Wiatr mocno kiwał drzewami na boki i świszczał w pustym mieszkaniu. Dziewczyna postawiła kilka kroków a podłoga zaskrzypiała pod jej ciężarem. Widać było, że dom na zewnątrz jak i w środku stawał się ruiną. Drzwi ledwo trzymały się w zawiasach, podłoga skrzypiała. W kątach były pajęczyny i pełno kurzu.

- Dobra Sky... Przejechałaś pół świata, nie możesz się teraz wycofać - szepnęła do siebie i ruszyła na przód.
Weszła do dużego pomieszczenia, które kiedyś było salonem. Porwane firanki powiewały na wietrze wywołanym mocnym przeciągiem, meble były zakurzone, a na niektórych znajdowały się sporej wielkości pajęczyny. Rozejrzała się po pokoju i lekko skrzywiła. Nie rozumiała, dlaczego babci tak bardzo zależało na tej skrzynce. Uważała, że tej staruszce odbiło dostatecznie po stracie ukochanego syna, ale ze względu na to, że kobiecie zostało mało dni, postanowiła spełnić jej prośbę.
- Mała drewniana skrzyneczka na kluczyk - powtarzała sobie i podeszła do pierwszej szafy.
Odsunęła pierwszą szufladę i nie zastała tam nic, poza nieokreśloną ilością kurzu i małym pająkiem. Westchnęła i otworzyła następną, ale tam też nic nie znalazła. Okazało się, że szukanie tej skrzyneczki jest dużo trudniejsze niż młoda kobieta przepuszczała. Skierowała się do kuchni, gdzie zastała duży stół na środku, pokryty oczywiście grubą warstwą kurzu. Wielką półkę z przepisami. Przeszukała szafki, ale tak jak w poprzednim pomieszczeniu, niczego nie znalazła. Westchnęła głośno i poszła na piętro. Kiedy otworzyła pierwsze drzwi, zorientowała się, że to dawna sypialnia babci i dziadka. Kiedy już miała postawić krok, zauważyła, że na ziemi leży przewrócona, prawdopodobnie przez wiatr, ramka. Podniosła ją i spojrzała na zakurzone zdjęcie. Machała do niej uśmiechnięta rodzina. Od razu rozpoznała na zdjęciu babcie, wujków i mamę.

- To pewnie dziadek - szepnęła i przejechała palcem do uśmiechniętego mężczyzny w okularach.

Odłożyła zdjęcie na szafkę i zaczęła przeglądać kolejne meble, jednak znowu zastała tylko pustkę i kurz. Przejrzała wszystkie szuflady i inne zakamarki w domu, ale skrzynki nie znalazła. Zmęczona, zła i przede wszystkim zasmucona wyszła na podwórko. Kamienna ścieżka doprowadziła ją do połamanej już, drewnianej huśtawki, znajdującej się wśród wysokich drzew. Kawałek dalej stała mała marmurowa fontanna z motywem aniołka. Teraz była już popękana i porośnięta chwastami. Aniołkowi odpadła głowa i nie miał połowy skrzydełka. Sky przyglądała się chwilę temu miejscu i stwierdziła, że musiał to być piękny ogród. Była smutna, że zawiedzie babcie i wróci do domu bez owej skrzynki. Kiedy zrezygnowana skierowała się w stronę bramy, zawadziła o coś butem i ledwo co złapała równowagę. Spojrzała pod nogi i zauważyła wystającą rączkę. Zaciekawiona zaczęła odkopywać przedmiot i kiedy wyjęła z ziemi małą, drewnianą skrzyknę, była szczęśliwa jak nigdy. Od razu ruszyła w stronę ulicy, by po chwili teleportować się na lotnisko.

Po około trzech godzinach znalazła się w Nowym Yorku, a dokładniej przed domem mamy. Weszła na podwórko i odetchnęła głęboko. Zapukała głośno w drzwi, a po chwili rudowłosa kobieta otworzyła jej drzwi.
- Sky! - powiedziała, przyglądając się dziewczynie. - Martwiliśmy się - dodała, przytulając córkę.
- Już jestem. - Dziewczyna uśmiechnęła się i weszła do mieszkania. - Jak czuje się babcia?
- Oh... - Kobieta posmutniała. - Mało czasu jej już zostało - odpowiedziała cicho.
Sky nie czekała dłużej, tylko wbiegła do pokoju, w którym na wielkim łóżku leżała staruszka.
- Babciu... - odezwała się cicho.
Kobieta otworzyła oczy i posłała uśmiech dziewczynie. - Jesteś... - powiedziała słabym głosem.
Sky usiadła na skraju łóżka i wyciągnęła z torby skrzynkę, o którą prosiła ją babcia. Oczy kobiety od razu się rozszerzyły i zatańczyły w nich wesołe iskierki. Wyciągnęła swoje pomarszczone dłonie po skrzyneczkę. Pogłaskała jej wieczko i uśmiechnęła się do siebie. Otworzyła ją kluczykiem, który nosiła na szyi i wysypała zawartość na kołdrę.
Było tam pełno zdjęć, kilka pierdółek i parę listów. Kobieta oglądała wszystko z uśmiechem na twarzy i łzami w oczach.
- Chciałam przed śmiercią jeszcze raz wrócić do tych wspomnień - wyjaśniła, nie przestając się uśmiechać.
Sky również uśmiechnęła się, widząc jak babcia z przejęciem przeglądała zdjęcia.
- Twój dziadek był świetnym człowiekiem. Szkoda, że nigdy go nie poznałaś - westchnęła rudowłosa kobieta, która stanęła w progu.
- Dobrze będzie Go znowu spotkać po tylu latach. Stęskniłam się - wyszeptała z uśmiechem staruszka.
Po chwili zamknęła oczy i upuściła trzymane w ręku zdjęcie.
- Babciu! Babciu! - Sky poderwała się na równe nogi i podbiegła do staruszki.
Jednak kobieta nie reagowała. Dziewczyna ze łzami w oczach potrząsnęła lekko babcię za ramiona. Po chwili rudowłosa kobieta podeszła do córki i położyła rękę na jej plecach.
- Teraz jest szczęśliwa u boku dziadka - wyszeptała i otarła łzę....

Tydzień później

Wszyscy powoli zaczęli opuszczali cmentarz i wracali do codziennych czynności. Sky razem ze swoją mamą nadal stały nad grobem. Młoda dziewczyna wpatrywała się w zdjęcie szczęśliwie zakochanych dziadków.
- Chodź.. idziemy - powiedziała starsza kobieta i uśmiechnęła się smutno do córki.
Dziewczyna ostatni raz spojrzała na nagrobek, na którym widniał napis: