Bohaterowie: Remus Lupin , własna postać.

Miała duże, odrobinę wypukłe oczy i zawsze, z nich najlepiej można było odczytać, co myśli o danej sytuacji. Zawsze podziwiał to, jak współgrają z jej delikatną twarzą, nie burząc harmonii, zbudowanej przez idealny układ kości.
Gdy Remus wyznał jej swój największy sekret, najpierw pojawiło się w nich rozbawienie, następnie wstąpiła nuta strachu, a kolejno coraz bardziej rosnące na sile przerażenie i obrzydzenie. Przez kilka długich minut cała drżała od nadmiaru emocji. Wstrząsały nią sprzeczne uczucia, głowa wrzała od nadmiaru myśli.
Kiedy zaczęła krzyczeć w jego stronę, po jej policzkach płynęły łzy. Gorzkie, gorące, pokazujące, jak bardzo chciała, żeby to wszystko okazało się jedną wielką bujdą i banialuką. Młody Lupin chciał powiedzieć jej, że żartował, ale nie mógł. Przecież słowa, które wypowiedział, jeszcze nigdy nie były tak szczere, jak w tamtym momencie. Chwyciła go za ramiona i potrząsnęła. Raz, drugi. Poprosiła, by przyrzekł, że to nieprawda. Milczał. Odsunęła się o kilka kroków w popłochu, jakby zamiast swojego najlepszego przyjaciela widziała bogina. W istocie właśnie tak było.

,,Jesteś potworem, Remusie!"

Mieli wtedy po trzynaście lat. Kolegował się już naturalnie ze swoją paczką, jednak ona zawsze była mu odrobinę bliższa.
Poznali się na dworcu, razem z Sheilą po raz pierwszy przeszedł przez ścianę. Ona znała już doskonale to miejsce, dzięki starszej siostrze, którą odkąd pamiętała, odprowadzała. Remus natomiast był tam nowy i trochę zagubiony. W pociągu usiadła właśnie ze starszą uczennicą Hogwartu. Dzięki tej rozłące poznał Jamesa, Syriusza i Petera. Drogi Lupina i dziewczyny rozeszły się podczas Ceremonii Przydziału. Przeklinał wtedy tak mocno tę starą czapkę... Jednak pielęgnowali tę przyjaźń, choć widywali się trochę rzadziej.

,,Skąd mam być pewna, czy pewnego dnia nie rozszarpiesz mnie na strzępy?! Nie wiem jak działa twój mózg! Może nie tak jak mózg normalnego czarodzieja, a masz w nim zakodowane jakieś dzikie instynkty? Jestem pewna, że jest w nim coś poprzestawiane!"

Miała być jedyną osobą, której powierzy ten sekret, do tej pory skrupulatnie chowany przed światem, ukrywany w szklanej bańce, chroniącej przed okrutnym światem. Serce podpowiadało mu, że zrozumie, nie odrzuci. Pomylił się. Jego najgorsze scenariusze znalazły odzwierciedlenie w rzeczywistości. Po jej słowach był zdezorientowany, przybity, dogłębnie zraniony.
Czuł się w pewien sposób zdradzony przez jedyną osobę do której miał pełne zaufanie. Skoro ona mówiła mu o swoich największych troskach, był pewien, że on także posiada taki przywilej. Okazało się, że Remus nie miał problemu. On był problemem – niebezpieczeństwem, które należało usunąć.

,,Jak mogłam nie dostrzec tego, że spędzam czas z taką bestią?!"

Płakał po niej długo nad książkami o likantropii, w których poszukiwał bezowocnie antidotum na swoją przypadłość. Blizny go piekły, a samotność powoli przeżuwała wnętrzności, choć mieszkał w zamku pełnym ludzi. Wszyscy byli połączeni niewidzialnymi linami, więc czemu akurat on trzymał wszystkich na dystans, nie umiejąc się odnaleźć.
Swoje nieobecności tłumaczył kolegom chorobą matki, choć Hope Lupin była całkiem zdrowa, a jedyne, co ją trapiło, był jej syn. Pisywali często listy. Rozmowy z rodzicielką były kojące, choć spokój ducha po nich trwał krótko. Sheila zabrała mu znikomą pewność siebie, którą zdobył przez trzy lata w Hogwarcie, ale i spokój ducha niemal na stałe. Był potworem, nawet nie próbował przeczyć tym trafnym słowom.
Współlokatorzy zaczęli nazywać go przyjacielem, mimo że on nie potrafił zacząć ich tak określać. Trzymał się na uboczu. Ta relacja wydawała się, jak przejście przez tor przeszkód – jeden niewłaściwy ruch mógł sprawić, że cała przeprawa pójdzie na marne, a on wróci do punktu wyjścia. Powtarzał więc w duchu by trzymać współlokatorów na dystans. Ale co mógł zrobić, widząc, że domyślają się, że coś ukrywa?

,,Brzydzisz mnie!"

Każde przywołanie wspomnień związanych z Krukonką wiązało się z koszmarnym bólem. Zniewolona dusza Remusa chciała uwolnić się z ciała opanowanego przez chorobę. Wilcze instynkty dawały o sobie znać nawet kilka dni przed pełnią. Trudno było ukryć nerwowe drapanie się po rękach. Czerwienił się wtedy okropnie, modląc się do wszystkich znanych kultów, żeby nie bolało. Zawsze bolało. Cierpiał, jakby obdzierali go ze skóry, palono go żywym ogniem, łamali każdą kość, wyginali stawy i przecinali skórę, a potem w nieludzki sposób zszywali igłą oraz grubą nicią.

,,Nie próbuj się do mnie odzywać, boję się ciebie!"

Sheila była inteligentna i elokwentna, więc trudno było mu wyprzeć ze świadomości, że mogła się mylić, co do jego osoby. Czuł się żałosny i osamotniony, kiedy z kolejnymi ranami siadał na starym, skrzypiącym łóżku we Wrzeszczącej Chacie. Bolały go mięśnie, każda pojedyncza krwinka dawała o sobie znać. Zaciskał knykcie na wypłowiałej pościeli aż do momentu, kiedy zaczynały bieleć, gdy pani Pomfrey przychodziła z Dumbledore'em, by pomóc mu się opatrzyć. Współlokatorzy bardzo wspierali go, po odejściu przyjaciółki. Nie wiedzieli, że sami odszedliby, gdyby powiedział im tym, że co miesiąc zmienia się w kreaturę, która jest koszmarem wszelkich wędrownych.

,,Czemu dyrektor pozwolił uczyć się takiemu czemuś w Hogwarcie?! Jesteś niebezpieczny! Słyszysz? Nie–bez–pie–czny!"

Miał momenty poczucia, że to wszystko jest niesprawiedliwe. Świat popełnił błąd, karając mnie – powtarzał, choć sam nie wierzył w swoje słowa.
Oparł czoło o szorstką korę drzewa. Zaczął płakać, jak bezbronne dziecko. Nie wiedział, dlaczego roni łzy. Chciał znów być dzieckiem, ale przed ugryzieniem. Żeby rodzice nie musieli się przez niego przeprowadzać w mugolską okolicę, żeby Sheila go nie odrzuciła, żeby mógł bez strachu przeżywać każdy kolejny dzień. Poczuł dłoń na ramieniu, lecz ta okazała się tylko wytworem jego wyobraźni. Łzy rozmazywały kontury. Opadł w końcu wycieńczony na mech. Krew nadal wolno sączyła się z nowych ran, które widoczne było, dzięki podartym ubraniom. Świtało – promienie słoneczne nieśmiało przebijały się przez korony drzew i biły nieprzyjemnym, oślepiającym blaskiem. Był słaby, mimo to jednak jego chuderlawym ciałem wciąż wstrząsał wstrzymywany szloch. Twarz wykrzywiła się w grymas bólu. Zdawał sobie sprawę, że tutaj jest jego miejsce. W lesie, z resztą kreatur, potworów, które nie potrafią funkcjonować w społeczeństwie. Po prostu wiedział o tym.

,,Muszę iść, nie mam zamiaru dalej zadawać się z kimś tak obrzydliwym. Nie zbliżaj się do mnie, Remusie"

Nie zbliżał się. Cierpiał w samotności katusze. Bez niej u boku. Wypatrywał tylko ukradkiem na przerwach między lekcjami jej sylwetki między innymi Krukonami. Zawsze mimowolnie patrzył na jej oczy. Szkoda, że już przy nim nie potrafiły wyrażać niczego więcej niż strachu...

***

— Dlaczego bałeś się nam o tym powiedzieć, Lunatyku? Jesteśmy przyjaciółmi, nie znienawidzilibyśmy cię.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?