Rozdziały: [1].

Rozległo się pukanie w szybę. Tak właściwie to sowa stukała w nią od dawna, ale dopiero teraz Helga Hufflepuff to usłyszała, wyszła spod kołdry i podeszła do okna. Ptak spojrzał na nią z wyrzutem, wyciągając nóżkę, na której był zwitek pergaminu. Helga go odwiązała, a on odleciał, musnąwszy ją lekko skrzydłami. Kobieta podeszła do topornie wyciosanej szafki w pobliżu łóżka, napiła się ze złotej, bogato zdobionej czarki z wygrawerowanym borsukiem i, gdy tylko oderwała ją od ust, naczynko ponownie się napełniło czystą wodą. Helga wzięła różdżkę, machnęła nią i buty oraz suknia przyleciały do jej rąk.
Gdy machnęła po raz kolejny, włosy jej się ułożyły, a przed chwilą przywołane ubrania znalazły się na niej. Kiedy wykonała kilkanaście skomplikowanych ruchów ręką, jej postać odcisnęła się w powietrzu, tworząc coś w rodzaju jej echa. Helga spojrzała na nie i zobaczyła niską, drobną czarownicę o nieco dziecięcej urodzie, mocno kręconych blond włosach za ramiona, dużych, jasnych oczach i łagodnej, dobrodusznej twarzy, która uśmiechała się promiennie. Jednym ruchem różdżki usunęła widmo, a jej wzrok padł na list odłożony pospiesznie na stół. Podeszła do niego, rozwinęła pergamin i zobaczyła następującą treść:

Szanowna panno Hufflepuff,

Byłbym zaszczycony, gdyby zechciała pani przybyć w miejsce spotkań wszystkich czarodziejów dzisiaj w godzinach przedpołudniowych.
Łączę wyrazy głębokiego poważania i szacunku,

I tu list się urywał. Helga uniosła brwi i zobaczyła, że w miejscu, w którym powinien być podpis, pergamin był naddarty, prawdopodobnie pazurem sowy. Odłożyła list, nałożyła pelerynę i wyszła z domu. Stała tak, próbując coś wypatrzeć w dolinie. Wydała z siebie dziwny odgłos i z nieba sfrunął kremowożółty hipogryf. Czarownica wsiadła na niego z gracją, szepnęła mu coś do ucha i zwierzę wzbiło się w powietrze.

***

Dom na skraju wrzosowiska świecił pustkami, jednak i tak napawał lekkim przestrachem. Ściany pokrywały tam różnego rodzaju odcięte głowy przedziwnych stworzeń. Znajdowały się tam również gabloty z kłami, skrzydłami, pazurami i innymi trofeami, które świadczyły o odwadze i zamiłowaniu do walki właściciela. Podłogi i ściany pełne były skór oraz futer, a różne powierzchnie zasnuwały smocze łuski.
Trzasnęły drzwi i pojawiła się postać potężnie zbudowanego mężczyzny z kręconą rudą czupryną i gęstą brodą koloru rdzy. Odgarnął włosy z czoła i ukazał duże, zadziwiająco łagodne, brązowe oczy.
Odwrócił się i zobaczył lecącą do niego sowę. Zatoczyła koło nad domem i upuściła list.
Chwycił go z zapałem i zaczął czytać.

Szanowny panie Gryffindor,

Byłbym wielce uradowany, gdyby zechciał pan przybyć dziś przed południem w miejsce spotkań wszystkich czarodziejów.

- Ach! A więc przygoda! - zawołał, chwytając swój miecz z wysadzaną rubinami rękojeścią i nie dokończywszy nawet czytać listu, wybiegł z domu.

***

Rowena wyszła ze swojego domu na szczycie góry. Była to wysoka, smukła kobieta o pięknych, choć nieco surowych rysach twarzy, którą okalały brązowe, falowane włosy do pasa. Spojrzała w niebo i na jej ramię zleciał wielki orzeł
- Och! Witaj Orcho! Jest jakaś... - ale urwała, bo ptak trzymał w dziobie list. - A więc jest poczta - mruknęła i pogłaskała orła po głowie, wzięła kopertę i wróciła do domu.
Gdy była w salonie, odłożyła list na stos książek i zaczęła pospiesznie wertować jakiś gruby tom. Salon był przestronnym pokojem, a każdą powierzchnie pokrywały zgrabne stosiki ksiąg. W pokoju nie było widać drzwi, bo były ukryte za półkami zawalonymi opasłymi woluminami, podobnie jak wszystkie ściany. Orcho wleciał za nią i usiadł na półce, co przypomniało kobiecie o liście. Odłożyła księgę na stos, wzięła kopertę, otworzyła ją i zaczęła błyskawicznie czytać.

Szanowna panno Ravenclaw,

Byłbym zachwycony gdyby zechciała pani przybyć dziś w przed południem w miejsce spotkań wszystkich czarodziejów.
Łączę wyrazy głębokiego szacunku i poważania,

Czarownica zmarszczyła czoło i próbowała rozszyfrować podpis, ale było to niemożliwe, gdyż była na tym miejscy plamka atramentu. Przesunęła ręką nad pergaminem, ale nic się nie stało. Wyraźnie niezadowolona wyszła, machając niechcenia różdżką w stronę drzwi. Okręciła się w miejscu i zniknęła w wirze swojej szaty.

***

Wyjrzał przez okno na trzęsawiska i zobaczył w oddali dwóch młodych czarodziejów machających różdżkami. Próbowali się pojedynkować i patrząc na nich, utwierdził się w słuszności swojego postanowienia.
Odwrócił twarz od okna i obrzucił wzrokiem pomieszczenie. Był to ciemny pokój zawalony różnymi tajemniczymi przedmiotami, których przeznaczenie znane było ich właścicielowi: Salazarowi Slytherinowi.
Miał bladą cerę, proste czarne włosy do ramion, cienką bródkę i przebiegłe zielone oczy osadzone w pociągłej twarzy nad wąskim nosem. Jego wygląd przywodził na myśl wampira lub węża.
Spojrzał na niebo za oknem i uśmiechnął się.
- A więc już czas... - szepnął, obracając w rękach złoty medalion z zielonym S z drogocennych kamieni.
Wyszedł z pokoju, trzasnąwszy drzwiami i po chwili dało się słyszeć szczęk zamka.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.