Bohaterowie: Inne.

Odkąd pamięta zawsze stała
Na toaletce obok lustra
W białych baletkach wychylona
W powietrzu uniesiona nóżka

Balet był zajęciem idealnym. A jej już od urodzenia kazano być idealną.

W gruncie rzeczy nie chodziło przecież o to, czego ona chce - co czuje.

Szkoda, że nie mogła zobaczyć siebie samej, lustra nigdy nie oddają pełni obrazu, a naprawdę warto było patrzyć. Ale ona nie patrzyła. Obawiała się, że znowu popełni jakiś błąd i zamiast spojrzeć, zobaczy. Zobaczy coś, czego nie chciałaby widzieć.

Bo chociaż inni spoglądali na jej długie, jasne włosy, opadające falami na plecy, ona widziała te długie godziny, gdy siedziała w pokoju całkiem sama, szukając zaklęcia, które sprawi, że będą normalniejsze. Nie wyróżniające się z tłumu.

Miała idealną sylwetkę. Wiedziała oczywiście, że jej matka była piękniejsza - nikt nie mógłby temu zaprzeczyć - ale Fleur ciągle wyglądała lepiej niż jej odchudzające się ze wszystkich sił rówieśniczki. Wiedziała, że perfekcja nie powinna przychodzić z łatwością, dlatego nienawidziła się za każdą czekoladkę zjedzoną w ciemnościach.

Jej oczy nie były piękne. Była to jakaś pociecha. Dodawało jej to nadziei - znalazła coś, co bardziej upodobniało ją do innych, normalnych ludzi. I z całych sił skupiała się na tych oczach, nie zauważając, nie chcąc zauważyć, że ludzie wcale nie spoglądają sobie w oczy. Może to i dobrze. Fleur bała się, że w jej oczach widoczne jest szaleństwo.

Ale gdy tańczyła, ludzi nie zwracali uwagi na jej wady. Patrzyli, ale ich nie zauważali. I dlatego właśnie wybrała balet - bo chociaż rówieśniczki uważały ją za próżną, zbyt idealną trzpiotkę - ona widziała spojrzenia innych. Tych, którzy wiedzieli, że jej talent nie jest normalny. Ale nie przeszkadzało im to. Tak długo, dopóki był idealny, nikt nie miał nic przeciwko.

Fleur nienawidziła być idealną, ale w gruncie rzeczy lepiej, żeby nikt nie przyglądał się jej dokładniej. Lepiej być idealnym niż szalonym.

Nudziła się wśród bibelotów
Kurz wyłapując w suknię złotą
I tylko z dołu perski dywan
Czasem jej puszczał perskie oko


Odkąd znalazła się w Beauxbatons, czuła tylko i wyłącznie smutek. Dobrze znała spojrzenia, którymi obdarzały ją pozostałe uczennice. Nienawiść i zazdrość. Każda z nich była na swój sposób piękna i wszyscy o tym wiedzieli, ale gdy tylko Fleur pojawiała się w pobliżu, chłopcy tracili nimi zainteresowanie. Bo nie ma niczego lepszego niż perfekcja.

Było jej przykro, gdy znalazła swoją ulubiona sukienkę podartą na strzępy. Ale nikomu o tym nie powiedziała. W gruncie rzeczy, przecież wiedziała, że to się stanie - matka ją ostrzegała. Mówiła jej o wadach w perfekcji i Fleur przypominała sobie jej słowa, gdy rzuciła się z paznokciami na jedną z prześladowczyń. Wtedy wszyscy widzieli jej szaleństwo.

Szaleństwo Wili.

Przestano wchodzić jej w drogę. Uczniowie się jej obawiali, a nauczyciele patrzyli niepewnie. Nie wiedzieli jak powinni zareagować na jej wybryk. Gdyby zdarzyło się to komuś innemu, przydzieliliby szlaban lub przymknęli oko. Ale to była przecież Fleur. A Fleur była idealna. Fleur nie atakowała innych, jak gdyby straciła zmysły.

„Nikt nie wchodzi nam w drogę”, powiedziała jej matka, gdy dziewczyna wypłakiwała się w jej ramię. I Fleur naprawdę ucieszyła się, gdy zobaczyła w jej oczach błysk szaleństwa. Wiedziała teraz, że nie była sama, że to, co czuła, było normalne.

Następnym razem to ona podarła sukienki swoim rówieśniczkom. Wszystkim, które znajdowały się na jej roku. Nie wiedziała dlaczego to zrobiła. Może wierzyła, że ludzie zobaczą w końcu, że nie jest idealna. Ale był jeden problem. Ludzie ciągle nie patrzyli sobie w oczy. Wszyscy widzieli więc naburmuszoną nastolatkę, a nie oszalałą Wilę.


Laleczka z saskiej porcelany
Twarz miała bladą jak pergamin
Nie miała taty ani mamy
I nie tęskniła ani, ani…


Rodzice nie popierali jej udziału w Turnieju Trójmagicznym. Ojciec obawiał się, że mogłaby zginąć, matka - że mogłaby przegrać. Nie powiedziała im o wyjeździe. Ciągle wierzyli, że została w szkole.

Siedząc w hogwarckiej Wielkiej Sali, zaraz przed odczytaniem wyników, straciła całą pewność siebie. Widziała twarze swoich znajomych ze szkoły. Żadna z nich nie chciała zostać wybrana. Żadna z nich nie chciała zmierzyć się z gniewem Wili.

- Reprezentantka Beauxbatons! – Krzyk dyrektora zmroził wszystkim uczennicom krew w żyłach. – Fleur Delacour!

Widziała uśmiechy ulgi swoich rówieśniczek. To już nie była zazdrość i nienawiść. To był strach i szacunek. Wiedziała, że matka byłaby z niej dumna.

Po pierwszym zadaniu, gdy nie czuła już nic więcej niż upokorzenie, w Hogwarcie pojawił się jej ojciec. „Matka źle się poczuła”, powiedział, a Fleur wiedziała, że to tylko i wyłącznie jej wina. Nie dość, że pojechała na Turniej bez jej zgody, to teraz śmiała jeszcze przegrywać. Spojrzała na swojego ojca z szaleństwem w zimnych jak lód oczach.

Poszli na spacer do Zakazanego Lasu. Ojciec nie mówił wiele. Przytakiwał jedynie i przyznawał rację swojej córce, gdy ta przeklinała na wszystko - na matkę, na Turniej, na smoka, a nawet na niego samego. Gdy w końcu się uspokoiła, poczuła wyrzuty sumienia. Jej ojciec wiedział wiele o gniewie Wili, w końcu ożenił się z jej matką, ale Fleur naprawdę nie chciała widzieć rozczarowania w jego oczach. Właśnie dowiedział się, że jego córka nie jest idealna.

Nigdy więcej go nie spotkała. Przysyłał listy, prezenty, kartki urodzinowe, ale nigdy nie spotkał się z nią osobiście. Dopiero, gdy wróciła do domu na wakacje i dowiedziała się o rozwodzie rodziców, zrozumiała wtedy, że była spoiwem, które łączyło ich małżeństwo. Spoiwem, które okazało się niewystarczająco wytrzymałe.

I gdy przez następną godzinę wrzeszczały na siebie, razem z matką, Fleur zrozumiała jak destrukcyjny potrafi być gniew Wili.


Aż dnia pewnego na komodzie
Prześliczny książę nagle stanął
Kapelusz miał w zastygłej dłoni
I piękny uśmiech z porcelany


Jej znajomość z Billem zaczęła się zdecydowanie nie tak, jak planowała. Odkąd pracowała jako Łamaczka Klątw, marzyła o tym, żeby zatrzymał się przy jej biurku i porozmawiał z nią. On jednak zdawał się być odporny na jej piękno, nie zwracał na nią żadnej uwagi.

Bardzo ją to zezłościło. Matka mówiła, że Wile dostają wszystko czego zapragną. Dlaczego to nigdy nie działało w jej przypadku?

Pewnego dnia podsłuchała rozmowę dziewczyn z sąsiedniego boksu. Plotkowały. O kim? O niej oczywiście.

– Biedna Delacour! – zaśmiała się złośliwie jedna z nich. –Słyszałam, że czego się nie dotknie, zostaje zburzone jak domek z kart. Dziewczyna nie ma łatwo…

– To prawda – szybko przytaknęła ta druga. – A teraz robi maślane oczy do Weasleya, który nawet na nią nie spojrzał. Żałosne!

Fleur od dawna nie została zlekceważona w ten sposób. Jak one mogły wypowiadać takie straszne kłamstwa? Wile zawsze dostają to, czego tylko zapragną. A ona ani przez chwilę nie przestała być jedną z nich.

Z szaleństwem w oczach sięgnęła po różdżkę, ale zaraz zrezygnowała i rzuciła się na dziewczyny z pazurami. Krzyki całej trójki było słychać na całym korytarzu. Jak gdyby nie mogło być gorzej, to właśnie Billowi przyszło je rozdzielać. „To koniec”, pomyślała Fleur, „teraz stracę nie tylko pracę, ale też szansę na cokolwiek pomiędzy mną a nim”.

Ale gdy tłum gapiów się rozszedł, a ona pozostała całkiem sama, starając się pohamować swój gniew, on podniósł jej podbródek i spojrzał prosto w oczy. A ona wtedy zrozumiała, że nie ma niczego złego w furii i szaleństwie - ponieważ perfekcja nie była tym, czego poszukiwał Bill.

I gdy ktoś po raz pierwszy w życiu spojrzał jej prosto w oczy i zauważył ukryte w nich szaleństwo, ona nareszcie poczuła się jak całkiem normalna dziewczyna. Jak ktoś nieidealny.

A w niej zabiło małe serce
Co nie jest taką prostą sprawą.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.