Bohaterowie: James Potter , Lily Evans , Minerwa MacGonagall , Syriusz Black , wÂłasna postaĂŚ.

Od autorki: Znalaz³am mój stary fanfick o Huncwotach i postanowi³am po³¹czyÌ go z fragmentem czegoœ, co niegdyœ by³o rozdzia³em na moim nieistniej¹cym dziœ blogu. Po kilku zmianach wysz³o coœ, co chyba da siê czytaÌ :) Pewnie jest tu wiêcej dialogów ni¿ opisów, ale pracujê nad tym.
Jest to czêœÌ standardowego dnia Huncwotów wedle jednej z moich wizji, ale w sumie fabu³y raczej tu nie ma. Parringu te¿ nie za du¿o (ewentualnie jednostronny) i st¹d te¿ "nieokreœlone".



Lily.

Lily doskonale pamiêta³a, kiedy otrzyma³a swój pierwszy wiersz od Pottera. By³o to dok³adnie miesi¹c temu. Od tamtego czasu regularnie co czwartek na jej biurku w dormitorium jakimœ cudem (cudem, bo ch³opcy nie mieli do niego wstêpu) pojawia³ siê nowy wiersz. I choÌ w ka¿dym z nich Potter demonstrowa³ swoje w¹tpliwe umiejêtnoœci pisarskie, to w tym pobi³ rekordy g³upoty i Lily wraz ze swoimi wspó³lokatorkami by³a pod wra¿eniem poziomu idiotyzmu zawartego w tym krótkim utworze literackim. Siêgnê³a po pergamin i na proœbê Dorcas Meadows odczyta³a poezjê raz jeszcze, moduluj¹c swój g³os:

Lily, kwiatuszku.
Widzê nas w moim ³ó¿ku.
Woko³o ró¿e, wiêksze oraz te niedu¿e.
Och, moja ukochana Lily!
Za TobÂą wszyscy w agonii by siĂŞ wili!
Lecz ja walczyĂŚ do koĂąca bĂŞdĂŞ uczciwie,
ZaciĂŞcie, stanowczo, uporczywie!
Czy pamiĂŞtasz jak w pierwszej klasie raz pierwszy CiĂŞ zaczepiÂłem?
No nie? Wci¹¿ siê nie odczepi³em!
To chyba dowĂłd mojej wiernoÂści
I tego, Âże tkwimy w jednoÂści!
Syriusz mĂłwi co innego,
Ale ja mu na to „Tkwisz w b³êdzie, kolego!
Evans jest moja, a ja jestem jej,
WiĂŞc juÂż Ognistej nam lej!”
Wiem, ¿e teraz to czysta formalnoœÌ
I nied³ugo to bêdzie normalnoœÌ,
Lecz i tak chyba winienem zapytaĂŚ,
Bo nie chciaÂłbym sobie biedy napytaĂŚ.
Czy umĂłwisz siĂŞ ze mnÂą na randkĂŞ, Evans?

~TwĂłj oddany James.

Dorcas z MarlenÂą wybuchnĂŞÂły Âśmiechem ponownie. Lily rzuciÂła kartkĂŞ na biurko.
- GratulujĂŞ, Lilka. WyrwaÂłaÂś najwiĂŞkszego flirciarza w szkole – powiedziaÂła Marlena miĂŞdzy kolejnymi salwami Âśmiechu, przez co zarobiÂła od rudej kuksaĂąca w bok.
- Szkoda tylko, Âże tego najgÂłupszego – odparÂła Evans, szczerzÂąc zĂŞby.

~*~

James.

Pó³godziny póŸniej sowa Jamesa – Kurczak – przyniosÂła mu Âładnie zapieczĂŞtowanÂą kopertĂŞ.
- To od Lily! - zawoÂłaÂł uradowany.
Syriusz z ciekawoœci a¿ wylaz³ spod ³ó¿ka, gdzie znalaz³ schronienie przed upa³em. Peter swoimi krótkimi nó¿kami wlaz³ na komodê, a Remus bez s³owa, lecz z zainteresowaniem, wyjrza³ znad podrêcznika do Transmutacji.
- Otwieraj! - ponaglaÂł Black, stajÂąc za siedzÂącym na krzeÂśle Potterem.
- Zaraz, chwila, to moja korespondencja – warkn¹³ James. - Nie uczono, Âże cudzych listĂłw siĂŞ nie czyta?
- Nie – burkn¹³ Syriusz. - No, dawaj.
James pokrĂŞciÂł gÂłowÂą, ale rozpieczĂŞtowaÂł kopertĂŞ.
- Wiersz! - wykrzykn¹³, uradowany. I nim zacz¹³ czytaÌ, Black zd¹¿y³ dotrzeÌ do po³owy.
- Eee... Ten... - wyjÂąkaÂł, maskujÂąc Âśmiech. - Jest tak jakby na nie.
- Co?! - James szybko przeku³ uwagê na treœÌ.

Jamesie Potterze.
W Twe uczucie moÂże i wierzĂŞ,
Lecz zmuszona jestem odmĂłwiĂŚ,
Bo, co tu duÂżo mĂłwiĂŚ,
Zamiast romantycznego uczuĂŚ wyznania
PodarowaÂłeÂś mi gacie do prania.

~Lily „OdwalsiĂŞodemniePotter” Evans.

- Jak nie byÂło romantycznie?! - rozeÂźlony James gwaÂłtownie wstaÂł z krzesÂła, luzujÂąc krawat GryfonĂłw na szyi. - WystÂąpiÂło tam sÂłowo „wili”, a ono przywodzi na myÂśl Âładne panie!
- Tak, ale uÂżyÂłeÂś tego w kontekÂście... Zaraz, jak to byÂło... Eee... „Za tobÂą wszyscy w agonii by siĂŞ wili” - zacytowaÂł Remus, walczÂąc ze sobÂą, by nie daĂŚ poznaĂŚ po sobie rozbawienia.
- No i co z tego? Zreszt¹, wci¹¿ pozytywnie wysz³o. Tak jakbym powiedzia³, ¿e umieraliby w staraniach o jej wzglêdy!
- Taaa... RzeczywiÂście, bardzo pozytywnie – mrukn¹³ Lupin, wracajÂąc do czytania.
Syriusz poklepaÂł Jamesa po ramieniu.
- Spokojnie, stary. Evans wÂłaÂśnie daÂła ci kosza po raz dziewiĂŞĂŚset pierwszy. Nic nowego.
- No. PowinieneÂś przywykn¹Ì, James – bÂąkn¹³ Peter, rzucajÂąc na podÂłogĂŞ zgnieciony papierek po tabliczce czekolady.
- Jeszcze jej poka¿ê! - oœwiadczy³ Potter. - Wzbudzê w niej zazdroœÌ!
Za jego plecami, Syriusz, Pettigrew i Remus wymienili szybko porozumiewawcze, znudzone spojrzenia.
- Tyle kobitek odda³oby swoje dusze Voldemortowi w zamian za jedn¹ noc z tob¹, a ty walczysz o jakiegoœ jednego naburmuszonego rudzielca? - prychn¹³ Black. - Nie ogarniam, gdzie twój mózg?
- Poza tym prawdopodobnie bĂŞdzie miaÂła w g³êbokim, rudym powaÂżaniu z kim chodzisz na randki – stwierdziÂł Peter, wyciÂągajÂąc z kieszeni cukierka.
W tym momencie James potarÂł dÂłonie.
- Mam pomysÂł!

~*~

Transmutacja zawsze wydawaÂła siĂŞ Huncwotom jedynym przedmiotem (poza OPCMem, a w przypadku Jamesa dodatkowo poza nieobowiÂązkowymi dla reszty zajĂŞciami z latania na miotle) w caÂłej szkole, na ktĂłrym drzemka stanowiÂła zbrodniĂŞ. Ale od tej reguÂły doœÌ czĂŞsto zdarzaÂły siĂŞ wyjÂątki. Owszem, sen na tym przedmiocie byÂł zbrodniÂą, lecz na przykÂład bitwa na czarodziejskie kulki, przedstawienia teatralne teatrzyku „H.U.N.C.W.O.C.I” traktujÂące o przetÂłuszczonych wÂłosach Severusa Snape'a, czy wykorzystywanie wszelakich przedmiotĂłw dostĂŞpnych w sali w celu zaproszenia Lily Evans na randkĂŞ – juÂż nie. Dlatego teÂż Huncwoci, mimo dobrych chĂŞci, w oczach surowej nauczycielki byli nieznoÂśni, a szlabany u niej zdobywali czĂŞÂściej niÂż Snape spadaÂł z miotÂły, gdy prĂłbowaÂł zaciÂągn¹Ì siĂŞ do druÂżyny quidditcha swojego domu, jak mawiali czÂłonkowie kó³ka wzajemnej adoracji.
Nie inaczej sprawa miaÂła siĂŞ dzisiaj. Zamiast normalnie rozpocz¹Ì lekcje, profesor McGonagall prĂłbowaÂła nakÂłoniĂŚ tablicĂŞ do wyÂświetlenia tematu. Niestety bezskutecznie, gdyÂż owa tablica staÂła uparcie przy swoim komunikacie o treÂści „Dzisiaj pod WierzbÂą BijÂącÂą. PrzynieÂś pieniÂądze, Evans”. Tak wiĂŞc biedna Lily - zamiast jak zwykle skupiĂŚ swojÂą uwagĂŞ na Transmutacji - zmuszona zostaÂła niejako do zwrĂłcenia uwagi na Jamesa, ktĂłry to wyÂłaziÂł ze skĂłry, by jej zaimponowaĂŚ. StawaÂł na Âławce i wykorzystujÂąc fakt, Âże McGonagall stoi tyÂłem do klasy, taĂączyÂł kankana, wyczarowywaÂł magiczne ró¿e wokó³ siebie (owe ró¿e, a raczej ich pÂłatki, znikaÂły po kontakcie z podÂłogÂą/innym ciaÂłem staÂłym), strzelaÂł ró¿norakie miny wywoÂłujÂące rozbawienie na twarzach uczniĂłw (a nawet krĂłtkie parskniĂŞcia Âśmiechem), czy teÂż czochraÂł swoje wÂłosy. Lecz Lily oraz jej przyjació³ki spoglÂądaÂły z pogardÂą na HuncwotĂłw i co rusz odwracaÂły siĂŞ do siebie, pogr¹¿one w rozmowie, jako Âże zajmowaÂły ostatniÂą i przedostatniÂą ÂławkĂŞ.
Nie wiadomo dlaczego, byĂŚ moÂże z powodu szalejÂącej z ogĂłlnej radoÂści klasy, byĂŚ moÂże to intuicja lub chĂŞĂŚ ogÂłoszenia jakiejÂś informacji – grunt, Âże McGonagall w koĂącu odwrĂłciÂła siĂŞ, a jej kocie, srogie, przenikliwie patrzÂące oczy utknĂŞÂły na sylwetce Pottera. Z grymasem zawodu na twarzy. StojÂącego na Âławce. W zabÂłoconych butach.
- Potter! - zawoÂłaÂła natychmiast, a zebrana w sali grupka ucichÂła.
James otrz¹sn¹³ siê i nie opuszczaj¹c ³awki przeniós³ spojrzenie na nauczycielkê.
- Tutaj! - uniĂłsÂł rĂŞkĂŞ z uÂśmiechem.
- WidzĂŞ – odparÂła niechĂŞtnie McGonagall. - Ale co ty tam robisz?
- Prawdopodobnie stojĂŞ, pani profesor... - urwaÂł, czekajÂąc na reakcjĂŞ ze strony nauczycielki. Ta jednak zmarszczyÂła groÂźnie brwi, wiĂŞc postanowiÂł kontynuowaĂŚ – ÂŻeby lepiej widzieĂŚ to, co jest napisane na tablicy – skÂłamaÂł. Od poczÂątku wiedziaÂł, Âże kÂłamstwo to brzmi idiotycznie, ale swojÂą wtopĂŞ zrozumiaÂł dopiero po chwili.
Wargi profesor McGonagall utworzyÂły niemal idealnie prostÂą kreskĂŞ.
- ZejdÂź stamtÂąd, natychmiast! – poleciÂła.
- Rozkaz! - James posÂłusznie zszedÂł z Âławki. Na krzesÂło.
McGonagall staÂła chwilĂŞ w milczeniu, prawdopodobnie liczÂąc do dziesiĂŞciu. KÂątem oka dostrzegÂła Lily Evans z niesmakiem wpatrujÂącÂą siĂŞ w Pottera. „WiĂŞc to jednak twoja sprawka, James...” pomyÂślaÂła nauczycielka.
- W porzÂądku. BĂŞdziesz tak staÂł ca³¹ lekcjĂŞ – oznajmiÂła, a na jej ustach zagoÂściÂł maÂły, chytry uÂśmieszek. - WidzĂŞ ciĂŞ o wpó³ do Ăłsmej w moim gabinecie. OdejmujĂŞ rĂłwnieÂż piĂŞtnaÂście punktĂłw Gryffindorowi za ten ÂżenujÂący Âżart z tablicÂą.
Evans przybraÂła tryumfalnÂą minĂŞ.
- Trzeci szlaban – James nachyliÂł siĂŞ, by szepn¹Ì do ucha Blackowi. - ChwaÂła Merlinowi, juÂż myÂślaÂłem, Âże nie wyrobimy dziennej normy.
- No... Ale rekordu z zeszÂłego miesiÂąca juÂż raczej nie pobijemy. DziewiĂŞĂŚ szlabanĂłw, stary, daj spokĂłj, nikt tego nie przebije! – mrukn¹³ dumnie w odpowiedzi ÂŁapa, rozÂłoÂżony na krzeÂśle niczym na kojcu.
- Black! Potter! Mam was zamieniÌ w papu¿ki nieroz³¹czki?
- Mnie proszê nie dotykaÌ, matka chyba na zawa³ by pad³a jakby siê dowiedzia³a, ¿e jej syn nie doœÌ, ¿e wyl¹dowa³ u Gryfonów to jeszcze zosta³ jakimœ plugawym zwierzêciem. Chocia¿ w sumie jeœli rzeczywiœcie padnie na zawa³... No i ¿ycie papugi to doœÌ... ciekawa sprawa. - £apa urwa³, zamyœlony. A przynajmniej na to wskazywa³a jego trochê zbyt teatralna mina.
- Mnie tam pasuje – krzykn¹³ dziarsko James. - Tylko zamiast tego tu – wskazaÂł na Blacka – wolaÂłbym do pary Lily.
- Gryffindor traci dwadzieÂścia piĂŞĂŚ punktĂłw.
Uczniowie domu lwa zabuczeli.
- ProszĂŞ pani? A moÂżna tak ze trzydzieÂści? No wie pani, bo dwadzieÂścia piĂŞĂŚ... - zaprotestowaÂł Potter po chwili milczenia.
- Gryffindor traci trzydzieÂści punktĂłw.
- Ej! To byÂł Âżart!
- Dodatkowo trzydzieÂści piĂŞĂŚ.
Gryfoni ponownie wydali z siebie jĂŞki niezadowolenia. Tylko Remus z Lily wywrĂłcili oczami, przyzwyczajeni do podobnych sytuacji. Oburzony Rogacz wymieniÂł spojrzenie z rĂłwnie zbulwersowanym Syriuszem.
- Musimy popracowaĂŚ nad jej poczuciem humoru.
- Zdecydowanie.
Pó³godziny póŸniej zadzwoni³ dzwonek.

~*~

- Dobrze, w porzÂądku – skapitulowaÂł James, idÂąc tyÂłem do reszty korytarza, a przodem do swojej rudowÂłosej rozmĂłwczyni. - UmĂłwiĂŞ siĂŞ ze sklÂątkÂą tylnowybuchowÂą. Zadowolona?
Lily do tej pory wpatrzona przed siebie rzuciÂła mu przelotne, chÂłodne spojrzenie, by po chwili ponownie podziwiaĂŚ z kaÂżdym krokiem bliÂższy zakrĂŞt w prawo prowadzÂący do jednej z cieplarni pani Sprout.
- JeÂśli to oznacza, Âże dasz mi ÂświĂŞty spokĂłj, to jak najbardziej – odparÂła lodowato.
- Dlaczego nie mo¿esz po prostu iœÌ ze mn¹ na tê randkê? - zapyta³ okularnik, zniecierpliwiony.
- Bo ciĂŞ nie lubiĂŞ – mruknĂŞÂła ruda, w myÂślach bÂłagajÂąc Merlina, by Potter wreszcie sobie poszedÂł.
- LubiĂŚ nie lubisz – przyznaÂł James - ale kochasz. – WyszczerzyÂł zĂŞby chytrze.
Lily przystanê³a, a Huncwot razem z ni¹. Mia³a niepohamowan¹ ochotê wyj¹Ì ze swojej torby egzemplarz doœÌ obszernego podrêcznika do OPCMu i zdzieliÌ ni¹ rozczochrany ³eb tego ma³piszona, ale po policzeniu do dziesiêciu dosz³a do wniosku, ¿e szkoda ksi¹¿ki. James tymczasem, ca³y czas gapi³ siê na ni¹, jak na obrazek. Mog³aby przysi¹c, ¿e nie mrugn¹³ ani razu.
- Nie wiem co twĂłj niedorozwiniĂŞty mĂłzg sobie ubzduraÂł, ale muszĂŞ ciĂŞ rozczarowaĂŚ. Nie czujĂŞ do ciebie nic prĂłcz szczerej nienawiÂści – warknĂŞÂła w koĂącu, zaciskajÂąc zĂŞby.
Potter sykn¹³ niby z bólu.
- AuĂŚ. To bolaÂło – chwyciÂł siĂŞ kurczowo za serce.
- Bo miaÂło – uciĂŞÂła Evans, wyciÂągajÂąc ró¿dÂżkĂŞ. - A teraz z Âłaski swojej spadaj.
James niechĂŞtnie speÂłniÂł owe polecenie, uprzednio na si³ê wciskajÂąc jej w dÂłoĂą kartkĂŞ z napisem: „DziÂś o siĂłdmej pod BijÂącÂą WierzbÂą. PrzynieÂś pieniÂądze”.
Kiedy okularnik znikn¹³ z zasiêgu sokolego wzroku Lily, zgniot³a ona owe zaproszenie i cisnê³a do najbli¿szego œmietnika, po czym ruszy³a w dalsz¹ drogê na Zielarstwo.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?