Dziewczyna oglÂądnĂŞÂła siĂŞ przez ramiĂŞ. CaÂły czas miaÂła wraÂżenie, Âże coÂś jÂą obserwuje i bynajmniej nie byÂło to Âżadne urocze, leÂśne zwierzÂątko. PrzebiegÂła jeszcze kawaÂłek, po wydeptanej przez stworzenia zamieszkujÂące puszczĂŞ ÂścieÂżce i wzdrygnĂŞÂła siĂŞ, czujÂąc powiew chÂłodnego, jesiennego wiatru. PoprawiÂła szalik w barwach Gryffindoru i naciÂągnĂŞÂła go aÂż pod brodĂŞ. ZwolniÂła i oparÂła siĂŞ o pieĂą drzewa, dokÂładnie analizujÂąc krajobraz przed swoimi oczami. Przez moment wydawaÂło jej siĂŞ, Âże krzaki znajdujÂące siĂŞ niedaleko niej, poruszyÂły siĂŞ lekko.

Utkwi³a spojrzenie jadowicie zielonych têczówek w zaroœlach, o równie intensywnej barwie. Ku jej zdziwieniu, z roœlinnoœci nie wysz³o ¿adne straszyd³o ani groŸny profesor, by zganiÌ j¹ za przebywanie w Zakazanym lesie, a... œnie¿nobia³y ³abêdŸ. Automatycznie chwyci³a ró¿d¿kê, która znajdowa³a siê w kieszeni jej szaty. Zwierzê porusza³o siê, jakby by³o z innej rzeczywistoœci, wydaj¹c przy tym dziwne dŸwiêki, co lekko zaniepokoi³o Gryfonkê.

Ptak widocznie nie zauwaÂżyÂł jej obecnoÂści, bo rozpostarÂł skrzydÂła i wzbiÂł siĂŞ niezdarnie w powietrze. RudowÂłosa zmarszczyÂła brwi w akcie nierozumienia caÂłej sytuacji. SkÂąd niby w Zakazanym Lesie ÂłabĂŞdÂź? JuÂż miaÂła ukradkiem wracaĂŚ do zamku, gdy nagle przed jej oczyma pojawiÂła siĂŞ bliÂżej nieokreÂślona, biaÂła masa. WrzasnĂŞÂła i zaczĂŞÂła rozpaczliwie machaĂŚ rĂŞkoma.

- Zabieraj mi z twarzy ten kaczy kuper! - krzyknê³a, spychaj¹c ³abêdzia z twarzy. Wyl¹dowa³ na ziemi i zatoczy³ siê parê razy, jakby mia³ problem z utrzymaniem równowagi. Ura¿ony spojrza³ na nastolatkê swoimi lodowoniebieskimi, paciorkowatymi œlepiami i bezczelnie dziobn¹³ j¹ w stopê! Z piskiem odskoczy³a w bok, a strach rós³ w jej oczach. - To ma wœciekliznê!

- Wypraszam sobie! - SpojrzaÂła zdezorientowana na ptaka, ktĂłrego skrzydÂła zaczĂŞÂły stopniowo siĂŞ wydÂłuÂżaĂŚ i przemieniaĂŚ w rĂŞce. DziĂłb powoli zanikÂł, a na jego miejscu pojawiÂł siĂŞ w zadarty nos. Po chwili staÂła przed niÂą blondynka, otrzepujÂąca siĂŞ z biaÂłych, ÂłabĂŞdzich piĂłr, ktĂłre zalegaÂły na jej ramionach. Uczennica, ktĂłrÂą skÂądÂś znaÂła. ZmruÂżyÂła oczy i zmierzyÂła nastolatkĂŞ wzrokiem. Jej spojrzenie padÂło na plakietkĂŞ prefekta i niebiesko-brÂązowy krawat, a nastĂŞpnie na warkocz, przerzucony przez ramiĂŞ.

- Florence! - zawo³a³a rozradowana  i wyrzuci³a rêce w powietrze. -
Tak siĂŞ cieszĂŞ, Âże ciĂŞ widzĂŞ! - wydaÂła okrzyk radoÂści, ktĂłry zapieczĂŞtowaÂła szerokim uÂśmiechem.

- Zamknij siê, bo wyl¹dujemy w brzuchu jakiegoœ potwora! - Krukonka bez zbêdnego gadania zakry³a przyjació³ce blad¹ d³oni¹ usta. Jak na zawo³anie, liœcie zaszumia³y na wietrze, a krzaki zatrzês³y siê. - Widzisz, co narobi³aœ, Atkins? - syknê³a groŸnie uczennica, z nutk¹ strachu w g³osie.

Przez moment staÂły w bezruchu, gdy z krzakĂłw wygrzebaÂła siĂŞ dziewczyna w czarnej, satynowej pelerynie. OpuÂściÂła zwinnym ruchem kaptur, a jej twarz rozjaÂśniÂł promienny uÂśmiech, skierowany do pozostaÂłych studentek SzkoÂły Magii i Czarodziejstwa.

- Powiem wam szczerze, ¿e nie cierpiê roœlin - mruknê³a i wyci¹gnê³a liœÌ ze starannie u³o¿onych loków. - Ugh. One mnie chyba z wzajemnoœci¹. - Na potwierdzenie swoich s³ów przejecha³a d³oni¹ po w³osach, aby upewniÌ siê, ¿e nie ugrzêz³a w niej ¿adna ga³¹zka czy inny fragment krzaka.

- Co ty tu... ? - spytaÂła czerwonowÂłosa, wyraÂźnie zdziwiona przebiegiem wydarzeĂą, ale jej przedmĂłwczyni przerwaÂła jej gestem rĂŞki. Siedemnastolatka wydawaÂła siĂŞ byĂŚ caÂłkowicie zdezorientowana tym spotkaniem. MyÂślaÂła, Âże oprĂłcz niej nikt nie przychodziÂł do Zakazanego Lasu o tej porze.

- DÂługa historia - zaÂśmiaÂła siĂŞ cicho i podparÂła boki rĂŞkoma, przenoszÂąc ciĂŞÂżar ciaÂła na lewÂą nogĂŞ. Zdecydowanie byÂło co opowiadaĂŚ, ale przecieÂż nie po to tu byÂła. WyprostowaÂła siĂŞ i wlepiÂła przeszywajÂący wzrok w swoje kompanki. - A wy? Co tu robicie? -
zagadnĂŞÂła i poprawiÂła skĂłrzanÂą torbĂŞ, ktĂłra zaczĂŞÂła zsuwaĂŚ siĂŞ z jej ramienia.

- DoœÌ d³uga historia... - Mówi¹ca Florence, zaczê³a naœladowaÌ nowoprzyby³¹. - Przysz³am sobie w spokoju poÌwiczyÌ i nagle w drogê wesz³a mi pewna cz³owieczyna... ekhm Wednesday. - Chrz¹knê³a znacz¹co i spojrza³a na dziewczynê.

- Ciekawe co poĂŚwiczyĂŚ! - zakpiÂła Gryfonka, prychajÂąc ironicznie. - Chyba taranowanie niewinnych uczniĂłw!

- MoÂże gdybym mogÂła w koĂącu spokojnie poĂŚwiczyĂŚ przemianĂŞ, to bym nie wpadaÂła na ,,niewinnych uczniĂłw'', jak ty to Âładnie ujĂŞÂłaÂś - odgryzÂła siĂŞ, po czym zmruÂżyÂła oczy.

- DoœÌ! - krzyknĂŞÂła Puchonka, podnoszÂąc do gĂłry rĂŞce, po czym poprawiÂła kaptur. — Jak nie przestaniecie siĂŞ k³óciĂŚ to wlepiĂŞ wam szlabany! — warknĂŞÂła i skrzyÂżowaÂła rĂŞce. — Jasne? Mam nadzieje, Âże tak. —  SpojrzaÂła na nie wÂściekÂłym wzrokiem.

- Jak nie przestaniesz mi rozkazywaĂŚ to wlepiĂŞ ci szlaban, wiĂŞc zamknij z Âłaski swojej jadaczkĂŞ, Fernandez. - Blondynka zacisnĂŞÂła dÂłonie w piĂŞÂści tak, Âże paznokcie wbiÂły siĂŞ jej siĂŞ w skĂłrĂŞ.

- A ja jestem grzeczna i szlabanu nie dostanê - odezwa³a siê pogodnie Wednesday i zaczesa³a odstaj¹ce pasma rudych w³osów za uszy, tym samym ods³aniaj¹c pod³u¿n¹ bliznê przechodz¹c¹ przez wiêkszoœÌ jej twarzy.

- Jak ty jesteÂś grzecznÂą uczennicÂą, to ja jestem konikiem polnym. -
wywrĂłciÂła oczami Puchonka. Ta rozmowa zaczĂŞÂła byĂŚ dla niej zbyt mĂŞczÂąca. Nie lubiÂła, gdy ktoÂś kazaÂł jej tÂłumaczyĂŚ dlaczego ma racjĂŞ.

- Tak. Ta k³ótnia nie ma sensu. - Gryfonka zrobi³a minê zbitego psa. - Co robimy? Mo¿e siê przejdziemy? - zaproponowa³a z uœmiechem pe³nym optymizmu. - To jest dobry plan, czy¿ nie? Prawda? Zrobimy sobie tak¹ mini wyprawê krajoznawcz¹!

- Nie ma co! Œwietny pomys³! - odpar³a ironicznie Florence i robi¹c dziwne gesty rêkoma, zaczê³a udawaÌ przewodnika. - Wycieczki, proszê za mn¹! Po prawej mamy drzewa, za to z lewej mamy drzewa! A tam z przodu, kto by siê tego spodziewa³! Tu¿ to drzewa! - mówi³a, ca³y czas ¿ywo gestykuluj¹c, udaj¹c zapalonego turystê. Puchonka st³umi³a œmiech rêkawem, a Wednesday wykona³a obrót wokó³ w³asnej osi. Z ka¿dej strony otacza³y je wszelkiego rodzaju roœliny i wszystko wygl¹da³o prawie tak samo. Wszelkie odcienie zieleni, oœwietlone blaskiem ksiê¿yca, mog³y przysporzyÌ zawrotów g³owy.

- Skoro tak, to zróbmy coœ, o czym bêdziemy opowiadaÌ naszym dzieciom! Kolejni uczniowie bêd¹ brali nas za przyk³ad! - Prefektki zerknê³y na ni¹ pob³a¿liwe, jednak w pewnym sensie zaciekawione. Od paru tygodni Gryfonka zachowywa³a siê doœÌ w¹tpliwie jak na swój wiek. - ZnajdŸmy centaury! Porozmawiamy z nimi! Albo lepiej! Pouje¿d¿amy je!

Dziewczyny spojrza³y na siebie znacz¹co, obserwuj¹c jak ich przyjació³ka biega od drzewa do drzewa i macha radoœnie rêkoma, absolutnie przekonana o œwietnoœci swojego pomys³u.

- Diagnoza siê sprawdzi³a... - powiedzia³a dr¿¹cym g³osem Puchonka i otar³a kciukiem niewidzialn¹ ³zê z policzka, po czym teatralnie chwyci³a siê za serce.

- Straci³yœmy j¹... - Florence pokiwa³a g³ow¹ z udawanym smutkiem, próbuj¹c nie wybuchn¹Ì g³oœnym œmiechem. Pokrêci³a z dezaprobat¹ g³ow¹, gdy na nastolatce nie zrobi³o to ¿adnego wra¿enia, bo nadal skaka³a w t¹ i we te, przypominaj¹c tym samym kauczukow¹ pi³eczkê.

Wednesday zatrzyma³a siê nagle na œrodku œcie¿ki i zaczê³a nas³uchiwaÌ. Ku jej zadowoleniu po lesie rozniós³ siê têtent kopyt oraz okrzyki bojowe, a ziemia zadr¿a³a. Ptaki odlecia³y sp³oszone z drzew i poszybowa³y w stronê hogwarckich B³oni. Puchonka po omacku zaczê³a przeszukiwaÌ kieszenie oraz wnêtrze torby, z sekundy na sekundê czuj¹c narastaj¹cy strach. Wesz³y przecie¿ na teren centaurów i to jeszcze z zamiarem terroryzowania ich! Dziewczyna wykona³a obrót i z min¹ zwyciêzcy podnios³a zdobiony, magiczny patyk. Mocniej chwyci³a ró¿d¿kê i zaczê³a mierzyÌ ni¹, z rozszerzonymi z przera¿enia oczami w czarn¹ otch³aù. Burzowe chmury przys³oni³y ksiê¿yc i gwiazdy, sk³adaj¹ce siê w konstelacjê, przez co w lesie zrobi³o siê ca³kiem ciemno.

- Zrób coœ, Madison! - pisnê³a Krukonka, przytrzymuj¹c czerwonow³os¹ za rêkaw szaty. Fernandez poœpiesznie wykona³a zgrabny gest rêk¹ i mruknê³a zaklêcie, a z koùca ró¿d¿ki b³ysnê³o œwiat³o, które oœwietli³o las.

- Dalej! ChodŸcie! Tam s¹ centaury! S³yszê je wyraŸnie! - nalega³a, a Florence walnê³a j¹ w ty³ g³owy. - A³a! Za co to?! - Zbulwersowa³a siê i odda³a przyjació³ce w ramiê. - WyobraŸ sobie, ¿e to bola³o, Flor! - krzyknê³a, a wychowanka domu Or³a poblad³a, co wyraŸnie by³o widaÌ w œwietle, s¹cz¹cym siê z magicznego patyka.

- Nie wrzeszcz tak, bo jeszcze tu przybiegn¹! WyobraŸ sobie, ¿e centaury nie dadz¹ siê uje¿d¿aÌ! To dla nich haùba! Gdybyœ s³ucha³a na lekcjach ONMS to mo¿e byœ to wiedzia³a! - syknê³a Krukonka, która jako g³os rozs¹dku w grupie musia³a jakoœ wybiÌ przyjació³ce ten niedorzeczny pomys³ z g³owy.

- One nie majÂą tu nic do gadania! Zrobimy to z zaskoczenia! Tak, Âże siĂŞ nawet nie zorientujÂą! Rozumiecie? Efekt zaskoczenia! To jest dopiero plan! Ja to jednak jestem mÂądra, na Godryka! ÂŻe teÂż Tiara nie przydzieliÂła mnie do Ravenclawu, Florence! ByÂłybyÂśmy razem w dormitorium! - mĂłwiÂła nienaturalnie szybko, a nastolatka strzeliÂła sobie z otwartej dÂłoni w czoÂło. - Och! To takie fascynujÂące!

Po chwili grunt pod ich nogami znowu siê zatrz¹s³, a ciszê nocn¹ ponownie zag³uszy³y coraz g³oœniejsze okrzyki wœciek³ych centaurów i odg³os strzelania z ³uków. Blondynka puœci³a rêkaw przyjació³ki ze z³oœci¹ i strachem, wymalowynymi na twarzy. Gryfonka ustawi³a siê w stronê, z której dochodzi³ ha³as, przepe³niona samouwielbieniem, a jej oczy zalœni³y.

- Co? Z drzewa na nie spadniesz? - prychnê³a Madison, a Atkins odwróci³a siê i wyrzuci³a rêce w powietrze, po czym przy³o¿y³a je do czerwonych z ekscytacji policzków. Odrzuci³a rude w³osy do ty³u i znacznie zmniejszy³a odleg³oœÌ pomiêdzy swoj¹ osob¹ a Prefektkami.

- Ge-ni-al-ne! Tak w³aœnie zrobimy! - Klasnê³a w d³onie i ruszy³a dalej, przedzieraj¹c siê przez gêst¹ roœlinnoœÌ, co w trampkach wcale nie by³o takie ³atwe ani przyjemne. Zreszt¹ Gryfonka by³a tak zdeterminowana, ¿e kompletnie nie zwraca³a uwagi na to, ¿e nogawki jej spodni s¹ podarte, a buty i skarpetki ca³kiem przemoczone i brudne od b³ota. W g³owie zaczê³a sk³adaÌ plan zeskoczenia na centaury z góry, a oczami wyobraŸni zobaczy³a jak hasa po ³¹ce na stworzeniu, z przytwierdzonym magiczn¹ taœm¹ klej¹c¹, papierowym rogiem. - Wejœcie na drzewo to nie problem... Potem mo¿emy u¿yÌ rogu, by je wezwaÌ, a nastêpnie...

- Wednesday, nie uwaÂżasz, Âże to lekka przesada? - spytaÂła ostroÂżnie Florence i spojrzaÂła na PuchonkĂŞ, poszukujÂąc w niej poparcia. - PrzecieÂż to niewinne istoty!

- W³aœnie! Ja tylko ¿artowa³am! - Broni³a siê Madison, nadal czuj¹c dr¿enie ziemi. Musia³y coœ zrobiÌ, bo skoùcz¹ przybite do drzew! Wziê³a parê g³êbokich wdechów i policzy³a do dwudziestu. Ju¿ otwiera³a usta, by przemówiÌ czerwonow³osej do rozumu, kiedy ta bezczelnie jej przerwa³a.

- To bez znaczenia! Pomys³ ma szansê powodzenia! Moje marzenia w koùcu siê spe³ni¹! Musimy znaleŸÌ centaury! Gdzie podzia³a siê wasza gryfoùska odwaga?

- Ale ja jestem Puchonk¹... - mruknê³a sceptycznie Fernandez. Rozejrza³a siê i prze³knê³a œlinê, gdy na czubek jej g³owy zaczê³y spadaÌ pojedyncze krople deszczu. Gdzieœ w oddali b³yskawica rozjaœni³a niebo, a po chwili us³yszeÌ mo¿na by³o potê¿ny grzmot. Wszystkie drzewa wygl¹da³y tak samo. Madison siêgnê³a do kieszeni po ró¿d¿kê i po krótkim namyœlê wymamrota³a zaklêcie ochronne, rzucaj¹c je na siebie oraz przyjació³ki, dziêki czemu woda odbija³a siê od niewidzialnej bariery.

- Wiesz... Myœlê, ¿e mimo wszystko to jest w drug¹ stronê - b¹knê³a Florence, wzrokiem pod¹¿aj¹c za Gryfonk¹, która nie zwa¿ywszy na ulewê, zdecydowanie sz³a, zanurzaj¹c swoje i tak przemoczone trampki w b³ocie. - Uwa¿aj na drzewo, Atkins! - krzyknê³a, gdy w ostatnim momencie uniknê³a bliskiego spotkania z pieniem roz³o¿ystego dêbu.

- Zaraz siê wywalisz! - westchnê³a druga dziewczyna, patrz¹c na to, jak Wednesday w doœÌ w¹tpliwy sposób przeskakujê przez korzenie. - Nie prze³aŸ przez tamte krzaki, bo coœ ci siê stanie! - warknê³a, po czym odda³a ró¿d¿kê Krukonce, a sama podwinê³a rêkawy szaty i ruszy³a ku siedemnastolatce. Poci¹gnê³a j¹ stanowczo za lewe przedramiê, a czerwonow³osa polecia³a z ogromn¹ si³¹ do ty³u, w ostatnim momencie utrzymuj¹c równowagê.

- MogÂłam zgin¹Ì! - zawoÂłaÂła z wyrzutem do Prefekt Hufflepuffu. — Znowu! - dodaÂła, rozmasowujÂąc miejsce, w ktĂłrym chwyciÂła jÂą brunetka. Florence zaczĂŞÂła siĂŞ szczerze ÂśmiaĂŚ i zgiĂŞÂła siĂŞ wpó³.

- Tak! Z w³asnej g³upoty! - Madison zmru¿y³a oczy i wytê¿y³a s³uch. Odg³osy zbli¿aj¹cych siê z ka¿d¹ chwil¹ centaurów by³y coraz wyraŸniejsze. Puchonka wyprostowa³a siê i zamknê³a na moment oczy, daj¹c sobie chwilê na szybkie wymyœlenie rozwi¹zania tej sytuacji. - Myœlê, ¿e... - nie by³o dane jej dokoùczyÌ, bo zauwa¿y³a Wednesday, która z marnymi skutkami próbowa³a wdrapaÌ siê na smuk³¹ brzozê. - Atkins, do reszty oszala³aœ? - Znowu z³apa³a jej rêkaw i zgromi³a czerwonow³os¹ groŸnym spojrzeniem. - Chcesz umrzeÌ w najlepszym wypadku ze strza³¹ centaura w sercu?!

-  A tam zaraz umrzeÌ! - Machnê³a lekcewa¿¹co rêk¹. - Kilka zadrapaù, parê siniaków i... - Wychowanka Ravenclawu wesz³a jej w po³owie zdania.

- I reszta Âżycia na wĂłzku inwalidzkim!

Gryfonka sprawia³a wra¿enie lekko odciêtej od rzeczywistoœci, gdy¿ nic nie robi³a sobie z uwag Prefektek i korzystaj¹c z ich nieuwagi, zaczê³a wspinaÌ siê ponownie na drzewo. Nim dziewczyny siê zorientowa³y, jedna z ga³êzi, na której znajdowa³a siê noga ich przyjació³ki, zatrzeszcza³a, a po chwili ca³kiem siê z³ama³a. Czerwonow³osa runê³a w dó³, a jej rêka wykrzywi³a siê pod jakimœ dziwnym k¹tem, co od razu dostrzeg³a Madison.

- Na Morgane Le Fay! - zawo³a³a i po chwilê znalaz³a siê obok czarownicy. Ogl¹dnê³a dok³adnie, bol¹c¹ koùczynê z ka¿dej strony, ca³y czas mówi¹c jakieœ niezrozumia³e s³owa pod nosem. - Teraz zaboli. - Zanim siedemnastolatka zd¹¿y³a zareagowaÌ, nastawi³a jej rêkê, jak nauczy³a j¹ uzdrowicielka w Œw. Mungu podczas sta¿u, który odby³a w wakacje. Dziewczyna wrzasnê³a tak, ¿e Florence by³a pewna, ¿e ca³y las j¹ s³ysza³. Burza nadal szala³a, a b³yskawice co jakiœ czas przecina³y niebo.

- To bolaÂło! - jĂŞknĂŞÂła, podczas gdy Puchonka usztywniaÂła jej dwoma patykami przedramiĂŞ i owinĂŞÂła je bandaÂżem, ktĂłry znalazÂła w swojej torbie, pomiĂŞdzy farbami plakatowymi a zapaÂłkami.

- Wybacz, ale to byÂło konieczne. - UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ przepraszajÂąco, chowajÂąc resztkĂŞ opatrunku do kieszeni. - Tak koĂączy siĂŞ chĂŞĂŚ jazdy na centaurach! - WstaÂła z klĂŞczek, po czym otrzepaÂła brudnÂą od bÂłota oraz liÂści szatĂŞ.

- Nic takiego siê nie sta³o! - odpowiedzia³a Atkins, z nowym entuzjazmem. - Musimy tutaj nied³ugo wróciÌ. Tylko wiecie, ju¿ z gotowym planem i mo¿e jakimiœ zbrojami, ¿eby siê nie pot³uc. A³Ì!
DotknĂŞÂła Âłokcia, a na jej twarzy pojawiÂł siĂŞ grymas.

- PrzestaĂą machaĂŚ rĂŞkoma, to moÂże ciĂŞ nie bĂŞdzie boleĂŚ. - Fernandez prychnĂŞÂła i zwrĂłciÂła siĂŞ do Krukonki, ktĂłra prĂłbowaÂła doprowadziĂŚ wÂłosy do porzÂądku. - Fisher! Wracamy! - zarzÂądziÂła i utkwiÂła czekoladowe tĂŞczĂłwki, w bladym obliczu Florence. - ProwadÂź!

Dziewczyna podrapa³a siê po karku, po czym rozejrza³a siê niepewnie dooko³a, skanuj¹c po kolei ka¿de drzewo i krzak. Westchnê³a i wyci¹gnê³a ró¿d¿kê, rzucaj¹c zaklêcie Czterech Stron Œwiata. Gdy magiczny patyk wskaza³ na swoim koùcem na œcie¿kê, poroœniêt¹ bujn¹ roœlinnoœci¹, Puchonka pomog³a wstaÌ czerwonow³osej i ruszy³a za wychowank¹ domu Roweny.

W powietrzu pachnia³o mokrym runem leœnym, a po puszczy roznosi³ siê dŸwiêk cykad, które postanowi³y urz¹dziÌ nocny koncert oraz szum liœci. Sierp ksiê¿yca wyjrza³ zza deszczowych chmur, oœwietlaj¹c twarze studentek Szko³y Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie bladym œwiat³em. W oddali, pomiêdzy ga³êziami drzew zauwa¿yÌ mo¿na by³o niewyraŸny zarys Hogwartu, oraz niewielkie jasne punkciki. Bez zbêdnych s³ów, które mia³by opisywaÌ z³oœÌ, rozczarowanie czy ulgê ruszy³y w trójkê w stronê zamku.

***

SÂłoĂące niemrawo wychodzÂące zza biaÂłych, puszystych obÂłokĂłw, ogrzewaÂło przyjemnie, piegowatÂą twarz Madison Fernandez, ktĂłra korzystajÂąc z chwili wytchnienia pomiĂŞdzy zajĂŞciami, usiadÂła pod rozÂłoÂżystym kasztanowcem, opierajÂąc siĂŞ o jego pieĂą. ByÂło rozkoszne marcowe popoÂłudnie - przyroda powoli zaczĂŞÂła budziĂŚ siĂŞ do Âżycia; ptaki ÂśpiewaÂły, na drzewach zaczĂŞÂły pojawiaĂŚ siĂŞ pierwsze pÂączki, a trawa staÂła siĂŞ intensywnie zielona.

Puchonka przymknĂŞÂła oczy, a na jej twarzy mimowolnie pojawiÂł siĂŞ uÂśmiech.

Po chwili obok niej dosiad³a siê Krukonka, a wraz z ni¹ czerwonow³osa, która z zachwytem spogl¹da³a, na lec¹cego przed ni¹, ¿ó³tego motylka. Jej wzrok powoli powêdrowa³ ku Zakazanemu Lasu, który wydawa³ siê byÌ jedynym ciemnym fragmentem tego krajobrazu. Gdy jej przyjació³ki zaczê³y ze sob¹ rozmawiaÌ, raz po raz chichocz¹c pod nosem, nastolatka utkwi³a spojrzenie w czerwonych trampkach na swoich stopach.

- A moÂże tak... Polowanie na centaury?