
Do pokoju wpadł profesor. Kilka zaklęć i było po sprawie. Zgromadzone osoby odetchnęły z ulgą. Po chwili zaczęły się rozmowy. Wszyscy obwiniali Irytka. Smith natomiast sądziła, że Mark maczał w tym palce. Ale kto pytałby ją o zdanie? Jest tylko cichą, nieodzywającą się myszą. Kogo ona obchodziła?
Tylko dwie osoby w Pokoju Wspólnym nie rozmawiały. A mianowicie Rose Weasley i Cindy. Ro przyglądała się małej Smith, lecz ta jej nie zauważyła. Była zbyt zajęta rozmyślaniem, by cokolwiek zobaczyć. Po kilku minutach wstała i udała się do dormitorium dziewcząt. Wzięła swój pamiętnik, usiadła na parapecie i zanotowała:

Drogi pamiętniku!
Przez ten tydzień wydarzyło się tak wiele! Czuję, że jeśli komuś się nie wygadam, zwariuje. Jak dobrze, że mam Ciebie. A wszystko zaczęło się w poniedziałek. Były eliksiry. Nasz nauczyciel jest kompletną gapą! Dyrektor powinien go dawno wylać! Od czasów Slughorna nie było dobrego nauczyciela eliksirów. Wracając, zobaczyłam czyjeś nogi. Domyśliłam się, że to ktoś pod niewidką. Mimo to, te buty wydały mi się dziwnie znajome. Poszłam śladem czarnych trampek. I nagle znalazłam się w Pokoju Wspólnym. Nie widziałam co się stało. Następnego dnia miałam kółko z OPCM. Wspomnienia z tamtego dnia widzę jak przez mgłę, chociaż to było wczoraj. I jeszcze dzisiaj ten atak chochlików! Nie wiem co o tym mam myśleć...

Odłożyła pióro. Było jej lżej na sercu. Do pomieszczenia powoli schodziły się inne Krukonki. Po godzinie wszystkie były w łóżku. Kiedy Cin upewniła się, że wszyscy śpią, wyciągnęła mugolską książkę. Uwielbiała je! Najbardziej te, w których mugole opisują magię. Oczywiście niektóre autorki były czarownicami. Jedną z nich była J. K. Rowling, najsławniejsza aurorka w Anglii. Dorośli mugole twierdzą, że jej teksty to bzdury wyssane z palca. Powinni się cieszyć, że ktoś, kto mógłby im połamać kości jednym zaklęciem, opisuje ten świat. Zdaniem Cindy była to wielka łaska. Czytała właśnie książkę o Winx, śmiejąc się pod nosem z autorki, gdy usłyszała ryk za oknem. Wystraszyła się nie na żarty. Wyjrzała przez okno. "Ted Lupin", pomyślała. Żal jej było biedaczka. Ich nauczyciel eliksirów był beznadziejny. Smith twierdziła, że profesor Butter jest totalnym beztalenciem. Slughorn zmarł dwa lata wcześniej. Cin zrobiło się żal Lupina. Przez sen Rose Weasley poruszyła się. Smith szybko schowała książkę i poszła spać.

Obudziło ją ciche "hu-huu". Wstała, ubrała się i zeszła do Wielkiej Sali. Usiadła obok innych Krukonów i spokojnie zjadła śniadanie. Przy stole były tylko dwie osoby, które z nikim nie rozmawiały - Cin i Rose. Nagle do sali wleciały tysiące sów. Każda szukała adresata. Widok ten za każdym razem zapierał małej dech w piersiach. Mimo że sobota nie zapowiadała się przyjemnie, czarownica uśmiechnęła się. Wylądowała przy niej jej sowa - Smile. Cin wiedziała co jest w paczce, więc jej nie otworzyła. Nie chciała dać Markowi powodu do śmiechu. Wiedziała, że ją obserwuje. Wyszła z Wielkiej Sali. Spider, Albus Potter i Malfoy podążyli za nią. Odwróciła się i popatrzyła na nich ze złością.

"Jest taka słodka gdy się złości", pomyślał Mark. Ale jej tego nie powie. Ona nienawidzi chłopaka Mirandy, więc jego też nie. Wiedział, że ją on nie obchodzi. "Czas leczy rany", przypomniał sobie ulubiony cytat siostry cioci Malfoy. Ciocia wstydziła się swojej siostry. Trudno jej się dziwić. Takiej wariatki świat nie widział. "Była wariatką, ale była mądra", pomyślał.
- Czego chcecie?- warknęła Cin.
Igrali z nią dobre piętnaście minut. Aż w końcu nagle między nimi stanęła Rose.
- Zostawcie ją! - krzyknęła. Zaniemówili. Gapili się na nią przez chwilę, po czym bez słowa odeszli.
- Dzięki- uśmiechnęła się Smith.
- Nie ma za co - odpowiedziała Weasley. - Widziałaś jak wytrzeszczali te swoje gały oczne? - śmiała się. Cin też się śmiała. Wiedziała, że to początek przyjaźni na całe życie.

Cin przez tydzień bardzo się zaprzyjaźniła z Ro. Były jak papużki nierozłączki. Chłopaki dalej nie umieli odzyskać języka po występku małej Weasley. Dwa tygodnie po zdarzeniu na korytarzu skończyły się ferie zimowe. Wielu Ślizgonów nie wróciło do szkoły. Między innymi Mark. Smith żyło się teraz jak w raju. Okazało się, że Rose też czyta mugolskie książki. Dziewczęta łączyło tak wiele.
- Czemu ten kot za nami łazi? - zapytała pewnego dnia Ro. Zwierzę wyglądało na oburzona. Smith wzruszyła ramionami. Towarzystwo czworonoga jej nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Zastanawiała się, czy to nie jest czarodziej, będący pod wpływem uroku. Kociak słuchał jej z błyskami zainteresowania w ślepkach. Mogła przysiąc, że ją rozumie. Czasami odpowiadał długim "miauuuu", które przypominały jej słowa w ludzkim języku. Wydawało jej się, że odróżnia poszczególne słowa. Zastanawiała się, czy czasem nie istnieje coś takiego jak "kociousty". Postanowiła więc to zbadać.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?