Siedem Lat - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl - Magiczny Świat Harry'ego Pottera

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

Siedem Lat

Podstawowe informacje:

Autor:

Wilena Romus

Gatunek: Poezja

Ograniczenie wiekowe: b/o

Przeczytano 2513 razy.

***

Siedem lat temu,
Wrześniowym wieczorem
Pierwszy raz tu przybyłam,
By usiąść za stołem.
Złoto-szkarłatnym,
Jednym z czterech stołów;
Przeznaczonym dla lwów,
Odważnych Gryfonów.

Siedem lat tu spędziłam
W czarodziejów świecie
I choć za domem tęskniłam,
Tu me miejsce w świecie.

Wiecie...

Jak to jest,
Gdy w bólu tęsknoty
Uciekacie z domu,
By gonić kłopoty?
Gdy ze łzami w oczach
Na peron pędzicie,
Bo choć tam był wasz dom,
Gdzie indziej jest życie?

Może wy nie wiecie,
Lecz mi było dane
Poznać to,
Co innym mugolom nieznane.
I choć obce były zwyczaje,
Obce szare mury,
A to, co powtarzali,
Brałam za czcze bzdury,
To czułam, że to miejsce
Mej duszy przypisane,
Że choć kiedyś odejdę...
To i tak tu zostanę...

Komentarze

Angelina Johnson dnia 16.02.2015 13:41

Bardzo mi się podoba. Ma kilka zgrzytów, pod koniec trochę rytm umiera (^^), ale mimo wszystko sam tekst i samo przesłanie jest piękne. Oczywiście najbardziej podoba mi się ten fragment:

Jak to jest,
Gdy w bólu tęsknoty
Uciekacie z domu,
By gonić kłopoty?
Gdy ze łzami w oczach
Na peron pędzicie,
Bo choć tam był wasz dom,
Gdzie indziej jest życie?

Jest taki... prawdziwy.
Fajnie, że połączyłaś to z Hogwartem, w końcu tam uczniowie też byli nagle zupełnie gdzie indziej. Wszystko było nowe, byli często na początku samotni, daleko od kochających rodziców, młodszego rodzeństwa.
Naprawdę ciekawy wiersz ;D

Katherine_Pierce dnia 16.02.2015 14:33

Naprawdę fajny wiersz <3 szczególnie fragmenty przytoczony przez Ang

Cudnie to przedstawiłaś, pokazałaś że mimo wszystkich swoich wspaniałości, życie w Hog ma swoje wady. A największą z nich jest oderwanie od rodziny. Szczególnie dla tych, którzy mają szczęśliwą rodzinę.

Shanti Black dnia 16.02.2015 16:48

Bardzo mi się podoba.
Wszystko ma swój początek i koniec i to jest tu pięknie ujęte. Co do rytmu, to ja osobiście nie zauważyłam jakichś zgrzytów i chwała Ci za to.
Daję W za to cudo powyżej

Hermiona Jean Granger dnia 16.02.2015 18:25

Zaczarowałaś mnie magią, której nie rozumiem. W ten wiersz po prostu nie można się było nie wczuć. To jest takie... życiowe, jak to ujęła Ang. Całkowicie się z nią zgadzam.

To czułam, że to miejsce
Mej duszy przypisane,
Że choć kiedyś odejdę...
To i tak tu zostanę...

Ten fragment skradł me serce do końca. Skłania do namysłu, krótszej refleksji nad tekstem. Po prostu niedługo biorę z tym wierszem ślub, więc szykujcie księdza i salę i w ogóle wszystko

Lumos123 dnia 16.02.2015 19:20

Na ogół nie czytam poezji, ale ten wiersz mi się podoba. Jest taki nastrojowy i melancholijny. Zastanawia mnie o kim to jest, mogę się chyba tylko domyślać. Cały wiersz jest świetny po prostu. Daje w pełni zasłużone W

TheWarsaw1920 dnia 16.02.2015 20:02

By usiąść za stołem.
Złoto-szkarłatnym,
Jednym z czterech stołów;
Przeznaczonym dla lwów,
Odważnych Gryfonów.

Ten moment najbardziej działa na moją wyobraźnię. Przed oczyma widzę Wielką Salę, wypełnioną uczniami, którzy wesoło rozmawiają między sobą. Myślę, że zasługuje na Powyżej oczekiwań.

dobrosia1 dnia 16.02.2015 22:43

Piękny wiersz! Bardzo mi się podoba, jest niesamowity klimat. Na początku zaciekawiłaś mnie, potem położyłaś rękę na sercu. Następnie chwyciłaś i ścisnęłaś za nie, aby później zatrzymać je, a ciało rozłożyć na łopatki. BRAWO! Rany, naprawdę wspaniały wiersz, pisz dalej, bo chcę więcej, ale w takim smutnym klimacie!

_raven_ dnia 17.02.2015 15:47

Po przerywniku zrobiło się ciężko, bo nie dość, że to Wiecie... zakłóciło rytm, to potem się okazało, że zakłóciło do tego stopnia, że całość siadła

(albo tylko ja nie potrafiłam już wrócić na właściwy tor) W pierwszej części było idealnie, jedyne czego brakowało, to kilka przecinków. Potem się zesrało, ale mimo wszystko całość wygląda pozytywnie. Podoba mi się, a to dziwne, bo po imprezowej butelce i tych milionach wierszy do napisania, rzygam poezją

Ładna historyjka, wykonanie też ok - fajnie Ci to wyszło!

Ana_Black dnia 17.02.2015 16:44

Jej, a jednak wysłałaś wiersz, co mi pisałaś, że nie wyślesz, bo nie wiesz czy jest wystarczająco dobry. :

Wiersz mi się podoba. Było parę zgrzytów, ale nie przeszkadza mi to.

Jak to jest,
Gdy w bólu tęsknoty
Uciekacie z domu,
By gonić kłopoty?
Gdy ze łzami w oczach
Na peron pędzicie,
Bo choć tam był wasz dom,
Gdzie indziej jest życie?

Ta zwrotka najbardziej mi się spodobała. Smutna, ale i piękna.

Nessa Laime dnia 17.02.2015 19:16

Jeden z najlepszych wierszy, jakie czytałam na HPnecie. Przytoczyłabym niektóre fragmenty, ale inni zrobili to już wcześniej.
Tak czy inaczej, świetny.

ulka_black_potter dnia 17.02.2015 19:17

Krótko, ale bardzo ładnie ujęte. To takie prawdziwe - dzieciaki zostały wysyłane do Hogwartu i tak naprawdę to tam było ich prawdziwe życie. W domu spędzały 2 i pół miesiąca. Malutko. Na pewno na początku było ciężko, ale potem... To jest Hogwart, potem mogło być już tylko lepiej.

Przyjemnie się to czytało, daję okejkę

EmilyWright dnia 17.02.2015 19:18

Cuuudne <3 Rzadko wzruszeń się przy wierszach, ogólnie poezja zwykle mnie nie porywa, ale czytałam wszystkie twoje wiersze i są one dla mnie miłą odmianą.
Ogólnie wiersz jest raczej smutny, nawet trochę skłania do refleksji i czytałam go raczej bez zgrzytów, co jest zdecydowanym plusem. I fajne jest też podzielenie go na dwie części, dzięki temu dużo lepiej to wygląda i czytelnikowi wygodniej ;p
Podziwiam każdego, kto potrafi napisać wiersz. Ty to potrafisz, a do tego jeszcze dobrze, więc masz mój podziw i chętnie przeczytam inne twoje dzieła

Krnabrny dnia 17.02.2015 19:49

Wiersz bardzo dobry. Nadawało by się to na piosenkę disco polo (zwłaszcza zespołu bayer full), że w myślach aż usłyszałem to jako piosenkę. Trochę inaczej dałbym niektóre przecinki, bo obecne nieco wybijały mnie z rytmu, ale nie wiem czy są poprawnie postawione czy nie, więc nie mogę z tego czynić zarzutu. Na końcu też trochę straciłem rytm, ale ogólnie zasługujesz na wielgachne, czekoladowe W.

ania potter dnia 20.02.2015 14:30

Bardzo mi się podoba lecz jest taki szczegół, kilka zgrzytów, a na zakończenie prawie nie ma rymów. Troszkę przecinki są ,, porozrzucane" nie po kolei po wierszu, troszkę inaczej by było lepiej, bo teraz wybijają mnie z rytm. W końcówce straciłam rytm, ale co tu pisać? Świetny pomysł na wiersz. Gratulację. Okejka jest Twoja

Nieoryginalna dnia 20.02.2015 23:46

Mnie się ten wiersz bardzo podoba. Nie widzę tu żadnych zgrzytów, wszystko czyta mi się przyjemnie i płynnie. Chyba po prostu przemówiła do mnie tematyka - Hogwart to magiczne miejsce, które na pewno można nazwać domem, a Tu fajnie przedstawiłaś nam ten klimat i ciepło, ale i pustkę pod koniec siódmego roku.
Bardzo lubię Twoją poezję, więc nic dziwnego, że i ten wiersz przypadł mi do gustu

Penelope dnia 22.02.2015 20:44

Piękny wiersz! Bardzo mi się podoba i świetnie oddaje uczucia do Hogwartu, pewnie niejednego z nas ;] Masz wielki talent, więc pisz więcej i więcej i więcej

Świetny klimat wiersza, radość euforie, smutek i żal. Do tego wszystko w jednym, ale jakże zgrane ;]

BlueAri dnia 30.08.2015 23:23

Ojeju, jaki piękny wiersz!! Nareszcie czytam coś co ma rytm, rymy i ogólnie jakoś tak wszystko się zgadza. I jeszcze taki piękny jest!

Oczywiście W, bo cóż innego??

monciakund dnia 31.08.2015 22:36

Bardzo ładny wiersz, naprawdę. Czytało mi się go lekko, przyjemnie. Podoba mi się w nim praktycznie wszystko. Jednak podczas czytania poczułam lekki smutek

Wogóle to ciekawi mnie stan psychiczny tych biednych 11-latków. Znam sporo osób w tym wieku, które nawet dwóch tygodni nie potrafią przeżyć bez rodziców...

Sam Quest dnia 06.01.2016 23:02

Jeszcze nie wspominałam, że, mimo dobrych skojarzeń, średnio lubię rymowanki. A tu jej nie ma. I dzieka Bogu, że z wiersza o takiej tematyce nie chciałaś zrobić rymowanki. Wtedy byś mi serce złamała. Przejdźmy więc do konkretów:

Pod względem technicznym mi tu wszystko pasuje. Może gdzieś tam bym przecinek inaczej postawiła, ale ja nie jestem w tej dziedzinie specjalistką, więc to pewnie tylko moje preferencje. Co do rytmu to generalnie był zachowany i mi nigdzie nie uciekał, ale pewien fragment był dla mnie lekko dziwny pod względem konstrukcji.
Mianowicie:

Siedem lat tu spędziłam
W czarodziejów świecie
I choć za domem tęskniłam,
Tu me miejsce w świecie.

Wiecie...

Jak to jest,
Gdy w bólu tęsknoty
Uciekacie z domu,
By gonić kłopoty?

Tutaj te wiecie, po dwa razy użytym słowie świecie, zabrzmiało trochę ciężko i topornie.
Na szczęście ten moment nie zabił wiersza, bo dalej już poszło dobrze. Rozumiem dlaczego chciałaś wtrącić , w ten sposób, to wiecie, bo później fajnie połączyło to słówko cały wiersz.

Co do samej tematyki to może nie jest bardzo nowatorska, ale fajnie to zrobiłaś. Cały nastrój tego wiersza jest lekko smutny, przepełniony pewnym żalem i tęsknotą, a jednocześnie jak dla mnie pewna nadzieją. No ale je zawsze źle interpreruje wiersze.

Moim zdaniem to naprawdę dobry wiersz, ma swój klimat no i jest Twoja lekkość i talent. Kawał dobrej roboty

Edit. Zapomniałam dodac, że tu jest coś czego mi często w HPnetowej poezji brakuje, a co bardzo lubię. Czyli emocje, bardzo dobrze nimi operujesz. Podoba mi się to.

Erudieth dnia 23.04.2016 13:13

No i znowu mi parę rzeczy zgrzytało. Ale po raz kolejny mimo to bardzo mi się podobało. Te niedociągnięcia w rymach, pod koniec leżący i kwiczący rytm, zupełnie zrównoważył nie tylko sam temat utworu, ale i naprawdę nietypowe podejście do niego. Poruszyłaś tu wbrew pozorom ważny temat - przecież dzieci jadąc do Hogwartu opuszczały swoje rodzinne domy na prawie rok, przerwa na wakacje, ewentualnie święta, i od nowa, tak przez siedem lat. W serii raczej ta kwestia roztrząsana nie była, bo w końcu Harry'emu do Dursleyów się wracać nie chciało, Hermiona kiedyś na Boże Narodzenie wyjechała, a Ron miał braci i siostrę w szkole, więc chyba z tęsknoty za rodziną nie umierał.
Waham się między W a PO, także chyba po prostu tego nie ocenię.

Only Dream dnia 24.04.2016 20:23

Wiersz nawet fajny, chociaż momentami trochę wybijało mnie z rytmu. Fajne jest takie spojrzenie na naukę w Hogwarcie z punktu widzenia mugolaka. Czasem zastanawiam się, jakie odczucia ja bym miała przy nauce w Hogwarcie. Może moje myślenie byłoby podobne do tego przedstawionego w tym wierszu...
Wiersz naprawdę ciekawy. Chyba tak jak Sam stanę się fanką Twojej poezji

Wioletta dnia 04.08.2016 21:19

Gubiłam chwilami rytm, czasami nie pasował rym. Wiersz dosyć głęboki, naprawdę. Zupełnie inne spojrzenie na nauke, odejście z domu. Nie można tutaj zaprzeczyć, że był świetny pomysł, i dobre wykonanie.

blad logiczny dnia 02.07.2018 13:47

Rymy są tu trochę dziwne i czasami można się pogubić. Jednak Temat jest jak najbardziej jasny, bo dotyczy czasu nauki w Hogwarcie. Ja jednak wiersz, a zwłaszcza końcowy wers interpretuję także w sensie przenośnym. Wilena ostatnio się tu chyba w ogóle nie pojawia, ciekawe czy przynajmniej tęskni z HP.net-em.

Alette dnia 05.07.2018 07:51

Było kilka wersów, przy których wybiłam się z rytmu, ale podoba mi się przesłanie i sama końcówka wymiata. Szczególnie, że chyba każdy chciałby chociaż jeden dzień spędzić w Hogwarcie. Nawet nie ze względu na magię, ale całą tą otoczkę - wielki zamek, uczta w Wielkiej Sali, szaty, zbroje na korytarzach itd.
Tak czy inaczej ładny wiersz, taki sentymentalny. Początek i końcówka to jego najmocniejsza część.

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.