Zwyk³e czwartkowe popo³udnie. Gregory, jak co dzieù, siedzi u siebie w biurze i wykonuje normaln¹ robotê - normalny dzieù, taki jak ka¿dy inny. Musi przejrzeÌ jeszcze kilka dokumentów. Zerka na zegarek na biurku. Jest dok³adnie godzina 18:42. Gregory otwiera szufladê i wyjmuje z niej swoj¹ ró¿d¿kê. Podchodzi do okna i otwiera je. Z okna nie widaÌ nic innego, jak tylko kolejne piêtrz¹ce siê wie¿owce. Mê¿czyzna nie ma pojêcia, dlaczego to robi, po prostu czuje, ¿e musi to zrobiÌ, zupe³nie jakby od tego zale¿a³o coœ wa¿nego. Wyci¹ga ró¿d¿kê przed siebie, celuj¹c ni¹ w najbli¿szy budynek.
Avada kedavra! - krzykn¹³ na ca³e gard³o. Z jego ró¿d¿ki wystrzeli³a jadowicie zielona, oœlepiaj¹ca wi¹zka œwiat³a. Uderzy³a o s¹siedni budynek, ale œciana j¹ zatrzyma³a. Zaklêcie odbi³o siê rykoszetem i trafi³o w tego, którego ró¿d¿ka je wystrzeli³a. Gregory poczu³ ogromne pieczenie w miejscu, w którym zaklêcie ugodzi³o, a potem... wszystko zgas³o. I nic ju¿ nie istnia³o. Tylko ciemnoœÌ, nicoœÌ. Znowu...

Gregory obudzi³ siê w œrodku nocy, zlany zimnym potem. Po raz kolejny przyœni³o mu siê dok³adnie to samo. Ju¿ któr¹œ noc z rzêdu mia³ dok³adnie ten sam sen, w którym nie wiadomo dlaczego pope³nia³ samobójstwo. A przecie¿ nie mia³ nawet najmniejszego powodu, ¿eby to robiÌ. By³ w³aœcicielem bardzo dobrze prosperuj¹cego przedsiêbiorstwa produkuj¹cego miot³y, z których korzysta³y najlepsze ligi Quidditcha. Spojrza³ na swoj¹ ¿onê, która spa³a w najlepsze. I dobrze, niech sobie œpi. Nie ma potrzeby denerwowaÌ siê jakimœ tam urojeniem swojego mê¿a, przecie¿ to zapewne nic nie znaczy. Tak, to po prostu efekt przemêczenia i stresu zwi¹zanego z prac¹. Mo¿e czas na jakiœ urlop? Tak, trzeba bêdzie to za³atwiÌ... Gregory po³o¿y³ siê z powrotem, choÌ ju¿ nie usn¹³.
Rano wyszed³ jak co dzieù do pracy. Po tradycyjnej wêdrówce po labiryncie londyùskiego metra w poszukiwaniu odpowiedniego wyjœcia, w koùcu dotar³ na miejsce. Wszed³ do biura, nakrzycza³ na kilku pracowników, po czym zasiad³ do swojego biurka i zaj¹³ siê przegl¹daniem poczty. Nie by³ tam nic ciekawego, ot kilka zamówieù na miot³y. Odes³a³ je natychmiast sekretarce, która pos³a³a je dalej, do fabryk. Teraz zamierza³ zaj¹Ì siê swoim urlopem. Wyj¹³ czyst¹ kartkê papieru, pióro i ka³amarz, po czym zabra³ siê do napisania listu do swojego zastêpcy.

Drogi Benie!
Nie bĂŞdzie mnie przez najbliÂższy tydzieĂą, wyjeÂżdÂżam z rodzinÂą na urlop. ZastÂąp mnie proszĂŞ w tym czasie.

Z powaÂżaniem
Gregory

WysÂłaÂł sowĂŞ do swojego przyjaciela, po czym wrĂłciÂł do dalszej pracy. Wieczorem Ben wreszcie przybyÂł. Przywitali siĂŞ serdecznym uÂściskiem.
- CzeœÌ, Gregory! Mi³o ciê widzieÌ - powiedzia³ Ben dziarskim tonem.
- CzeœÌ, stary! Mam trochê spraw do za³atwienia, k³opotów z którymi muszê siê uporaÌ, nie mam za bardzo czasu, ¿eby tu siedzieÌ. WeŸ mnie zast¹p... W koùcu musisz jakoœ przygotowywaÌ siê do roli mojego nastêpcy w firmie! - zaœmia³ siê Gregory, klepi¹c kumpla w ramiê.
Tak w³a¶nie by³o. Ben by³ dyrektorem g³ównej fabryki i mia³ przej±æ ca³y interes po tym, jak Gregory zdecyduje siê na emeryturê. A to chyba mog³o nast±piæ ju¿ nied³ugo, bo Gregory dochodzi³ ju¿ powoli do stanu za³amania nerwowego z tego ca³ego stresu, czego te sny by³y niezbitym dowodem. Za drzwiami czeka³a ju¿ jego ¿ona, która rano obieca³a mu podwózkê. Wtem Gregory poczu³ siê jako¶ dziwnie. Przez ca³y dzieñ dokucza³ mu ból g³owy, a teraz nagle przesta³ go odczuwaæ. Opu¶ci³o go tak¿e zmêczenie i stres, usz³y z niego wszystkie smutki. By³o to cudowne uczucie. Nie czu³ nic, s³ysza³ tylko g³os, który zdawa³ siê dobiegaæ ze ¶rodka jego g³owy: WRACAJ DO SWOJEGO GABINETU! Tak te¿ zrobi³, no bo dlaczego nie? Przecie¿ by³o mu tak cudownie, tak b³ogo, ¿e nie chcia³ wychodziæ z tego stanu. By³ gotowy zrobiæ wszystko. Robi³ zatem to, co podpowiada³ mu g³os w jego g³owie. WYCI¡GNIJ RÓ¯D¯KÊ! Tak te¿ zrobi³. Podszed³ do okna, otworzy³ je, wycelowa³ w ¶cianê s±siedniego wie¿owca i krzykn±³ Avada kedavra! Efekt by³ natychmiastowy. Zaklêcie odbi³o siê rykoszetem i Gregory pad³ trupem niemal natychmiast. A zegarek na biurku wskaza³ godzinê 18:42.

Kilka godzin póŸniej, ju¿ po zamkniêciu biura, cia³o szefa zosta³o odkryte przez sprz¹taczkê. Ministerstwo natychmiast wszczê³o œledztwo. Ale jedyne, do czego uda³o siê dojœÌ magicznym detektywom, to sposób, w jaki Gregory zgin¹³. Okno by³o otwarte, a zaklêcie zostawi³o œlad na budynku, nie trudno by³o siê wiêc domyœliÌ co siê sta³o. A jak do³o¿yÌ do tego fakt, ¿e Gregory trzyma³ w rêku ró¿d¿kê, u której wykryto u¿ycie kl¹twy Avada kedavra jako ostatniego zaklêcia, ju¿ wszystko sta³o siê jasne - Gregory pope³ni³ samobójstwo. Ale dlaczego to zrobi³?
Na przes³uchanie do ministerstwa wezwano ca³¹ jego rodzinê oraz najbli¿szych wspó³pracowników. ¯ona ofiary siedzia³a na ³awce z twarz¹ ukryt¹ w d³oniach, pocieszana przez Bena. Czekali tak przez dobre kilkadziesi¹t minut na zakoùczenie przes³uchiwania sekretarki. Kiedy ju¿ wysz³a, funkcjonariusz wezwa³ na przes³uchanie Bena. ¯ona Gregory'ego uœcisnê³a go mocno, po czym Ben wszed³ do pokoju przes³uchaù.
- Proszê usi¹œÌ! - powiedzia³ funkcjonariusz siedz¹cy za biurkiem. Ben pos³usznie zaj¹³ miejsce po drugiej stronie. - Proszê powiedzieÌ, jakie relacje ³¹czy³y pana z Gregorym Stepwordem?
- Byliœmy przyjació³mi - odpowiedzia³ Ben. - By³em jego zastêpc¹. Nastêpnego dnia mia³ wyjechaÌ na urlop, wiêc mia³em go zastêpowaÌ.
- Pan Stepword miaÂł uczyniĂŚ pana spadkobiercÂą, prawda?
- Tak. Do mnie miaÂła naleÂżeĂŚ firma.
- Zatem miaÂł pan powĂłd, Âżeby zabiĂŚ pana Stepworda, prawda? - zapytaÂł funkcjonariusz, a Ben wydaÂł siĂŞ oszoÂłomiony.
- No wie pan co...
- PrzesÂłuchana wczeÂśniej sekretarka zeznaÂła, Âże pan Stepword zachowywaÂł siĂŞ jakoÂś dziwnie, tak jakby byÂł pod wpÂływem zaklĂŞcia Imperius.
- Nic nie zrobi³em, przysiêgam! - krzykn¹³ przera¿ony Ben, zrywaj¹c siê z krzes³a.
- Mo¿emy to ³atwo sprawdziÌ - odpowiedzia³ spokojnie funkcjonariusz. - Czy móg³by nam pan okazaÌ swoj¹ ró¿d¿kê?
- Oczywiœcie! - odpowiedzia³ pewnie Ben i po³o¿y³ ró¿d¿kê na biurku.
Przes³uchuj¹cy go mê¿czyzna wzi¹³ j¹ do rêki i mrukn¹³ Priori Incantatem! Z ró¿d¿ki wystrzeli³ bladoniebieski dym, który powoli zacz¹³ siê uk³adaÌ w s³owo IMPERIUS.
- Czyli wszystko jasne - powiedziaÂł spokojnie auror, spoglÂądajÂąc na biaÂłego juÂż na twarzy Bena. - PĂłjdzie pan z nami, do Azkabanu.
Funkcjonariusze wyprowadzili Bena i zaprowadzili do wiêzienia czarodziejów, gdzie mia³ oczekiwaÌ na proces za u¿ycie zaklêcia niewybaczalnego i w konsekwencji doprowadzenie do œmierci swojego wspó³pracownika, po którym mia³ odziedziczyÌ firmê. ¯ony Gregory'ego ju¿ tam nie by³o. Wysz³a natychmiast po wprowadzeniu Bena na przes³uchanie, aby od razu za³o¿yÌ sprawê o przyznanie jej firmy po zmar³ym mê¿u, bo przecie¿ nie mog³a ona trafiÌ w rêce przestêpcy, który mia³ ju¿ do koùca ¿ycia gniÌ w Azkabanie i to jeszcze zabójcy jej mê¿a, w³aœciciela owej firmy. Jednak prawo czarodziejów w takich przypadkach przewidywa³o przejêcie firmy przez ministerstwo i wystawienie na sprzeda¿. Na nic zatem zda³o siê to wszystko. Na nic by³o podawanie co wieczór mê¿owi eliksirów, które wzbudza³y u niego te koszmary. Nic jej nie przysz³o z rzucenia na mê¿a zaklêcia Imperius, kiedy ten by³ w pracy, a ona czeka³a na niego z samochodem. Wreszcie nic nie da³o zamienienie ró¿d¿ek jej i Bena w momencie, kiedy rzuci³a mu siê w ramiona tu¿ przed przes³uchaniem. To wszystko na nic...