Rozdziały: [1].

Był środek lata. Słońce mocno grzało plecy ośmiolatki, która siedziała nad brzegiem jeziora, mocząc stopy w wodzie. Tuż obok niej siedziała jej mama, Sandra. Uśmiechnęła się do niej promiennie, po czym wskoczyła do wody. Córka ze śmiechem zrobiła to samo.

***

- Wszystko gotowe? - zapytał mężczyzna szorstkim głosem.
- Jak najbardziej - odpowiedział drugi. - Mam tylko nadzieję, że ty też nie próżnowałeś, Jack. Masz ten transport?
- Stoi za rezydencją. - zwęził oczy. - Czy ty przypadkiem nie powinieneś być u Czarnego Pana? Podobno chciał się z tobą widzieć.
- Nie interesuj się - powiedział ze złością śmierciożerca, choć widać było, że trochę pobladł. - To nie twoja sprawa.
- No bo wiesz, słyszałem, że ostatnio nie jest w dobrym nastroju, a po twoich niedawnych pomyłkach... - ostatnie słowo wypowiedział z widoczną pogardą w głosie, a na jego twarzy pojawił się ironiczny uśmieszek.
- Nie interesuj się - powtórzył siny z wściekłości i sięgnął do kieszeni z różdżką. Od bójki uratował ich krzyk jednego z popleczników Voldemorta.
- Garisson! Czarny Pan cię wzywa! - Kalen odwrócił się rzucając Jackowi ostatnie rozjuszone spojrzenie i ruszył w stronę posłannika.

***

Kalen wszedł do ciemnego pokoju, którego oświetlał jedynie blask ognia w kominku. Pod jego nogami usłyszał cichy syk. Spojrzał w dół, prosto w oczy Nagini, która pełzła tuż obok jego stóp. Wzdrygną się lekko, ale jego myśli zaraz zaprzątnęła inna sprawa. Ominął węża jak najszerszym łukiem i stanął nieopodal fotela z wysokim oparciem.
- Jestem, panie. - powiedział kłaniając się.
- Siadaj, Garisson. - rozkazał cichy głos, wskazując bladą ręką fotel leżący naprzeciwko Voldemorta. Śmierciożerca posłusznie spoczął na nim, starając się nie patrzeć Czarnemu Panu w oczy.
- A więc - zaczął Kalen po kilku sekundach ciszy - czy mogę spytać, po co zostałem wezwany? - starał się mówić najspokojniej jak potrafił, żeby nie rozjuszyć Sami Wiecie Kogo. Mężczyzna przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią. Po poręczy jego fotela powoli wspięła się Nagini.
- Chciałem się tylko upewnić, czy wypełniasz misję, którą Ci przydzieliłem. - odpowiedział po chwili, głaszcząc swoimi długimi palcami węża.
- Wszystko idzie zgodnie z planem - powiedział śmierciożerca. - Wyruszamy dziś w nocy.
W jego oczach pojawił się błysk samozadowolenia. To właśnie jego Czarny Pan wybrał do przewodniczenia temu zadaniu.
- Mam tylko nadzieję, że nie skończy się to tak jak twoja ostatnia misja. - powiedział z pogardą w głosie Voldemort, a jego twarz wykrzywiła się w grymasie. Garrison zbladł nieco. Entuzjazm całkiem z niego opadł.
- Przysięgam, że to się już więcej nie powtórzy - rzekł, spuszczając jeszcze niżej głowę.
- Biorę cię za słowo. - W krwistoczerwonych oczach Voldemorta pojawił się groźny błysk. - Idź teraz i przygotuj się do misji - powiedział. - I pamiętaj: jeśli zawiedziesz, gorzko tego pożałujesz.
Śmierciożerca przełknął ślinę i powiedział: - tak panie - po czym szybkim krokiem ruszył w stronę drzwi, czując na swoich plecach spojrzenie Czarnego Pana i Nagini.

***

Elena leżała w swoim łóżku, czytając jakąś książkę. Jej rodzice siedzieli jeszcze na dole w salonie, ale dziewczynka zamierzała porządnie się wyspać przed jutrzejszym dniem. Mieli pojechać na wycieczkę w góry. Elena wprost uwielbiała się wspinać.
Po jakimś czasie zgasiła światło, a sen zmorzył ją już po kilku minutach.

Obudziły ją krzyki matki, dochodzące z pierwszego piętra. Zaraz złapały ją silne ramiona i wyciągnęły z łóżka biegnąc z nią na dół. Spojrzała na tatę: po twarzy spływały mu kropelki potu.
- Mark, Mark! Schowaj ją zanim będzie za późno! - krzyknęła mama Eleny.
Ojciec otworzył szafę znajdującą się w kuchni i wepchnął tam swoją córkę.
- Tato, co się dzieje? - zapytała zdezorientowana dziewczynka, omiatając go spojrzeniem swych błękitnych oczu.
- Nie czas teraz na pytania, skarbie - powiedział tata. - Posłuchaj co masz robić. Siedź tutaj cały czas, cicho jak myszka i nie wychodź stąd, bez względu na wszystko, dopóki nie będzie tu nikogo, a potem uciekaj ile sił w nogach. Rozumiesz?
- Ale tato...
- Czy rozumiesz? - Ojciec wpatrywał się w nią upartym wzrokiem. - Odpowiedz.
- Tak - wyjąkała.
- Kocham cię - powiedział ojciec ze łzami w oczach i przytulił ją mocno.
- Ja też cię kocham - szepnęła dziewczynka.
Mężczyzna puścił ją i zamkną szafkę, a Elenę zalała niemal całkowita ciemność.
Po chwili, która trwała wieczność, usłyszała ciche kliknięcie w drzwiach frontowych i do pomieszczenia weszła grupka ludzi. Spojrzała przez małą szparę i ujrzała trzy zakapturzone postacie stojące na środku kuchni, rozglądając się wokoło. Jeden z nich podszedł niebezpiecznie blisko jej kryjówki. Dziewczyna wstrzymała oddech próbując nie krzyknąć, gdy już wyciągał rękę, by otworzyć szafkę.
- Jack! - syknął drugi. - Nie przyszliśmy tu by kraść, pamiętasz? - I odciągnął go od mebla. Elena odetchnęła z ulgą.
- Lepiej idź przeszukaj to piętro.
- No dobra już, dobra - mruknął ze złością wyrywając rękaw z jego uścisku i zniknął w drugim pokoju. Dwaj śmierciożercy - bo była prawie pewna, że nimi byli, skierowali się w stronę schodów. Po chwili kuchnia była pusta.
Dziewczynka skorzystała z okazji i cichutko rozchyliła drzwiczki, rozglądając się wpierw czy ów Jack się gdzieś tu nie kręci. Przeszła na palcach pokój, uważając, by nie skrzypnęła pod jej nogami jakaś deska i wyszła na zewnątrz przez tylne drzwi. Po chwili biegła już przez łąkę szybciej niż kiedykolwiek, nie zważając na to, że była w samej pidżamie, a do tego boso. Gnała tak, aż dotarła do lasku nieopodal domu, chowając się w krzakach. Nagle dało się słyszeć krzyk. Błysnęło zielone światło.
- Sandra, nieeeee... - wrzask urwał się w połowie słowa, gdy ciemność rozświetlił kolejny szmaragdowy błysk.
Elena nic nie słyszała i nic nie czuła, po prostu biegła ile sił w nogach przed siebie, mimo strumieni łez, które zasłaniały jej widoczność. To niemożliwe, to musi być tylko zły sen, koszmar, zaraz obudzi się w objęciach mamy i wszystko będzie tak, jak powinno. Ale nie było.
Ośmioletnia Forrsen potknęła się o korzeń, uderzając głową o coś twardego i zemdlała. Z dala od śmierciożerców, domu i rodziców.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.