Rozdziały: [1], [2].

- Gratulacje, stary! - krzyknął Jared, gdy tylko otworzyły się drzwi. Był to niewysoki mężczyzna, lat około dwudziestu ośmiu, z sięgającymi ramion blond włosami. - Słyszałem, że zostałeś ojcem!
Harry uśmiechnął się do mężczyzny i usiadł przy swoim biurku.
- Ano zostałem. Wciąż nie mogę w to uwierzyć - odrzekł, wyciągając z portfela fotografię śpiącego dziecka wtulającego się w poduszkę. - To mój James.
Jared spojrzał na zdjęcie i w duchu pomyślał, że chłopak nie grzeszył urodą. Można by rzec, że był po prostu brzydki - odstające uszy i łopatowate dłonie sprawiały, że wyglądał jak mały troll. Jednak auror nie był na tyle głupi, by mówić to facetowi, który pokonał Lorda Voldemorta. Kto wie, jakby zareagował na takie słowa.
- No brachu, postarałeś się! - stwierdził Jared, oddając zdjęcie Harry'emu. Ten oparł je o kałamarz, tak by móc co chwilę na nie zerkać i zabrał się za sprawdzanie poczty.
Większość listów zawierała gratulacje od pracowników Ministerstwa i jakichś nieznajomych ludzi, których niezawodny Prorok poinformował na czas, o narodzinach młodego Pottera. Harry stwierdził, że przeczyta to wszystko w domu, by wraz z Ginny móc w pełni nacieszyć się tymi miłymi słowami.

W tym samym momencie, kiedy Harry zabierał się za spisywanie protokołu z ostatniej misji, do pokoju wpadła kobieta, która wyglądała jakby wzięła przed chwilą udział w biegu na tysiąc metrów. Miała rozwiane włosy i rumieńce na policzkach. Harry pomyślał, że jest odwzorowaniem postaci z mugolskiej bajki dla dzieci - Pocahontas. Kropla w kroplę ona. W ręku trzymała teczkę wypchaną jakimiś dokumentami.
Harry spojrzał na Jareda, nie wiedząc o co chodzi, lecz kobieta wyratowała ich z sytuacji robienia z siebie idiotów.
- Czy mogłabym prosić szklankę wody? - Jared zerwał się z miejsca, po czym podsunął kobiecie krzesło, by mogła spokojnie usiąść i podał jej coś do zaspokojenia pragnienia. - Bardzo przepraszam, że wpadam tak bez uprzedzenia, ale sprawa jest pilna i nie mamy ani chwili do stracenia.
Harry poprawił okulary i zaczął słuchać nieco uważniej.
- Proszę mówić...
- No tak, nie przedstawiłam się. Nazywam się Bhavini Stinson i będę z wami współpracować... - Harry spojrzał na Bhavini zaskoczonym wzrokiem, a Jared zmarszczył czoło nie pojmując w ogóle o co chodzi.
- Ekhm, współpracować w sprawie... - Wybraniec nie wiedział za bardzo jak wybrnąć z sytuacji. Jeżeli zostało powierzone mu jakieś zadanie, a on on tym nie wie, to będzie miał kłopoty u przełożonego. Z drugiej strony dopiero co wrócił z trzydniowego urlopu, więc tym mógł wytłumaczyć swoją niewiedzę.
- NO TAK! - Jared rzucił się na szafę stojącą tuż za Bhavini i zaczął ją namiętnie przeszukiwać. W końcu wygrzebał to czego potrzebował. W jego ręku znalazł się pognieciony kawałek pergaminu, który zaraz podał Harry'emu. - Czytaj.

Trzynastego września 2005 roku w miejscowości Hogsmeade doszło do dziwnego przestępstwa. W pensjonacie, prowadzonym przez Matyldę Jenkins, zdarzyło się coś nietypowego. W pokoju nr 14, zamieszkiwanym w tamtym czasie przez pewnego staruszka, którego imienia Jenkins nie może sobie przypomnieć, doszło do jakiejś bijatyki. Niestety są to tylko domysły, ponieważ nikt nic nie słyszał, ani nie widział. Pani Jenkins weszła tego dnia do pokoju, by spytać czy owy pensjonariusz niczego nie potrzebuje lecz nie zastała tam nikogo. Pokój był kompletnie zniszczony, a gdzieniegdzie można było znaleźć ślady krwi. Nikt nie ma pojęcia co stało się ze staruszkiem. Na drzwiach, po wewnętrznej stronie, przyczepiona była malutka karteczka z wiadomością napisaną po polsku: "Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie. Mamy swój honor i nie damy się Wam stłamsić!". Jak można się spodziewać, porywaczami są jacyś polscy czarodzieje. Nie wiadomo co im tam w głowach siedzi, więc polecam ostrożność.
Od tej chwili zostajesz kapitanem Oddziału 7 i będziesz miał pod sobą troje aurorów - Jareda Parkinsona, którego znasz bardzo dobrze, jako że od roku ze sobą współpracujecie, Bhavini Stinson z brygady detektywistycznej oraz...

Harry nie zdążył doczytać kto jeszcze będzie z nim współpracował, bo nagle rozległo się głośne pukanie w drzwi. Po zaproszeniu do środka, w drzwiach ukazała się niska postać opatulona od stóp do głów, jakby na dworze było nie wiadomo jak zimno. Nowo-przybyła rozejrzała się po pomieszczeniu, a jej wzrok ostatecznie zatrzymał się na Harrym. Potter poczuł się jakoś dziwnie, gdy postać wpatrywała się w niego swoim przenikliwym wzrokiem.
- Słucham? - rzekł sucho Parkinson, który zirytował się tym, że ktoś przerwał Harry'emu w przedstawianiu ich nowego zadania.
Dziewczyna spojrzała z pogardą na Jareda i bez słowa ściągnęła z siebie płaszcz i szal, ukazując tym samym swoje oblicze.
Przed oczami aurorów ukazała się niska dziewczyna, lat około 20 z nienormalnie poskręcanymi włosami. Można było pomyśleć, że w poprzednim życiu była małą owieczką lub barankiem. Miała ogromne, szarozielone oczy i cieniutkie brwi, które sprawiały, że zawsze wyglądała jakby była na coś zła. Ubrana w sukienkę tuż przed kolano, ozdobioną jakimiś etnicznymi wzorami, nie wyglądała najkorzystniej. Na jej chudych nogach jawiły się białe kozaczki na obcasie. Na pierwszy rzut oka nie można było stwierdzić czy jest ładna czy brzydka, ale miała w sobie coś niesamowicie przyciągającego, jak to w późniejszym czasie zwykł powtarzać Jared. Harry natomiast nie mógł się oprzeć wrażeniu, że dziewczyna zwraca uwagę tylko na niego.
- Nazywam się Aneta Pawi...
- ...oraz Anetą Pawiryj, którą poprosiliśmy o pomoc, gdyż pracuje ona w polskim Ministerstwie Magii i mimo młodego wieku jest już zasłużonym aurorem. - przerwał jej Harry, czytając do końca list. - Czyli jesteśmy w komplecie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.