Serce podchodzi mi do gardła.
- Nie udawaj głupiej. - Chłopak spogląda na mnie spod rozmierzwionych, brązowych włosów.
Skąd on to wiedział?
- To była... tajemnica. Sekret - wykrztusiłam.
- Też mi coś! - burknął brunet i zatrzasnął walizkę.
Mógłby mi ktoś wytłumaczyć o co tutaj chodzi?!
- Cześć Alex. - Do pokoju wszedł wysoki blondyn o niebieskich oczach. Wyglądał jak z okładki czasopisma dla popiskujących nastolatek. Nie znałam go. A on znał moje imię.
- Kim jesteś? - Zacisnęłam rękę na progu drewnianej szafy, aż zabolało.
Brunet parsknął z oburzeniem.
- Tak myślałem. Nic nie pamiętasz. - Nieznajomy przeczesał dłonią nienagannie ułożone włosy.
- Mówiłem ci. Ona się nie nadaje.
Nie nadaje do czego?!
- Niemożliwe - mruczy blondyn, głos ma spięty.
Śmieję się. Bardziej ze strachu. To, co się teraz działo, jest niemożliwe. Niemożliwe...
- Ben, o co tutaj chodzi...? - Patrzę prosto w ciemne oczy bruneta.
Nie mogłam uwierzyć, że chłopak, którego tak znałam, nagle się ode mnie odwraca. Ten w odpowiedzi wbił we mnie puste spojrzenie. Przeszedł mnie dreszcz. Owiewa mnie powietrze, targa moje blond włosy, śwista między palcami. Niech to się zatrzyma... Co ja tutaj robię?
Blondyn wyciąga z kieszeni jeansów czarną różdżkę i kieruje ją prosto we mnie.
- Ben! - pisnęłam mimowolnie.
Uciekłam wzrokiem w jego stronę, stał do mnie tyłem, wbijał wzrok w podłogę.
- Użyje Crucio - warknął. - Gadaj co wiesz, kochanie!
- Zostaw ją - syczy cicho Ben. - Ona jest moja. I tylko ja mogę rzucać na nią takie zaklęcia. - Jego głos jest zadziwiająco spokojny.
Patrzę w jego stronę ze strachem. Co tu się wyprawia? Kim jest ten blondyn?!
Niebieskooki chowa ze złością różdżkę do kieszeni i podchodzi do mnie tak blisko, że dzielą nas jedynie milimetry. Łapie mnie za podróbek i mruczy z rozbawieniem.
- Taka mała, taka bezbronna.
Przełykam głośno ślinę i rzucam mu kąśliwe spojrzenie. Dłonie zaciskają się w pięści.
- Zostaw ją, Marcus, powiedziałem! - krzyknął Ben, uderzając blondyna w policzek, na tyle, że ten zatoczył się w miejscu i upadł na ziemię.
- Marcus? - szepczę. Patrzę z niedowierzaniem na blondyna leżącego na ziemi.
- Wynoś się! - warknął w jego stronę brunet. - Wynoś.
Marcus wstaje i otrzepuje biały T-Shirt, spoglądając na mnie z figlarnym uśmieszkiem. Wyciąga różdżkę, wypowiada zaklęcie, znika.
- Muszę ci coś powiedzieć.
- Też tak u-uważam... - odpowiadam drżącym głosem.
- Ale nie teraz. - Rozgląda się. - Spotkajmy się tutaj. O drugiej w nocy. Nie mów nikomu gdzie idziesz. - Patrzy na mnie z tą samą pustką w oczach.
- Boję się. - Z trudem wypowiadam te słowa.
- Czego? - Podchodzi do mnie, czuję jego słodki zapach.
- Ciebie. Wszystkiego. - Wkładam ręce do kieszeni i odchylam się do tyłu, by uwolnić się od zapachu. Słodka słabość.
- Jesteś tutaj bezpieczna. - Chłopak łapie mnie w biodrach i przysuwa bliżej siebie, dotykam drżącymi dłońmi jego torsu. Mimo bluzki, jaką miał na sobie, dokładnie czułam jego miękką skórę.
- Proszę przyjdź - szepcze mi do ucha i odchyla od siebie. - Wszystko ci wytłumaczę. - Zarzuca mi czarny kaptur na głowę i patrzy na mnie z dziwnym smutkiem w oczach.
Przytakuję, a on uśmiecha się do mnie krzywo i znika tak samo szybko jak się pojawił.
Czuję jak kościsty pysk tracą moje ramię. Odwracam się i gładzę Testrala, czując ciepłe powietrze, które wydmuchuje przez chrapy. Bez zastanowienia wskakuję na jego grzbiet i chwytam się kurczowo grzywy. Zwierzę staje dęba i w zaskakującym tempie rusza przed siebie, wznosząc się coraz wyżej.
Zamykam oczy. Czułam dziwne ciepło, które rozlewało się po całym moim ciele. Przyjdę. I dowiem się wszystkiego.